Λάβετε Φάγετε τούτο εστί το σώμα μου…
Υπάρχει ένας περίεργος συμπαντικός νόμος που ορίζει πως τίποτα αξιόλογο δεν μπορεί να εκδηλωθεί αν δεν θυσιάσουμε κάτι για χάρη του… Δεν έχει σημασία πόσο σημαντικό θα είναι αυτό αντικειμενικά, αλλά πόσο η θυσία μας είναι κομμάτι του εαυτού μας, πόσο το κόστος είναι υπαρκτό για μας ….
Οταν μαγειρεύω δεν κλαίω, δεν επιτρέπω στην λύπη μου να διοχετευθεί στα υλικά… Η μαγειρική είναι μία μυσταγωγική διαδικασία που απαιτεί συγκέντρωση και καθαρότητα συναισθηματική… Ειδικά αν πρόκειται να μοιραστείς αυτό που έχεις φτιάξει, θα ήταν έγκλημα να το έχεις ποτίσει με τα δάκρυα σου, όσο κι αν η Laura Esquivel στο Like Hot Water for Chocolate διατείνεται το αντίθετο…
Η γνώμη μου είναι ότι food is love και δεν μπορούμε να την δηλητηριάζουμε με τον πόνο μας… Βέβαια, η άποψη ότι το φαγητό είναι αγάπη πολλές φορές παρερμηνεύεται και τότε, η διαδικασία της βρώσης γίνεται υποκατάστατο της αγάπης που μας λείπει… Αυτό όμως είναι μια άλλη ιστορία…
Τώρα το καλοκαίρι, μαγειρεύω όταν έχει πια βραδυάσει και η ατμόσφαιρα έχει δροσίσει λιγάκι. Μαγειρεύω για την επόμενη μέρα και ειδικά όταν πρόκειται για λαδερά αυτό είναι ίσως και το μυστικό τους… Την επομένη είναι πάντα καλύτερα. Οταν ο χρόνος έχει ενώσει τα υλικά, τις γεύσεις, τις μυρωδιές…
Κρατούσα στα χέρια μου τις ντομάτες και με το μαχαίρι έκοβα, καθάριζα, άδειαζα το εσωτερικό τους… Μάζευα την ζουμερή σάρκα σε ένα μπωλ για να φτιάξω μετά την γέμιση. Εξαντλημένη καθώς ήμουν από την ζέστη της ημέρας, τα χέρια μου δεν ακολουθούσαν απόλυτα… Που και που, ένιωθα, το μαχαίρι να με κόβει αλλά δεν έδινα σημασία… Είναι πολύ συνηθισμένο όταν μαγειρεύεις…
Οταν τέλειωσα, ανακάλυψα μία μεγάλη πληγή στο κέντρο ακριβώς της παλάμης μου, σαν πληγή από καρφί, που έτρεχε αίμα… Ανακατεμένο με τους χυμούς της ντομάτας, κόκκινο όπως αυτή, είχε μεταφερθεί όλο στην γέμιση… Ηταν πολύ αργά για να κάνω κάτι άλλο…
Τα γεμιστά ψήθηκαν και σερβιρίστηκαν κανονικά… Οσοι τα δοκίμασαν είπαν πως ήταν τα ωραιότερα που έφαγαν στη ζωή τους… Είχα θυσιάσει εν αγνοία μου, κάτι από τον ίδιο μου τον εαυτό… Λίγη από την δική μου ζωή είχε περάσει στο φαγητό, είχε μετουσιωθεί και έδωσε λίγη ομορφιά στον κόσμο… Εστω και εφήμερη…
Ισως η Laura δεν είχε άδικο τελικά… ίσως και τα δάκρυα ήταν μια παρόμοια θυσία…
Είναι πολύ σημαντικό όταν μαγειρεύουμε να είμαστε θετικοί γιατί οι σκέψεις μας μεταφέρονται σε καθετί που κάνουμε.. Δυστυχώς έχουμε κάνει και το μαγείρεμα τρόπο αποβολής απωθημένων.. Εύγε!
Μια και αναφέρθηκες στις γεμιστές τομάτες θα ήθελα να σου προτείνω την επομένη φορά να κάνεις μιά πρωτοτυπία και να πρσθέσεις πολλές σταφίδες μαύρες (αλλά χωρίς κυμά). Δίνουν μιά υπέροχη γλύκα στη γέμιση..
αχ, έλα παππού μου να σου δείξω τα αμπελοχώραφα σου ….
πρόσεξε τώρα επίκουρε μου για να μαθαίνεις…
τα γεμιστά τα φτιάχνω πάντα χωρίς κυμά, και πάντα με σταφίδες (ξανθές όμως)… τις οποίες σταφίδες και περνάω από το λάδι μαζί με τα κρεμμύδια και το σκόρδο πριν ρίξω την ψίχα της ντομάτας.
Επίσης, αντί για μαϊντανό βάζω πάρα πολύ δυόσμο (από τον κήπο μου παρακαλώ) και μοσχομυρίζουν! Φυσικά, πολλές φορές προσθέτω κουκουνάρι και σ’αυτή την περίπτωση περνάει κι αυτό από το λάδι με τα υπόλοιπα…
Πάντα μα πάντα, πασπαλίζω το εσωτερικό της ντομάτας ή όποιου άλλου λαχανικού γεμίζω (πιπεριές, μελιτζάνες κλπ) με λίγο αλάτι και λίγο ζάχαρη και οπωσδήποτε, όπως έχω ήδη πει, τα γεμιστά τρώγονται την επόμενη μέρα!
ευτυχώς, προσέχω, και δεν κόβομαι κάθε φορά που μαγειρεύω για να αποκτήσουν νοστιμιά γιατί θα καταλήξω σαν την ταινία τα “Σοκολατένια Πάθη” και θα έχω τραβήγματα…
καλημέρα
Καλή παραλαγή. Δοκίμασα τα κουκουνάρια αλλά δεν με ικανοποίησε το αποτέλεσμα. Τις ξανθές σταφίδες δεν τις έχω δοκιμάσει (ακόμη). Μήπως τις παραγλυκίσουν; Εκεί που πάντα προβληματίζομαι είναι το είδος του ρυζιού. Καρολίνα συνήθως αλλά μου χυλώνει! Καμιά ιδέα;
έχουμε και λέμε.. ξανθές ακριβώς γιατί γλυκίζουν…
αλλά! πάντα σε οτιδήποτε κι αν φτιάχνω στο φούρνο (ναι, ακόμα και στα γεμιστά) στίβω από πάνω ένα λεμόνι! try that
καρολίνα ναι… σου χυλώνει ε? χμ.. για δοκίμασε να το γυρίσεις μαζί με τα κρεμμύδια και τα υπόλοιπα στο λάδι πριν ρίξεις τα υγρά.. είναι μία λύση…
πάντως συνήθως, εγώ δεν αντιμετωπίζω τέτοιο πρόβλημα…
(το μέιλ μου το πήρες?)
Δεν φαίνεται να πήρα e-mail από σένα… Καμιά φορά αργούν ή και δεν φτάνουν ποτέ. δοκίμασε το bcar παπί hol.gr…
Θα δοκιμάσω τις προτάσεις σου. Μου εμπνέεις εμπιστοσύνη. ‘Οτι, δηλαδή, ξέρεις τι λές…
ε, ό,τι εμπνέει κανείς καλό είναι
Τα δύο μηνύματά σου τα πήρα “κινέζικα” Μας κυνηγά η κατάρα του Bill Gates με τις γραμματοσειρές! Τι του κάναμε, τέλος πάντων, του κροίσου;
περίεργο βρε παιδί μου… και του είμαι πιστή του άτιμου του Bill!
δοκίμασε να αλλάξεις το encoding σε Greek Windows και αν δεν φαίνονται και πάλι μου λες να στα ξαναστείλω σε greeklish (μπλιαχ)
Τελικά το άνοιξα με UTF-8. Δεν κατέχω τι είναι όλα τούτα και γιατί άλλα τα διαβάζω άλλα όχι. Μεγάλο μυστήριο αυτά τα πρότυπα! Σου έστειλα e-mail αλλά δεν ξέρω αν μπορείς να διαβάσεις τα δικά μου…