Eλα κερνάω καφέ στην πλατεία…
Ξυπνάω μεσάνυχτα κι ανοίγω το παράθυρο
κι αυτό που κάνω ποιος σου το ‘πε αδυναμία
που λογαριάζω το μηδέν μου με το άπειρο
και βρίσκω ανάπηρο τον κόσμο στα σημεία
Mικρά διαλείμματα χρειάζεται η ζωή μας… Να ξεκλέβει κανείς χρόνο για ένα καλημέρα, για ένα χαμόγελο κοιτάζοντας μια γάτα που κοιμάται… Στιγμές την μία πίσω απ' την άλλη… Στιγμές να παραδίνεσαι στα πάθη σου… στιγμές να υποκύπτεις, να γίνεσαι ευάλωτος… να μένεις μόνος κάτω απ' τον καυτό ήλιο… πάνω στο γυμνό μάρμαρο…
Τόσο μικρά διαλείμματα που να μην τα συνειδητοποιείς… απλά να κάθονται μέσα σου απαλά, να κάνουν την ίδια σου την ψυχή να έχει το ειδικό βάρος ενός φτερού… Να ζυγίζεις την ζωή σου εκείνη την ώρα και να υπερισχύει ο κόσμος…
Να καταστρέφεις μέσα σου την έννοια του νορμάλ, του αποδεκτού… Να ερωτεύεσαι, να ζεις και να μαθαίνεις…
Υποβολή απάντησης