του Μάη και του Θανάτου

H φωνή έμοιαζε να τριγυρίζει στο μυαλό μου όπως ο καπνός, χωρίς συγκεκριμένη πορεία, αλλάζοντας διαρκώς σχήματα και κατευθύνσεις… Ημικύκλια, και σπείρες, δρόμοι αδιέξοδοι που ξαφνικά χώριζαν σε διχάλες και στρέφονταν προς τον ουρανό… Απορροφημένη καθώς ήμουν στην διαδικασία του τυπικού, αρνιόμουν να αφήσω τα νοήματα να γίνουν λέξεις ξεκάθαρες για τον νου μου. Δεν ήθελα ίσως να ακούσω αυτό που είχαν να μου πουν.

Μα Αυτή που μιλούσε είχε υπομονή και με ήξερε, γνώριζε πως θα κουραζόμουν από την επανάληψη και κάποτε θα πρόσεχα τα λόγια της. Τα βέλη του Ερωτα θα είσαι και όχι η ομορφιά του. Το ‘ξερα πως δεν ήθελα να ακούσω…

Θα ανοίξεις πληγές με τα χάδια και τα φιλιά σου θα στάξουν φαρμάκι μέσα τους. Τα χέρια σου θα ακονίσουν την γνώση βαθιά μέσα στην ψυχή αυτού που θα αγκαλιάσεις. Και ο ύπνος του θα γίνει μαρτύριο έλλειψης, και το σώμα του θα αναζητά το δικό σου, λες κι είναι μίλια μακρυά, λες και είναι ένα σώμα σε τάφο, που δεν θα ξαναδεί ποτέ. Με την σιωπή σου θα κινδυνεύει να πνιγεί, με τα λόγια σου θα γκρεμίζεται. Κάθε εικόνα και κάθε σκέψη σου θα τον οδηγούν όλο και πιο βαθιά στο Σκοτάδι.

Θα σκέφτεται το φως, θα ψάχνει να βρει τις απαντήσεις και εσύ θα έχεις να δώσεις μόνο περισσότερα ερωτηματικά. Θα στρίβεις κι άλλο το μαχαίρι της επίγνωσης, θα κάνεις την πληγή να πονάει, θα κάνεις την καρδιά να σφίγγεται και να μαυρίζει. Και μόνη παρηγοριά όποιου βρεθεί δίπλα σου, θα ‘ναι πως ποτέ ο Παράδεισος και η Κόλαση δεν θα έχουν πλησιάσει τόσο μεταξύ τους. Ποτέ ο Ουρανός δεν θα έχει ξαναδείξει τόσο μαύρος και τόσο κοντινός. Στον κόσμο σου νεράϊδα μου, θα χάσει την Λογική, θα χάσει κάθε ασφάλεια και κάθε παρελθόν θα μοιάζει παραμύθι..

Θα αρχίσει να θυμάται, κι όσο περισσότερο οι μνήμες θα ξυπνούν, τόσο περισσότερο θα υποφέρει. Καθώς η συνείδηση του αληθινού θα ξεπροβάλλει, τα πόδια και τα χέρια του θα γεμίζουν πληγές, τα καρφιά θα γίνονται αβάσταχτα και ο σταυρός ψηλότερος… Και η συντροφιά σου δεν θα είναι δροσερό νερό, αλλά φωτιά που θα καίει τα υπολείματα του συμβατικού σε έναν δρόμο ήδη καυτό. Χωρίς σκιές να ξαποστάσει, χωρίς μέρος για να κρυφτεί…

Οσο τα θαύματα θα γίνονται πραγματικότητα στα μάτια του, τόσο θα υποφέρει. Γι’ αυτό σου λέω κόρη μου, δεν είσαι ο Ερωτας αλλά τα Βέλη του. Οι πληγές του θα σημαδέψουν το σώμα αυτού που αγαπάς, και θα χαράξεις το σημάδι σου στην ψυχή του… Γύρνα το πρόσωπο σου αλλού, στρέψε τα βήματα σου μακρυά και μην του πεις τίποτα άλλο. Μην τον ρωτήσεις ποιο είναι αυτό το γυναικείο πρόσωπο με τα ξανθά μαλλιά, ακίνητο σαν κούκλα που θέλει να του μιλήσει.. Αυτός ξέρει. Κι εσύ θα γίνεις τα Βέλη του Ερωτα και όχι η ομορφιά του..

Ανοιξα τα παράθυρα γρήγορα, να διαλυθούν και οι καπνοί και οι φωνές.. Κι έστρεψα το βλέμμα μου αλλού…

~ από isisveiled στο 28 Σεπτεμβρίου, 2006.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: