To whom it may concern
Πόσο παράξενα εκδηλώνεται η πραγματικότητα στον ορατό κόσμο…
Η ευωδιά του μόσχου στριφογύριζε στον αέρα σαγηνευτικά, το κερί έκανε το νερό να ζεσταίνεται και να απελευθερώνει τα αρώματα στο δωμάτιο… Περιπλανιόταν ψάχνοντας τα χαμόγελα στις φωτογραφίες για να βρει το δικό μου… Τρύπωνε στα μαξιλάρια για να διαβάσει τις επιθυμίες μου, παίδευε την φλόγα των κεριών για να διαβάσει τις σκέψεις μου…
Συγκέντρωνε ένα ένα τα μηνύματα μου και τα έκλεινε προσεκτικά σε ένα μπουκάλι. Ενα χρυσό, ένα ρόδινο, ένα γαλάζιο κι ένα λευκό σαν σύννεφο… Δεν είναι ποτέ πολύ αργά για να μάθει μια αρχαία νεράιδα καινούρια κόλπα… Ο μόσχος εργαζόταν στην κυριολεξία κάτω απ’ την μύτη μου και πάνω στα όνειρα μου…
Οσο τα χέρια μου χόρευαν πάνω σε πλήκτρα, αποδίδοντας σε σκέψεις ορατή μορφή, το άρωμα του προχώρησε βαθύτερα, διαπέρασε το Πέπλο και κάλεσε έναν άγγελο… Κι αυτός ήρθε και κάθησε δίπλα μου όλο το βράδυ… Ανοιξε τα φτερά του γύρω μου, εισέπνεε το χαμόγελο μου…
Οταν σηκώθηκα να φύγω, τρόμαξε και πέταξε απότομα… Στο φτερούγισμα του είδα να συντρίβονται κρύσταλλα, πορσελάνες και φυλαχτά… Τρεις φορές έγινε αυτό… Τρεις φορές μάζεψα τα θρύψαλλα που άφηνε στο πέρασμα του… Τρεις φορές έκανα πως δεν τον βλέπω…
Μετά παραδόθηκα, επανέλαβα τους όρκους μου, επιβεβαίωσα τις υποσχέσεις μου και πήγα για ύπνο… Ολο το βράδυ με κρατούσε αγκαλιά, μου ψιθύριζε το όνομα του μα το πρωινό φως το πήρε απ’ την μνήμη μου…
όπως κι αν λέγεσαι, ευχαριστώ για την υπενθύμιση…
Υποβολή απάντησης