… λένε πως σαν κανείς γεννιέται κλαίει γιατί πονά..

.

Περίεργο πράγμα η γέννηση. Δεν είναι απλό κλάμμα αυτό που την συνοδεύει, είναι ουρλιαχτά σπαρακτικά. Κάθε μόριο οξυγόνου που εισέρχεται στο σώμα δημιουργεί νέες κραυγές, νέα ουρλιαχτά, μέχρι να το πάρεις απόφαση. Κι αν είσαι μωρό δεν έχεις και πολλές επιλογές.

Και κάθε καινούρια γέννηση, μετά την πρώτη, πάλι ουρλιαχτά φέρνει. Λες και είναι η συνείδηση αυτή που τελικά πονάει. Κάτι πεθαίνει στην πραγματικότητα κάθε φορά. Δεν εξηγείται αλλιώς, που τα ζώα δεν κλαίνε σαν γεννιούνται.

Κάτι πονάει, κάτι υποφέρει σε κάθε γέννηση, και το σήμα μεταφέρεται σε όλο το σώμα με ουρλιαχτά. Η συνείδηση πονάει, η αλήθεια της ζωής πονάει. Το μόνο πράγμα που στην πραγματικότητα δεν πονάει είναι η λήθη και ο θάνατος. Οταν παύουν τα ερεθίσματα της συνείδησης τι ουρλιαχτό να βγάλει κανείς?

Να προσεύχεσαι να χαθεί η μνήμη και η συνείδηση. Και να μην ουρλιάξεις άλλο ακούς? Ο θάνατος τουλάχιστον είναι κάπου κοντά..

haute cuisine

.

Με κίνδυνο να στεναχωρήσω τους, κατά τ’ άλλα συμπαθέστατους μου, μάγειρες και σέφ παντός είδους της μπλογκόσφαιρας, θέλω να πω κάποια πράγματα για την τέχνη της μαγειρικής. Λοιπόν καταρχήν συμφωνούμε, πρόκειται για τέχνη και μ’ αρέσει τόσο να μαγειρεύω όσο και να τρώω. Μπορεί δηλαδή κανείς να εκφραστεί μέσα απ’ αυτήν, να ευχαριστήσει τους άλλους και να δημιουργήσει καινούρια πράγματα. Ομως όλα αυτά ισχύουν μέχρι ενός σημείου.

Γιατί μην τρελλαθούμε κιόλας. Καμμία γιαγιά, θεία, προγιαγιά και βάλε, δεν χρειάστηκαν κανέναν σεφ να τους υποδείξει πως να κάνουν αριστουργήματα. Και μάλιστα αριστουργήματα, που έχουν σημαδέψει γευστικά γενιές και γενιές. Η λογική του “σου σερβίρω σε πιάτο/πιατέλα δείγμα τροφής με περίεργο όνομα και τριγύρω ψιλοκομμένο μαϊντανό και σχεδιάκια από σως” δεν είναι μαγειρική υψηλού επιπέδου. Είναι απάτη υψηλού επιπέδου και φυσικά εφόσον υπάρχουν ψώνια που πληρώνουν γι’ αυτό καλά κάνει και γίνεται. Αλλά δεν διαφέρει σε τίποτα από τους αστρολόγους, που λένε σε όλους το ίδιο, μια που υπάρχουν κορόϊδα που γουστάρουν να πληρώνουν γι’ αυτό.

Το φαγητό δεν είναι μόνο οπτική απόλαυση και “μήνυμα” που πρέπει να στείλουν οι σεφ προς το κοινό. Οπως και κάθε μορφή τέχνης πρέπει να ικανοποιεί σε βάθος τις ανάγκες του κοινού, και όχι να χαϊδεύει μόνο τον εγωϊσμό των ψωνισμένων. Και δεν πρέπει να παραπονιέστε όταν έχουν τηλεθέαση διάφορες “κυρίες” μετριότατες, που όμως μαγειρεύουν ένα φαγάκι της προκοπής, κι όχι οι “παρμένοι” σεφ με την τάχα μου ποδιά.

Να μη πω για το απίθανο σούργελο, που σε πρωϊνή εκπομπή, με πολύ ύφος μας κάνει βόλτα στους διάφορους “γείτονες” και ντύνεται καρναβάλι για να μαγειρέψουν. Εκτός που όπως την έχω κόψει έχει μαύρα μεσάνυχτα στη μαγειρική, αμ ούτε στο θέμα του βιβλίου που την έκανε γνωστή δεν ξέρει πέντε πράγματα. Και φυσικά δεν χρειαζόμαστε να μας αγριοκοιτάει κανείς (οκ αυτό μπορεί να της βγαίνει φυσικό) για να μαγειρέψουμε. Ούτε να σηκώνει το φρύδι, ούτε να μετατρέπει την μία γεύση στην όψη άλλης και να το αποκαλεί επιστήμη (ξέρετε γι’ αυτή την μοριακή πως-στο-καλό-τη-λένε μαγειρική λέω).

Δηλαδή οκ.. μη μας κοροϊδεύετε ρε σεις .. δε λέει..

για την Raffinata

.

Ελα μικρή μου και κοίτα. Κάτι που ήδη ξέρεις, πως ψέμμα είναι στη ζωή αυτή και η αγάπη, και ο θαυμασμός και όλα όσα ποθούσαμε. Ακόμα και οι ώρες της ηρεμίας και της ξεγνοιασιάς, μικρή μου, κι αυτό σαν ψέμμα μοιάζει τώρα που πέρασε και κοντεύει να ξεχαστεί. Ψέμμα δεν ήταν και οι έρωτες και οι όρκοι αγάπης? Ψέμμα ήταν όλα, τώρα το ξέρεις.

Ομως, σ’ αυτή τη ζωή, όσο κι αν σου φανεί παράξενο μικρή μου, όσο κι αν πονάς τώρα που μιλάμε, υπάρχουν κι άλλα ψέμματα. Κι ο πόνος είναι ψέμμα, και ο φόβος. Ψέμμα είναι ακόμα κι ο θάνατος. Και μην κοιτάς, που ώρες σαν και τούτη, μοιάζουν η μοναδική πραγματικότητα. Ψέμμα είναι και η μοναξιά που νιώθεις κάποια βράδια, ψέμμα κι όταν είσαι αβοήθητη σε ένα κρεβάτι.

Ισως το έχεις υποψιαστεί, αλλά θα στο πω κι αυτό. Και το σώμα μας, με όλες τις ηδονές που μπορεί να νιώσει, και όσα μπορεί να επιθυμήσει, κι αυτό είναι ψέμμα, κι ίσως το μεγαλύτερο. Μια σαπουνόφουσκα, ορατή για λίγο στα μάτια της ψυχής μας, που κι όταν αρρωσταίνει ψέμμα είναι που μοιραία εξαφανίζεται.

Τα καλά και τ’ άξια του ανθρώπου είναι ένα ψέμμα, τόσο μεγάλο όσο και τα σκοτάδια του. Πίσω απ’ όλα αυτά, υπάρχει ένας κόσμος μεγαλύτερος, πραγματικός. Πίσω και πάνω απ’ αυτά υπάρχει κάτι τόσο λαμπερό, που μόνο η ψυχή μπορεί να το αντικρύσει. Σαν τις ζωγραφιές που κάνει το Πικασσίνι σου, πολύχρωμο και όμορφο, τόσο αυθεντικό και χαρισματικό. To βλέπεις κι εσύ και το καταλαβαίνεις. Πως αυτό τον κόσμο ζωγραφίζει.

Ζωή και θάνατος, είναι ένα ψέμμα. Υπάρχει όμως μια μοναδική αλήθεια για όλους μας, και δεν την βλέπουν οι περισσότεροι. Στα γράφω αυτά, να τα πάρεις μαζί σου μερικές μέρες, και να τα θυμάσαι. Οταν πονάς, ή όταν υποφέρεις, να ξέρεις πως είναι ψέμμα. Να θυμάσαι τα χρώματα, να ελπίζεις σ’ αυτά. Μικρή μου, να ξέρεις πως όπως λέει και το τραγούδι “κύμα το κύμα η πέτρα λιώνει” κι εγώ θα σου πω, πως το ίδιο συμβαίνει και με το ψέμμα.. Βήμα το βήμα το ψέμμα τελειώνει ..

you know what?

.

Ξέρετε κάτι? Αυτός ο κόσμος δεν είναι δικός τους. Ο κόσμος των κομπλεξικών, των ψυχασθενών, των εμμονικών ανθρώπων είναι μία φούσκα. Κρατάει μόνο όσο μπορεί να σηκωθεί στον αέρα. Μετά χάνεται. Ομως συνηθίσαμε όλοι, τόσο πολύ να βλέπουμε τις φούσκες στον αέρα, που νομίζουμε ότι είναι οι ίδιες συνεχώς. Στην πραγματικότητα σκάνε, και στην θέση τους ανεβαίνουν καινούριες. Ομως αυτός ο κόσμος δεν είναι δικός τους.

Δεν είναι ούτε τα δάση δικά τους να τα κάψουν, ούτε οι δρόμοι μας να τους ρυπαίνουν, ούτε οι συνειδήσεις μας και η λογική μας να την διαστρεβλώνουν. Ο κόσμος ανήκει στις ντομάτες. Ανήκει στις πιπεριές, ανήκει στα μαρουλάκια στις γάτες και τους σκύλους. Ανήκει σε όλα τα όμορφα μικρά πράγματα που αγαπάμε και φροντίζουμε. Ο κόσμος ανήκει στις απλές σκέψεις και στις απλές σχέσεις.

Ο κόσμος ξέρετε, δεν ανήκει στα ψέμματα που η ανθρώπινη φύση, βυθισμένη στην ύλη διαμορφώνει. Αυτά είναι φαντάσματα, κομμάτι του κόσμου των επιθυμιών και των φόβων του καθενός, που δεν εξυπηρέτησε ποτέ την εξέλιξη του ανθρώπου. Ο κόσμος ανήκει στις στοιχειώδεις εκείνες σπίθες θεϊκότητας που κρύβουν όλα μέσα τους. Ακόμα και στα μαρουλάκια. Ακόμα και στα γιασεμιά που φυτρώνουν στους κήπους, στους γάτους που κλαίνε στις ταράτσες για θηλυκά. Ο κόσμος ανήκει στο χώμα και όχι στην βενζίνη και την πλεονεξία των ανθρώπων. Ούτε στην βολή τους που μπορεί να χαλάσει αν δεν πάρουν το αυτοκίνητο, ούτε στην αναγνωσιμότητα τους. Στο χώμα. Στα βρώμικα χέρια που σκάβουν για να βάλουν ένα λουλούδι, όχι στους μετρητές της αντλίας στο βενζινάδικο.

Ο κόσμος δεν ανήκει στις σαπουνόφουσκες, δεν ανήκει στις εμμονές, δεν ανήκει στον ανθρώπινο εγωϊσμό.

καμαρώστε έναν μαλάκα

Εχει μπει στο μπλογκ μου, με ένα σωρό διαφορετικά ονόματα και από πολλές διαφορετικές ΙΡ. Μέχρι τώρα κράταγε ίδια την δ/νση μαίηλ του, ευτυχώς, κι έτσι δεν είχαμε τη χαρά να καμαρώνουμε τα σχόλια του. Σήμερα μετά την πρωϊνή του “εκτόνωση” άλλαξε στυλάκι και άλλαξε όλα τα στοιχεία του. Φυσικά και υπάρχουν αποθηκευμένα και όλα τα προηγούμενα μηνύματα του, αναλόγου φυσικά περιεχομένου.

Παρακαλώ καμαρώστε τον (χειροκρότημα)

Συγγραφέας : πράσινο ποδήλατο (IP: 83.168.3.254 , 3-254.adsl.cytanet.com.cy)
E-mail : adeia_agkalia_mou@yahoo.gr
URL :
Whois : http://ws.arin.net/cgi-bin/whois.pl?queryinput=83.168.3.254
Σχόλιο:
Κοιτα να δείς ρε γαμώτο τι συμβαίνει όταν δεν κοιτάμε.
Αχ, λύθηκε ο κώλος της Έ…ς και άφησε μια βρώμα μεσα στο δωμάτιο.
Αχ, αναστέναξε ο κώλος … και πήρε μια ανάσα όλο ανακούφιση

Την φράση Ίσισδα τα αρχίδια μας κουνιούνται την έχεις ακουστά ?

Να θυμάσαι μόνο
σαν θα αναστενάζει …
Γελάει καλύτερα αυτός που γελάει τελευταίος
Και τι θα συμβεί όταν δεν θα …… ???????

Χαιρετίσματα στην Μαρύα
ΜΕ Υ

Συγγραφέας : πράσινο ποδήλατο (IP: 83.168.3.254 , 3-254.adsl.cytanet.com.cy)
E-mail : adeia_agkalia_mou@yahoo.gr
URL :
Whois : http://ws.arin.net/cgi-bin/whois.pl?queryinput=83.168.3.254
Σχόλιο:
when I fall in love ..
http://www.youtube.com/watch?v=4FL6cdJIAJA&feature=related

Tι κι αν οτι λάμπει δεν είναι χρυσός ???

Συγγραφέας : πράσινο ποδήλατο (IP: 83.168.3.254 , 3-254.adsl.cytanet.com.cy)
E-mail : adeia_agkalia_mou@yahoo.gr
URL :
Whois : http://ws.arin.net/cgi-bin/whois.pl?queryinput=83.168.3.254
Σχόλιο:
ΛΕΩ ΝΑ ΣΑΣ ΣΤΕΙΛΩ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΥΟ ΠΑΚΕΤΟ.
Εσυ τι λές ?

Συγγραφέας : πράσινο ποδήλατο (IP: 83.168.3.254 , 3-254.adsl.cytanet.com.cy)
E-mail : adeia_agkalia_mou@yahoo.gr
URL :
Whois : http://ws.arin.net/cgi-bin/whois.pl?queryinput=83.168.3.254
Σχόλιο:
Μαλλον θα ονειρεύεσαι.

Run rabbit run!!!

Tι σκαρώνεις ???

Συγγραφέας : πράσινο ποδήλατο (IP: 83.168.3.254 , 3-254.adsl.cytanet.com.cy)
E-mail : adeia_agkalia_mou@yahoo.gr
URL :
Whois : http://ws.arin.net/cgi-bin/whois.pl?queryinput=83.168.3.254
Σχόλιο:
Τρέξε να ειδοποιήσεις το κουνελάκι σου

Συγγραφέας : πράσινο ποδήλατο (IP: 83.168.3.254 , 3-254.adsl.cytanet.com.cy)
E-mail : adeia_agkalia_mou@yahoo.gr
URL :
Whois : http://ws.arin.net/cgi-bin/whois.pl?queryinput=83.168.3.254
Σχόλιο:
το γουρουνάκι σου δηλαδή

Συγγραφέας : Εvita (IP: 81.4.163.134 , lib-int.intercol.edu)
E-mail : evita1482@yahoo.com
URL :
Whois : http://ws.arin.net/cgi-bin/whois.pl?queryinput=81.4.163.134
Σχόλιο:
Αυτές οι μακακίες και τα παραμύθια περι ονείρου και έρωτα
.. που φουντώνει σαν πυργκαγιά και στάζει
…. αχ , ανασα και ανακούφιση
δυστηχώς ή ευτηχώς μόνο στο συγκεκριμένο blog βρίσκονται.
Φυσικό όμως είναι
Τα ονείρα έχουν να κάνουν και με τους φόβους μας.

Είμαι σίγουρος πως στην μία και μοναδική πρόστυχη πραγματικότητα του συγγραφέα μας όλα αυτά την ώρα της συνουσίασης δεν θα έχουν καμία σχέση.
Ναι τι θα γινόμασταν χωρίς τον έρωτα όταν ερωτροπούμε σαν ζώα.

Συγγραφέας : Εvita (IP: 81.4.163.134 , lib-int.intercol.edu)
E-mail : evita1482@yahoo.com
URL :
Whois : http://ws.arin.net/cgi-bin/whois.pl?queryinput=81.4.163.134
Σχόλιο:
ΑΠΛΑ ΚΑΙ ΞΕΚΑΘΑΡΑ

Είναι φυσικό ο απόλυτος Έρωτας να υπάρχει σαν όνειρο στο συγγραφέα μας. Αυτό δημιουργείται όταν τα στερεότυπα και οι προκαταλήψεις του συνοδεύουν τις ψυχικές του διαταραχές και δημιουργούν σοβαρές επιπτώσεις στην ψυχική του υγεία.

Εξού και γιατί ακόμα θα επιλέξει μία γυναίκα να συνοδεύσει το κείμενο του

Συγγραφέας : Evita (IP: 81.4.163.134 , lib-int.intercol.edu)
E-mail : evita1482@yahoo.com
URL :
Whois : http://ws.arin.net/cgi-bin/whois.pl?queryinput=81.4.163.134
Σχόλιο:
http://www.youtube.com/watch?v=fVmZ8WVbJJI

Στο όνειρο ο έρωτας φουντώνει

Ολα τα παραπάνω στάλθηκαν ως σχόλια στο προηγούμενο ποστ μου, και μια που αποφάσισα να τα βάλω εδώ τα έσβησα από κει. Οχι τίποτα άλλο, αλλά μου χάλαγε το ίματζ!

Παρακάτω σας δίνω και ένα από τα τελευταία που έστειλε στην Ματζικα και κάνει αναφορές σε πρόσφατο μου ποστ. Φυσικά οι απειλές απευθύνονται και στις δύο μας.

sfsdf | adeia_agkalia_mou@yahoo.gr | IP: 213.7.127.164

Αμε , αμέε …και ενώ εσύ θα βράζεις όλα τα λαχανικά σου γλυκία μου έμπνευση(εννοείται φυσικά μαζί με την κόκκινη ντοματούλα σου ), εγώ θα πάρω κάποια ανυποψίαστη στιγμή την μία απο της καυτερές σου πιπεριές και θα την κόψω κομματάκια .
Θές να μαντέψεις ποιά απο τις δύο θα είναι ψυχούλα μου? Σίγουρα δεν θα θελες να μάθεις και πως.
Στη συνέχεια όμως καθώς θα παλεύει για την ηλίθια ζωούλα της , θα της ξεριζώσω ένα ένα τα άχρηστα όργανα της , ξεκινώντας απο τα γεννητικά της και καταλήγωντας στο συγκεκριμένο μισητό μου μέρος.
Την άχρηστη άδεια ψεύτικη καρδιά της.

Θα σου πως τότε μωρό μου όπως σου λέω τώρα πως τίποτα στη τόσο πονεμένη ζωή μου δεν έχει πια την ίδια αξία.
Πες τους λοιπόν, πως αρκεί να πάρουν μία γλάστρα μεσαίου μεγέθους, να τη γεμίσουν με πόνο , να φυτέψουν μέσα ένα φυντανάκι όργής, να την βάλουν σε μέρος σκοτεινό και να την ποτίζουν συχνά με … το παρελθόν και τον πόνο.
Και πες τους πως δεν υπάρχει πιο ηρωϊκή στιγμή από αυτήν.
Καθώς θα αφήνουν τα υγρά απο το αίμα της σκοτωμένης πιπεριάς να τρέξουν στο στόμα.
θα έχω κερδίσει την βασιλεία των ουρανών.
Ναι, η ζωή μου θα βρίσκεται στην πιο αυθεντική της έκφραση και θα έχει ξαναγεννηθεί μέσα από το θάνατο μίας καυτερής πιπεριάς.

Μετά θα’ρθεις να με βρείς μέσα στη νύχτα και τότε θα σε ξεσκίσω δυνατά, με τόση οργή και πόνο.
Τόσο που για πρώτη σου φορά θα νιώθεις πως είναι να σπαράζεις μέσα μου και θα σου αρέσει.

Παρ’ το όπως θές.
Απλά και αδιάφορα

Και θα έχω καταφέρει να φέρω στην επιφάνεια το πιο σημαντικό και πιο ξεχασμένο κομμάτι της ανθρώπινης ύπαρξης.
Αυτό της αυθεντικότητας μας

κι εδώ μπορείτε να δείτε τα αντίστοιχα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Μάτζικα με το καμάρι μας

when I fall in love..

.

Αρχισε να στάζει ο έρωτας με τον ιδρώτα, ανάμεσα στα μαλλιά, στην πλάτη, σ’ όλο το σώμα κι από κει στα σεντόνια. Το πάπλωμα που υπήρξε πιστός σύντροφος, με το αέρινο φουρφούρισμα του, όλο το χειμώνα, τώρα έπεφτε βαρύ. Στο όνειρο ο έρωτας φούντωνε σαν πυργκαγιά, σαν ήλιος που καίει το μεσημέρι δίπλα στο κύμα, σαν βραδυά καλοκαιρινή στη βεράντα με φίλους και mojito.

Εγιναν τα εσώρουχα μικροσκοπικά, να χωράνε σε ρούχα που ίσα που έκρυβαν το σώμα, τα παντελόνια έδωσαν τη θέση τους σε φούστες και φορέματα, και μπορούσες να καθήσεις στο χώμα και να το νιώθεις στο γυμνό δέρμα ευχάριστο και ζεστό. Εδινε όσα περισσότερα σήματα μπορούσε το όνειρο, έσταζε ο έρωτας, ο ιδρώτας στα σεντόνια, και τραβήχτηκε το πάπλωμα στο πλάι.

Τι κι αν ο ουρανός έδειχνε μουντός μετά. Ο νοτιάς φύσαγε υγρός μέσα στα πνευμόνια, με εκείνη την ιδιαίτερη ζέστη που νομίζεις σε χαϊδεύει το καλοκαίρι, κι άλλες φορές σε αγκαλιάζει σφιχτά και δεν μπορείς να αναπνεύσεις. Αχ, αναστέναξε το στόμα.. και πήρε μια ανάσα όλο ανακούφιση. Λύθηκαν τα μέλη κι άπλωσαν στο στρώμα. Αχ.. κι ο νοτιάς ανασήκωσε απαλά τις κουρτίνες.