περνούν.. όλα σαν τρένα βιαστικά

.

Επιασα, λέει, να καθαρίζω λίγο. Χαρτάκια και συσκευασίες από πράγματα που χρησιμοποιήθηκαν, και πετάξαμε γύρω ανέμελα. Υπολείματα μιας ζωής που την ευχαριστηθήκαμε, και την ζήσαμε όπως πρέπει να βιώνονται κι οι αγάπες οι μεγάλες. Χωρίς σπουδή και προσπάθεια, καραμέλες που τις γευτήκαμε και πετάξαμε τα περιτυλίγματα τους στο πάτωμα. Μα με την γλύκα να μένει στο στόμα και τη μυρωδιά της κανέλας ή του βουτύρου αποτυπωμένη στη μνήμη μας, παρέα πάντα με ένα χαμόγελο.

Κάπου, σε δεύτερο πλάνο, λέει, ακούγονταν αγαπημένα τραγούδια από το ραδιόφωνο, που σαν τώρα το θυμάμαι να κοσμεί με παράσιτα τις νότες, αυτά τα παράσιτα που τελικά τόσο ομορφαίνουν τους ήχουν όταν γυρνάνε σαν αναμνήσεις. Να κρέμεται και να αγκομαχάει να πιάσει τους σταθμούς στο ταμπλό του αυτοκινήτου, πάντα σκονισμένο, πάνω από το τασάκι πάντα ξέχειλο από τσιγάρα. Κι όπως καθάριζα, έπιασα να σιγοτραγουδώ ένα σκοπό. Και σκέφτηκα μέσα μου, ακόμα είναι ωραία η φωνή μου..

Χωρίς το αυτοκίνητο να μετακινείται, κι εγώ σκαρφαλωμένη στη θέση του συνοδηγού μαζεύοντας χαρτάκια, ένιωθα τον αέρα να χτυπάει το πρόσωπο μου. Οπως σε βόλτες, κάτι βράδυα στις αρχές του καλοκαιριού, που μπαίνει ο αέρας από το ανοιχτό παράθυρο γλυκός και μυρωδάτος, ήπια ζεστός και φυσικά με το ραδιόφωνο να παίζει. Ομως ήταν λέει πρωϊ ακόμα, κι αυτός ήταν κάπου δυο τρία μέτρα μακρύτερα απ’ το αυτοκίνητο και κάτι έφτιαχνε. Εγώ, σα μεθυσμένη, τραγουδούσα τώρα πιο δυνατά .. Περνούν, τα καλοκαίρια κι οι γιορτές μας όλα σαν τρένα βιαστικά και δεν ξαναγυρνούν, περνούν τα πρωϊνά κι οι κυριακές μας όλα σαν σύννεφα γοργά και δεν ξαναγυρνούν, μα εσύ ποτέ ποτέ να μη χαθείς απ’ τη ζωή μου.. Κι ήταν λέει στα πόδια μου μπροστά ένα μεγάλο σιδερένιο μπωλ με νερό και φλούδες λεμονιού, γεμάτο αποτσίγαρα που κοίταγα μέχρι να τελειώσω κι εγώ το τσιγάρο μου..

Η φωνή, μου απάντησε.. Φεύγω, τώρα φεύγω..

Καθώς έμειναν στον αέρα οι τελευταίες νότες, ακόμα να τρίζουν οι φωνητικές μου χορδές, έσκυψα και βρέθηκα να κοιτάω κι άλλα, περισσότερα τασάκια γεμάτα αποτσίγαρα. Τα μάζεψα όλα και τα πέταξα..

~ από isisveiled στο Μαρτίου 7, 2008.