Fly me to the Moon
Η μόνη αληθινή Μαγεία στην οποία μπορεί να υπολογίζει μία γυναίκα, είναι να συνειδητοποιήσει πλήρως την φύση της… Να γνωρίζει την ενότητα της με όλες τις γυναίκες, να αναγνωρίζει την Θεά μέσα της…
Η μόνη αληθινή Μαγεία που μπορεί να ασκηθεί, είναι αυτή του αυθεντικού όντος που ταυτίζεται με τον εαυτό του… Εκεί που το Θηλυκό μπορεί και αφήνεται στα ρεύματα της ζωής, που επιτρέπει στα κύτταρα του να αναπαράγουν το θεϊκό στην ανθρώπινη φύση…
Η υψηλότερη Μαγεία τελείται τη στιγμή που η γυναίκα αφοσιώνεται στο δικό της προσωπικό κάλεσμα, στο δικό της δρόμο που έχει να διαβεί… Να ξέρει τον δικό της προσωπικό τρόπο να πραγματοποιεί το έργο της στην Δημιουργία…
Να μην ξεχνάει ποτέ πως το αρσενικό κάνει τον κόσμο μας υπαρκτό
και το θηλυκό του δίνει νόημα για να αξίζει κανείς να τον ζει…
Ναι.
Προσκυνώ.
χεχ… μη με καλοπιάνεις ψιψίνο…
θα γουργουρίσω!
Ερχεται η νεα θρησκεια;..ή θα περιμένουμε ακόμη……
κάνεις πλάκα ή δεν κατάλαβες τι διάβασες?
όμορφο κείμενο, λίγο θεοσοφικό, όμορφο.
Για την γυναικεία πνευματικότητα δε λέει;..
Σ;)
και ποιο το συμπερασμα..οτι η γυναικα ειναι ονειροπαρμενο ειδος!
Αν δεν υπήρχαν τα αντίθετα δεν θα υπήρχε και ο κόσμος. “Αντίθετα” τα λέμε. “Συμπληρώματα” καλλίτερα!
χμ.. δυστυχώς φαίνεται πως οι θρησκείες παντός είδους πάντα θα έχουν ένα πάτημα ελέγχου πάνω στον άνθρωπο…
επιμένετε να μπερδεύετε το σημείο με το σημαινόμενο…
ας τα πάρουμε με τη σειρά λοιπόν
@ ergotelina
όχι, δεν μιλάει για την γυναικεία πνευματικότητα, αλλά για την ανθρώπινη αυτοσυνείδηση… Καθώς είμαι γυναίκα όμως, δεν μπορώ παρά να μιλήσω για γυναίκες και όχι για άντρες…
@wilhelm
αν το να έχει κανείς συνείδηση του εαυτού του το θεωρείς χαρακτηριστικό “ονειροπαρμένου” τι να πω… ενώ φαντάζομαι η “οργόνη” ε? είναι πολύ πραγματική…
@epicuros
ποιος μίλησε για αντίθετα και συμπληρώματα?
προσπαθώ (ματαίως φαίνεται) να πω ότι δεν υπάρχει άλλος Θεός από τον ίδιο μας τον εαυτό, ότι η μαγεία δεν κρύβεται παρά στις ίδιες μας τις δυνατότητες, ότι η ικανότητα μας να δημιουργούμε είναι από τα σπουδαιότερα χαρακτηριστικά του ανθρώπινου είδους…
αλλά…
προτιμάτε να φαντάζεστε άγγελους, δαίμονες, θρησκείες…
τελικά οι άνθρωποι έχουμε την μοίρα που μας αξίζει…
@ deprofundis
την κυρία της θεοσοφίας δεν την έχω διαβάσει, δεν είναι του γούστου μου… συμπίπτουμε μόνο ως προς τον τίτλο, ο οποίος έτσι κι αλλιώς αναφέρεται κι αλλού…
@ mavros gatos
νιάου!
Ισιδα, τα σέβη μου! Για το κείμενο! Αν δεν προσπαθούσες και να εξηγήσεις στα σχόλια, θα με είχες μαγέψει πλήρως… Μην εξηγείς. Ακολούθα τη φωνή!
ευχαριστώ φίλε μου…
φταίει ο εκνευρισμός που είχα χθες και δεν μπορούσα να κοιμηθώ καλά…
δεν θα το επαναλάβω
Απλό …. ήρεμο …. μειλίχιο ..
!!!!!
Πολλά μπράβο !!!
τέλειο
μπράβο σου
Δεν μίλησα ούτε υπενόησα τίποτε το θεϊκό ή αγγελικό… Δεν πιστεύω σε θεϊκές θεωρίες και συμφωνώ με το ότι ο άνθρωπος μάλλον είναι δυνάμει “θεός” αρκεί να μπορέσει να “απογειωθεί”. Τα (αλληλο)συμπληρώματα στα οποία αναφέρομαι είναι το αρσενικό και το θηλυκό.
[...] Ας μιλήσω για τη Γυναίκα. Το αενάως ζητούμενο των διαδρομών μου. Τον μισοσβησμένο ―από τον ιδρώτα στο μέσα της παλάμης― προορισμό στο εισιτήριό μου. Μπορεί να έσπασα κάποτε κούκλες και να άφησα πριονίδι να τρέξει μέσα από τα δάχτυλά μου, εντούτοις, παραμένουν ό,τι πιο μαγικά όμορφο συνάντησα. Ακόμα είναι οι οδοδείκτες μου. Κι ας χάνομαι κάθε τόσο σε κακοτράχαλα μονοπάτια. Ας μιλήσω και για τη θλίψη. Χωρίς θλιμμένες κορώνες. Με τις μικρές κουβέντες που αρμόζουν στα μεγάλα συναισθήματα. Προσεκτικά. Συλλαβιστά. Με παίρνει η χαρμολύπη όταν βραδιάζει και χιλιάδες φωτάκια μου μιλάνε για τις ζωές που δεν έζησα· διεκδικούν τις εκδοχές μου που τους ανήκουν. Καθώς η νύχτα προχωρά, όμως, η Σελήνη με κερδίζει αβίαστα. Είναι πάντοτε όμορφα να επιστρέφεις στην μοναδική δική σου ζωή, μετά το κουραστικό ταξίδι στην μήτρα των εαυτών σου που δεν βρήκαν τον δρόμο τους. Πηγαίνω στο μπάνιο και ξεπλένω τη σκόνη από τα μάτια μου. Η Αποκεκαλυμμένη Ίσις έγραψε χθές ένα κειμενάκι (Fly me to the Moon: http://isisveiled.wordpress.com/2006/07/12/120706a/ ) που μου θύμισε ότι, ναι, υπάρχουν και τέτοιες γυναίκες: που το chiaroscuro τους αναδεικνύει υπόγειες πηγές στο άνυδρο τοπίο… Η Σελήνη πάνω από τον Υμηττό εδώ και λίγη ώρα μισοκρύβεται από κάποια σύννεφα. Μπορεί να είναι ιδέα μου, αλλά μου φαίνεται σαν να παίζει μαζί μου… [...]
kapsokalyvas » Το θήλυ φως στη νύχτα μου το είπε στο Ιουλίου 14, 2006 στο 6:39 μμ
[...] Ας μιλήσω για τη Γυναίκα. Το αενάως ζητούμενο των διαδρομών μου. Τον μισοσβησμένο ―από τον ιδρώτα στο μέσα της παλάμης― προορισμό στο εισιτήριό μου. Μπορεί να έσπασα κάποτε κούκλες και να άφησα πριονίδι να τρέξει μέσα από τα δάχτυλά μου, εντούτοις, παραμένουν ό,τι πιο μαγικά όμορφο συνάντησα. Ακόμα είναι οι οδοδείκτες μου. Κι ας χάνομαι κάθε τόσο σε κακοτράχαλα μονοπάτια. Ας μιλήσω και για τη θλίψη. Χωρίς θλιμμένες κορώνες. Με τις μικρές κουβέντες που αρμόζουν στα μεγάλα συναισθήματα. Προσεκτικά. Συλλαβιστά. Με παίρνει η χαρμολύπη όταν βραδιάζει και χιλιάδες φωτάκια μου μιλάνε για τις ζωές που δεν έζησα· διεκδικούν τις εκδοχές μου που τους ανήκουν. Καθώς η νύχτα προχωρά, όμως, η Σελήνη με κερδίζει αβίαστα. Είναι πάντοτε όμορφα να επιστρέφεις στην μοναδική δική σου ζωή, μετά το κουραστικό ταξίδι στην μήτρα των εαυτών σου που δεν βρήκαν τον δρόμο τους. Πηγαίνω στο μπάνιο και ξεπλένω τη σκόνη από τα μάτια μου. Η Αποκεκαλυμμένη Ίσις έγραψε χθές ένα κειμενάκι (Fly me to the Moon: http://isisveiled.wordpress.com/2006/07/12/120706a/ ) που μου θύμισε ότι, ναι, υπάρχουν και τέτοιες γυναίκες: που το chiaroscuro τους αναδεικνύει υπόγειες πηγές στο άνυδρο τοπίο… Η Σελήνη πάνω από τον Υμηττό εδώ και λίγη ώρα μισοκρύβεται από κάποια σύννεφα. Μπορεί να είναι ιδέα μου, αλλά μου φαίνεται σαν να παίζει μαζί μου… [...]