είμαι χαλκός και κύμβαλον αλαλλάζον…
Ολα γέμισαν Ηχο, όχι θόρυβο, όχι κάτι εκκωφαντικό, αλλά ένα σιγανό ψίθυρο από λόγια πολύ καλά ειπωμένα… Περισσότερο με μουρμουρητό έμοιαζε, με λέξεις συνομωτικές, κωδικοποιημένες αλλά ευκρινείς…
Ενα βούϊσμα ασταμάτητο έβγαινε από τους τοίχους, από τα έπιπλα, ακόμα και από τον κήπο.. Κάποιες φορές μπερδευόταν με τον αέρα που φυσούσε απ’ το πρωϊ, τα καλώδια που σφύριζαν στο πέρασμα του, και τότε ο Ηχος μπερδευόταν… έχανε το νόημα και έμοιαζε με παραμιλητό… Μετά ο αέρας άλλαζε κατεύθυνση και οι λέξεις ξανάβγαιναν στην επιφάνεια….
Κι όμως ο Ηχος ήταν σε μια γλώσσα άγνωστη.. ή μπορεί και ξεχασμένη… Διπλωνόταν μέσα στης κουρτίνας τα φύλλα, πετάριζε ανάμεσα από μπουκάλια και αντικείμενα, έφερνε μυρωδιές από τα διπλανά σπίτια… Ολα συνηχούσαν σε κάποια Νότα του Κόσμου που μίλαγε για αλλαγή, όλη η πραγματικότητα ταλαντωνόταν σ’αυτή την νέα συχνότητα ακανόνιστα και προσπαθούσε να στεροποιηθεί…
Ο ίδιος ο Χρόνος κοντοστάθηκε να ακούσει και η Υλη τον προσπέρασε τρέχοντας… Βιαζόταν να προλάβει τις λέξεις, να αποστηθίσει το μυστικό που αυτές έφερναν, να αφομοιώσει το μήνυμα…
Βιάστηκε να πιάσει το μπλο(γ)κ… να σημειώσει ό,τι προλάβαινε να “πιάσει στον αέρα”….
“δεν υπάρχει Αλήθεια, δεν υπάρχει Αγάπη…”
μα αυτό το έχω πει Εγώ… δικά μου λόγια είναι αυτά… ποιος τα ψιθυρίζει τώρα? Ερχονται από το μέλλον μου ή από το παρελθόν μου?
Ζηλεύω τον λόγο σου! Ποιητικός, σαφής με τις αλληγορίες του. Πετάει στον αέρα αλλά με πατήματα στη γή, ενίοτε, για να κρατά τις αναφορές του και τις ισορροπίες του!
κι εγώ ζηλεύω τις φωτογραφίες σου
φιλιά!