there’s a war between the sun and the moon

H Θάλασσα είχε μαυρίσει, σαν ένας θεός αρχέγονος να είχε ματώσει μέσα της πολύ παλιά και είχε πεθάνει. Ακτή δεν φαινόταν πουθενά, παρά μόνο σαν φίδι ξεπρόβαλλε απ’ τα κύμματα ένα χαμόγελο κατακόκκινο. Χτύπα το τώρα! Αποτέλειωσε το πριν ξεπροβάλει ολόκληρο απ’τα νερά, πρόσταξε η φωνή. Μέσα στην γυαλιστερή και άβολη πανοπλία του ο Ιππότης δυσανασχέτησε. Ούτε είχε προλάβει να δει το φίδι και τώρα έπρεπε να κινηθεί γρήγορα.

Γύρναγε σ’αυτό τον έρημο κόσμο τόσα χρόνια, σ’ αυτή την ασάλευτη γη, την σιωπηρή ατμόσφαιρα και ποτέ δεν είχε χρειαστεί να βιαστεί. Τώρα! επέμενε η φωνή. Πριν βγει, πριν ανθίσει, πριν αλλάξει ριζικά την πορεία των πραγμάτων. Ο Ιππότης τράβηξε το σπαθί του, και έκοψε το κεφάλι του χαμόγελου απ’ την ρίζα, ενώ το σώμα με την ουρά σπαρταρούσαν μέσα στα μαύρα κύμματα. Αν βγήκε αίμα δεν μπόρεσε να διακρίνει. Ακουγε μόνο το πλατάγισμα του φολιδωτού κορμιού μέχρι που κι αυτό σώπασε.

Στο δρόμο για το βουνό, μερικά ηλιοτρόπια στριφογύρισαν απελπισμένα τα κεφάλια τους, προσπαθώντας να ακολουθήσουν τον ήλιο, και στραγγαλίστηκαν κι άλλο με τις ίδιες τους τις ίνες. Ευτυχώς εδώ ο θάνατος δεν είχε ήχο. Τα άφησε να πνίγονται αργά κάτω απ’ τον μαύρο ουρανό, πέρα απ’ την μαύρη θάλασσα και συνέχισε να ανεβαίνει το μαύρο βουνό.

~ από isisveiled στο Αυγούστου 1, 2007.