θέλω να μου κάνεις, αυτό που κάνει κι η άνοιξη στις κερασιές..
Η Χρυσορόδινη ήταν περίεργο πλάσμα, ποτέ δεν μπορούσες να πεις με σιγουριά αν ήταν φωτιά ή αέρας. Αλλοτε φύσαγε σαν δροσερό αεράκι, να πάρει μακρυά τις έννοιες σου κι άλλοτε σαν λυσσασμένος αέρας να κατεβάσει ολόκληρα βουνά. Μια σιγόκαιγε, τόσο λίγο, τόσο ταπεινά που ίσα έβλεπες τη φλόγα στο σκοτάδι, κι άλλοτε έπαιρνε και φούντωνε σαν πυρκαγιά και έκαιγε τα πάντα στο πέρασμα της. Μια φορά μονάχα την άκουσα να τραγουδάει, και το τραγούδι της ήταν κάπως έτσι :
θα περνάω μέσα απ τα καλώδια και θα ρχομαι
θα γίνομαι ηλεκτρομαγνητικός παλμός
να φτάσω στα δικά σου καλώδια
και στα δικά σου πλήκτρα
θα ανεβαίνω μέχρι τα δάχτυλα σου
κι απο κει στο λαιμό σου
θα κυλάω σα σταγονα στο στηθος σου
θα γινομαι μια μικρη καυτη σταγονα που θα κατεβαίνει στην κοιλιά σου
παχύρευστη
για να κυλάω αργα
να σταματάει στη βάση
και να γίνεται μετά καπνός
που θα εκτοξεύεται μέχρι το μυαλο σου
ατμός βίαιος
να υγροποιούμαι ξανά στην πλάτη σου
να τρέχω σαν νερό μέχρι τα ποδια σου
να φυτρωνω στα χέρια σου και να βγάζω κλαδιά γυρω σου
σαν εχεις χωμα και σπορος να σαι θα φυτρώσεις και θα γίνεις δεντρο..
και εισαι η γη μου
κι αν εισαι καρβουνο
θα γινω σπίθα
να φτιαξουμε φωτια
κι αν εισαι πέτρα
θα γινω κύμα να φτιάξω μια λακουβα μέσα σου
να γινουμε λιμνη
μπορεί και θαλασσα
αν εισαι βουνό
θα γίνω και δέντρο γιατι θα κρατας τις ρίζες μου
και ωκεανός να με περικλείσεις
αν εισαι ανεμος μονάχα μη φυσηξεις…
γιατι ειμαι συννεφο και θα διαλυθω..
Σαν γράμματα γράφτηκαν στην άμμο μπροστά της οι λέξεις του καθώς την πλησίασε και της είπε καθώς τέλειωνε το τραγούδι:
- δεν μας καταλαβαίνουν = μας φοβούνται
Κι εσύ μαζί, ψιθύρισε η Χρυσορόδινη, κι έμοιαζαν τα λόγια της με μέρες σιωπής..
