Come into these arms again..
“Ελα μαζί μου” μου είπε, και με τράβηξε απ’ το χέρι… Οπως είμασταν μέσα στον κόσμο, οι φωνές μας ίσα που διακρίνονταν… Κι όμως, με κάποιο περίεργο τρόπο, με μισές κουβέντες με, μισά νοήματα, εμείς είχαμε αναγνωρίσει ο ένας τον άλλο.
Ρίχναμε κλεφτές ματιές στα πεταχτά, περνάγαμε ο ένας από το στέκι του άλλου δήθεν τυχαία, και ίσα που ακούμπαγαν οι αγκώνες μας. Καθώς με τράβηξε μακρυά απ’ την βουή, κρατώντας το χέρι μου μέσα στο δικό του σφιχτά, λες και μέσα από τα δάχτυλα μας περάσαν όλες οι πληροφορίες που έλειπαν…
Δεν χρειάστηκε καν να μιλήσουμε, με στήριξε με την πλάτη σε ένα δέντρο και τα χέρια του πέρασαν μέσα από τα ρούχα μου ψάχνοντας τα εσώρουχα μου… Κάποια ζευγάρια μάτια, παρακολουθούσαν την πάλη μας μέσα στο μισοσκόταδο.. Οι περισσότεροι είχαν αρχίσει να καταλαβαίνουν ποιοι είμαστε και τι συμβαίνει… Θες από περιέργεια, θες γιατί εικονοποιούσαν τις ίδιες τους τις επιθυμίες παρέμεναν να κοιτάν μαγνητισμένοι…
Δεν θυμάμαι πως και πότε καταφέραμε να ξεκολλήσουμε ο ένας απ’ τον άλλο… Κι όταν αυτό συνέβαινε, πάλι για σεξ μιλούσαμε… Δεν είχαμε λόγο να πούμε και τίποτα άλλο… Σε εκείνα τα ελάχιστα λεπτά που με κράτησε πρώτη φορά στα χέρια του, όλα είχαν ειπωθεί… Ολη η ουσία είχε επιβεβαιωθεί, όλα τα μυστικά είχαν αποκαλυφθεί…
“έλα, κερνάω καφέ στην πλατεία…”
Με συνήρπασε η περιγραφή. Νόμισα ότι ήμουν στη θέση του. ΗΘΕΛΑ να ήμουν στη θέση του…
ήθελες ε?
το τραγούδι πως σου φάνηκε?
αχμ… η κορινθία καλή?