Bliss

Οσο κι αν η ματαιοδοξία μου αρέσκεται στα όμορφα σχόλια, σε mail με καλά λόγια, σε φίλους που με υποστηρίζουν, δεν μπορώ να μην απορώ πολύ συχνά πως τόσοι άνθρωποι βρίσκουν όμορφα αυτά που γράφω… «Οχι ωραία, όμορφα..» όπως είπε κάποιος κάποτε…

Σίγουρα, δεν έχω πρόβλημα αυτοεκτίμησης, ούτε αυτοπεποίθησης. Ακόμα κι όταν εμφανιστούν τέτοια σημάδια, φροντίζω να στρέφομαι μέσα μου και γρήγορα να αποκτώ ισορροπία.. Κάπου κάπου, σαν αστραπή έρχεται η απάντηση στην απορία μου. Αν γράφω όμορφα, είναι γιατί όμορφα τα βλέπω όλα και απευθύνομαι σ’αυτούς που μπορούν να εκτιμήσουν την ομορφιά, αλλά και σ’αυτούς που την έχουν ανάγκη..

Πως μπορώ να μείνω αδιάφορη απέναντι στην μεγαλοπρέπεια των ανθρώπινων συναισθημάτων? Ακόμα κι ο πόνος, κι ο θυμός, και η αγανάκτηση έχουν την ομορφιά τους. Πως μπορώ να είμαι αμέτοχη του θαύματος που μας περιβάλλει? Ελάχιστη σημασία έχει το πως προκύπτει ένα τέτοιο θαύμα, αυτό που το διαφοροποιεί είναι η ικανότητα μας να το βλέπουμε…

Αν έμενα αδιάφορη μπροστά σε μία πυραμίδα, και σκεφτόμουν μόνο, τις θαυμαστές πραγματικά τεχνικές με τις οποίες χτίστηκε, δεν θα μπορούσα να γράψω γι’αυτήν. Οσο κι αν το μυαλό μου, είχε γνώσεις για το «πως» και το «γιατί» κάθε ενός πράγματος στον κόσμο μας, αν η ψυχή μου δεν μπορούσε να το αντικρύσει και να το θαυμάσει, οι λέξεις μου θα ήταν φτωχές και μέτριες… Οπως είναι εξάλλου οι λέξεις…

Είναι η ενέργεια που τις φορτίζουμε, που τις κάνει να γοητεύουν. Είναι ο θαυμασμός μας για οτιδήποτε, για οποιονδήποτε… Μέσα τους κρύβονται όλα τα μυστικά, όλα τα αξιόλογα που μπορεί κανείς να καταγράψει… Το Κακό και το Καλό, έχουν τη δική τους σημασία, την δική τους ομορφιά… να στέκεσαι πάνω απ’ αυτά και να τα θαυμάζεις, αυτό είναι το θαύμα…

Μόλις μερικές ώρες πριν, τα μάτια μου αντίκρυζαν αυτό :

θα μπορούσα να γράψω κάτι άλλο από την φράση «ο ήλιος έχυνε χρυσάφι στους τοίχους»? Αν έβλεπα απλά κίτρινο ή πορτοκαλί, αν δεν μπορούσα να διακρίνω τον τρόπο με τον οποίο ο ήλιος μεταμορφώνει έναν χώρο, την κίνηση του φωτός ανάμεσα στα έπιπλα, δεν θα μπορούσα ποτέ να γράψω γι’αυτό… Θα έλεγα κάτι του τύπου : «σήμερα ήταν ένα πολύ ωραίο απόγευμα και έπινα τον καφέ μου βλέποντας τον ήλιο».

ναι, και?

δεν θα είχα δει τίποτα παραπάνω, δεν θα είχα νιώσει τίποτα παραπάνω και τίποτα παραπάνω δεν θα έγραφα…

Ετσι βλέπω και όσα με βασανίζουν, όσα κάνουν την ζωή μου δύσκολη, όσα κάνουν τις νύχτες μου ταραγμένες, ακόμα κι αυτά που κάνουν τις μέρες μου κενές… Είμαι πάνω απ’ όλα, Αυτή που Γράφω, ποτέ δεν ήμουν Αυτή που απλά Γράφει… και οι Λέξεις μου το ανταποδίδουν..

Advertisements

~ από isisveiled στο Οκτώβριος 3, 2006.

6 Σχόλια to “Bliss”

  1. Μία καλησπέρα …και ότι πέρασα …

  2. Είσαι αυτό που αγαπώ να διαβάζω, είσαι όλα όσα δεν είμαι και θα ήθελα να είμαι, είσαι όλα όσα πολλές φορές με ενοχλούν και αλλές φορές είσαι όσα έχω ξεπεράσει με ανακούφιση και διάθεση για λησμονιά, είσαι Δάσκαλος-Μαθητής-Φίλος-Εχθρός-Έμπνευση…και πάνω απ’όλα είσαι όμορφος Άνθρωπος.

  3. όπως όλοι μας καλέ μου φίλε… 🙂

    και είναι άδικο που κάποιοι στερούν τον εαυτό τους απ’ αυτή την ευκαιρία…

    ουπς!

    καλησπέρα (αργοπορημένη) ηωλιθικέ 🙂

  4. ηωλιθικέ?! ;Ρ

  5. βρε συ!

    ακριβώς πριν το δικό σου σχόλιο είχε γράψει ο ηωλιθικός, που μόλις τώρα είδα το σχόλιο του…

    και έτσι απάντησα και σ’αυτόν 🙂

  6. Sorry, I did not see that

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: