a Call

 

“Oφείλουμε να επιδεικνύουμε το θάρρος μας πριν ξεκινήσουμε για το άγνωστο που αντιπροσωπεύει ο Λαβύρινθος, πριν αρχίσουμε την προσπάθεια για τα μεγάλα επιτεύγματα. Καθώς δεν είναι δεδομένη η βοήθεια, το αληθινο θάρρος εκδηλώνεται όταν, τη μοιραία στιγμή που αποφασίζουμε να μπούμε “στο λαβύρινθο της ζωής” και να προχωρήσουμε άοπλοι μέσα στο δάσος, ενεργοποιούμε συγκεκριμένους ψυχολογικούς μηχανισμούς που μας δίνουν τη δύναμη να υπερβούμε τα εμπόδια. Κι όπως συμβαίνει συνήθως στη ζωή του ανθρώπου που έχει να αντιμετωπίσει κινδύνους και αντίξοες συνθήκες, η ουσιαστική βοήθεια μπορεί να προέλθει μόνο από ένα άτομο.
Στους μύθους και τη συλλογική φαντασία αυτό το άτομο είναι μια γυναικεία φιγούρα που παίρνει τα ηνία στα χέρια της. Αρσενικό και θηλυκό είναι τα δύο άκρα που ορίζουν την ύπαρξη μας. Στη μυθολογία το θηλυκό απεικονίζεται πάντοτε ως δυνατότητα επίλυσης του προβλήματος.”

Την ρώτησα : “θα άντεχες να ξαναδώσεις την λύση στο Θησέα, ακόμα κι αν σε πρόδιδε ξανά?”
“Ναι, και πάλι ναι”, μου απάντησε … και μετά..
“Δεν ήταν προδοσία νεράιδα μου αυτό… ήταν μια απλή αποτυχία… κανείς εκείνη την εποχή στην ανθρωπότητα  δεν ήταν έτοιμος γι’αυτό”

~ από isisveiled στο Ιουλίου 2, 2006.