once upon a dream

.

Kαταλάβαινε πως αυτός έχει απομακρυνθεί, όταν τέντωνε η χρυσή χορδή που τους ένωνε, ακριβώς κάτω απ’ το διάφραγμα. Ηταν σαν να ξεριζώνει κάποιος την ανάσσα της εκείνη την στιγμή, κι έστρεφε με αγωνία να δει που ήταν. Θα έκανε όσα βήματα μπρός ή πίσω χρειαζόταν, θα έτρεχε προς οποιαδήποτε κατεύθυνση για να μειώσει τα χιλιόμετρα που τους χώριζαν, για να αναπνεύσει ξανά. Και δεν ήταν οποιαδήποτε χιλιόμετρα αυτά.

Η απόσταση μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας, θα έλεγε κανείς πως είναι μάλλον αγεφύρωτη. Μα όταν μπορείς να δεις τη χορδή, μπορείς να δεις το όνειρο να στραφταλίζει λίγα εκατοστά πιο πέρα από τον κόσμο της βεβαιότητας, φτιάχνοντας ένα διπλό που στην αρχή μοιάζει διάφανο και άϋλο, όμως στην αλήθεια είναι πιο απτό, πιο ουσιώδες από το χώμα που πατάμε. Υπάρχει άλλος ένας κόσμος, παρόμοιος μ’ αυτόν, λίγα εκατοστά πιο κεί κι αυτός. Πολύχρωμος και έντονος πολύ, που σου ξυπνάει κάθε λογής επιθυμίες κι αν αφεθείς, η έλλειψη τους μπορεί να σηκώσει τους πιο παράλογους φόβους. Ομως, είχε μάθει να ξεχωρίζει αυτούς τους κόσμους, το ψέμμα, από την ψευδαίσθηση, από το ανούσιο, από το εφήμερο, από το αληθινό.

Ας γυρίσουμε όμως στην χορδή. Ετσι και τώρα, την ένιωθε να τεντώνεται σαν να πρόκειται να σπάσει. Την έβλεπε να λαμπυρίζει κάτω απ’ το φως του υλικού κόσμου, να φωτίζει εκτυφλωτικά στον κόσμο που ανήκε. Εψαξε να βρει προς τα που είχε απομακρυνθεί αυτός. Δεν ήταν δύσκολο, ακολούθησε τα βήματα του να τρίζουν στη γη. Εστρεψε τη συνείδηση της λίγα εκατοστά πιο κει, και βρέθηκε να κρατά την καρδιά του στα χέρια της..

~ από isisveiled στο Ιουνίου 21, 2008.