Μικρά καθημερινά θαύματα…
Μέσα από τα μισόκλειστα παράθυρα, ανάμεσα στις γρίλλιες, τρεις χρυσές ακτίνες της αυγής βρήκαν τον δρόμο τους… Ανοίγοντας τα μάτια μου τις είδα να κρέμονται σαν στολίδια από την κουνουπιέρα μου και θαύμασα…
Ποιος κρέμασε τον ήλιο τόσο χαμηλά? Ποιος οδηγήσε τις ακτίνες σ’αυτήν ακριβώς την γωνία? Τόσες ανατολές και πρώτη φορά είδα κάτι παρόμοιο…
Με τις τελευταίες ακτίνες του ήλιου, σειρά έχει το πότισμα του κήπου… Το λάστιχο μπαίνει στο πρώτο παρτέρι και το νερό τρέχει ελεύθερο… Μα όλες αυτές οι κακές μας συνήθειες πολύ συχνά μας κάνουν να ξεχνάμε… Τηλέφωνα, το μαγείρεμα στην κουζίνα, το ίντερνετ… Οταν ξαφνικά θυμήθηκα το λάστιχο περίμενα πως το νερό θα τρέχει στο δρόμο… Κι όμως όχι…
Ποιο χέρι είχε μετακινήσει το λάστιχο στο διπλανό παρτέρι? και πως ξαφνικά όλα είχαν ενωθεί, σαν από σχέδιο, και είχε δροσιστεί όλος ο κήπος?
Ενα βαρετό απόγευμα τα χέρια ζητούσαν να φτιάξουν κάτι νέο… Ανοιγόκλειναν ντουλάπια, χαζεύοντας το περιεχόμενο δύσθυμα… Οταν μια σακούλα με ένα ύφασμα έπεσε, άνοιξα όλο περιέργεια να δω τι περιέχει… Τι όμορφο κομμάτι ύφασμα! Είχα ξεχάσει πως υπήρχε… και σχεδόν αυτόματα η απορία : “άραγε είναι δύσκολο να φτιάξει κανείς ένα κιμονό?”
Το σχέδιο κοπής και ραφής με έναν ανεξήγητο τρόπο βρέθηκε ξαφνικά μες το μυαλό μου, τα χέρια μέσα σε είκοσι λεπτά το είχαν ακολουθήσει και να… Ενα κιμονό!
Ποιος κάνει download αυτές τις πληροφορίες στο μυαλό μου? Ποιος έμαθε τα χέρια να κατασκευάζουν κάτι για πρώτη φορά λες και το έκαναν χρόνια?
μπορώ να περπατήσω και στα κύμματα… σας το έχω πει? αν κάποτε περάσει απ’ τα μέρη μας ο Επίκουρος θα του πω να βγάλει μια φωτογραφία….
Υποβολή απάντησης