Awakenings
Τώρα…
σε λίγο…
που θα έχει πέσει η νύχτα… που το ορατό και το αόρατο θα αρχίσουν να συγκλίνουν, θα ξαναγίνω ο εαυτός μου.. Θα βγάλω τα τζην και τα αθλητικά παπούτσια, θα αφήσω τα μαλλιά μου κάτω, το πρόσωπο μου θα χαλαρώσει, τα φτερά μου θα αναδιπλωθούν για να ξεμουδιάσουν…
θα φορέσω ξανά την ασημένια αλυσίδα, που με κρατάει στην ζωή, στο πόδι μου… θα ακουμπήσω νωχελικά στα μαξιλάρια να νιώσω στα χέρια μου το χρώμα τους… θα στραφταλίζουν μέσα στα όνειρα μου οι σκέψεις μου, θα πετάω πάνω από τις εικόνες της πραγματικότητας…
θα περιπλανιέμαι ανάμεσα στις σπειροειδείς τροχιές των άστρων, θα παίζω με την ασημόσκονη στην επιφάνεια της Σελήνης… Θα την πετάω στον αέρα και αυτή θα σπινθηρίζει πέφτοντας πάνω μου, στολίζοντας κάθε ανάσα μου με αστέρια….
πάνω σε μια ακτίνα φεγγαρένια θα ξαπλώσω, και θα φτάσω, επιπλέοντας στο βαθύ μπλε του ουρανού, στο δάσος μου… στα δέντρα εκείνα, που μοιάζουν να αιωρούνται σκαρφαλωμένα στο φαράγγι, στο νερό που ο αρχαίος ποταμός θα τραγουδάει τους πόθους μου…
θα μείνω ξαπλωμένη μέχρι το πρωι στα στρογγυλεμένα βότσαλα και με το πρώτο φως του ήλιου θα διαλυθώ στον αέρα… με μια τελευταία λάμψη θα αγγίξω το νερό και δεν θα γυρίσω πίσω ποτέ πια…
Όμορφα! Λόγια και Εικόνες.
Συμφωνώ με τον Ιούδα. Δυνατός λόγος. Όμορφη και η οπτική επιλογή
ευχαριστώ!
καλημέρα