στο τελευταίο φως της μέρας
Ο χρόνος μπορεί να σου παίξει παράξενα παιχνίδια αν δεν προσέξεις… Αυτό το όνομα… Ηξερε βέβαια, την καταγωγή και την ιστορία του, αλλά η σύμπτωση ήταν πολύ περίεργη… Ο Αμβρόσιος σχεδόν ανυπομονούσε, γνώριζε ότι χωρίς την έγκριση της Le Fay δεν θα μπορούσε να επιστρέψει στο μοναστήρι…
Τι ζητούσε άραγε τώρα η Μοίρα απ’ αυτόν? Εμοιαζε λες και μετά την μοναστική του ζωή είχε αποκοιμηθεί και σαν σε όνειρο ο Σκοπός του εξακολουθούσε να οδεύει προς πραγματοποίηση… Ο εκνευρισμός του μεγάλωνε με την αναμονή, αλλά και την περιέργεια… Σύντομα όμως βρέθηκε ξανά να κοιτάζει τα θολωτά παράθυρα της κυρίως αίθουσας…
Μια μυρωδιά από λιβάνι τον τύλιξε και διέκρινε στο τελευταίο φως της μέρας τον καπνό του να αιωρείται στην ατμόσφαιρα… Δίπλα στο τζάκι υπήρχε μια μεγάλη άνετη πολυθρόνα και αυτή καθόταν εκεί… Κοίταζε την φωτιά, απόλυτα συγκεντρωμένη, απορροφημένη…
Στην αρχή η παρουσία του έμοιαζε να μην την εκπλήσσει, όμως στις πρώτες κουβέντες που αντάλλαξαν την είδε να συνοφρυώνεται… Δεν υπήρχε ο φόβος της προηγούμενης φοράς, αλλά μάλλον μια εξίσου διεισδυτική περιέργεια με την δική του… Την ρώτησε αν γνώριζε την ιστορία του μοναστηριού και αυτή απάντησε θετικά… Το ίδιο απάντησε και για το αν είχε γνώση της προέλευσης του ονόματος της…
Υπήρχε μια εκνευριστική ζωντάνια και αμεσότητα σ’αυτή την γυναίκα, εντελώς αντίθετη με αυτό που θα περίμενε κάποιος σαν τον Αμβρόσιο, από αυτήν… Στο κάτω κάτω τον είχε με κάποιο τρόπο καλέσει, και ήλπιζε πως θα αντιμετώπιζε με περισσότερη σοβαρότητα αυτές τις διαδικασίες και πως η Γνώση θα είχε φορέσει ένα πέπλο μυστηρίου γύρω της… Ομως όχι…
Αυτή ήταν ερεθιστικά απλή, και τον κοίταζε στα μάτια σαν να έβλεπε κάτι μέσα απ’ αυτά… Συνέχιζε να του μιλάει με σταθερό και ευγενικό τρόπο για κοινοτοπίες, και όλα αυτά τα ερωτήματα που υπήρχαν στο μυαλό και των δυό τους, παρέμεναν αμήχανα εγκλωβισμένα…
Ο Αμβρόσιος ένιωσε κουρασμένος… δεν μπορούσε να συνεχίσει αυτή την φορά. Πριν φύγει πρόλαβε να την δει που έβγαινε από το κτήριο και διέσχιζε σχεδόν τρέχοντας την πέτρινη αυλή…
Καλημέρα .
))
Μ’αρέσει που έσπασες το μαύρο .