the Four Rules

Το παιχνίδι της εξουσίας/υποταγής είναι μόνο γι’αυτούς που μπορούν να το αντιληφθούν πλήρως. Οσοι πιστεύουν ότι πρόκειται απλά για έναν τρόπο να αυτοεπιβεβαιωθούν, ή έστω να κάνουν πιο ενδιαφέρουσα την σεξουαλική τους ζωή, βρίσκονται σε πλήρη πλάνη… Ο συνειδητός, ενηλικιωμένος άνθρωπος γνωρίζει πως αυτό ακριβώς είναι το παιχνίδι του Σύμπαντος, πως την στιγμή ακριβώς που κάποιος δηλώνει την υποταγή του σε κάποιον άλλο, τότε είναι που αποκτά την μεγαλύτερη εξουσία πάνω του.

Είναι επιεικώς γελοία τα «κόλπα» που περιορίζουν την εξουσία/υποταγή σε σκηνικά με κρίκους και αλυσίδες, σε κοστούμια δερμάτινα και αξεσουάρ, σε κινήσεις και λόγια τυποποιημένα… Στο «γιατί» δεν είναι απάντηση το «γιατί το είπα εγώ» ενός αληθινού εξουσιαστή… Ούτε καν οι «ρόλοι» δεν μπορούν να είναι σαφώς διαχωρισμένοι, εξουσιαστής και υποτασσόμενος συνυπάρχουν ανά πάσα στιγμή στον καθένα…

Και το βασικότερο είναι πως δεν έχει κανένα απολύτως νόημα, να προσπαθήσει κανείς να υποτάξει ένα πλάσμα απ’ την φύση του «δουλικό», από τον χαρακτήρα του «μαλακό» και προσαρμόσιμο στα πάντα… Θα ήταν σαν να «τραβολογάει» κανείς με πολύ ύφος ένα φτωχό πρόβατο, επιβεβαιώνοντας μια εξουσία που δεν έχει νόημα.. Ενα άγριο άλογο όμως, που ποτέ δεν θα εξημερωθεί πλήρως, μόνο αυτό αξίζει κανένας να δαμάσει..

Συχνότερα ακόμα, αυτοί που φοβούνται την συναισθηματική δέσμευση, ψάχνουν να καλύψουν τα κενά, μέσα από αυτό το παιχνίδι, μέσα από την πληθώρα πολλές φορές συντρόφων σ’αυτό. Αλλά δεν είναι έτσι. Για να έχει νόημα η Ηδονή του Πόνου, για να έχει νόημα η εξουσία και η υποταγή, πρέπει να είναι κανείς έτοιμος να πονέσει πραγματικά. Να νιώσει την ψυχή του να ραγίζει από την ανάγκη του άλλου, να αντέξει το βάρος της απόλυτης δέσμευσης μ’αυτόν, να πιάσει στα χέρια του μια εξουσία που του έχει προσφερθεί και όχι αυτήν που έχει απαιτήσει…

Το παιχνίδι της υποταγής, βρίσκεται κυρίως μέσα μας. Τις δικές μας επιθυμίες, τους δικούς μας φόβους πρέπει πρώτα απ’ όλα να υποτάξουμε. Και ο μόνος τρόπος να γίνει αυτό, είναι να τα θαυμάσουμε, να εκτιμήσουμε το μέγεθος και το μεγαλείο τους, να μην προσπαθήσουμε να τα «στριμώξουμε» στο βάθος του είναι μας. Δεν μπορούμε να εξουσιάσουμε τα πάθη μας παρά μόνο αν παραδοθούμε πρώτα σ’αυτά, το ψυχολογικό «αυτομαστίγωμα» και οι στερήσεις των πιο μικρών επιθυμιών μας, ακόμα και η απώθηση των πιο απλών φόβων μας, δεν θα φέρουν αποτέλεσμα.

Θα υποκλιθεί μπροστά μας ο Σκοτεινός μας εαυτός, όταν του δώσουμε χώρο να υπάρχει. Θα γονατίσει μπροστά μας ο σύντροφος μας, όταν τον αφήσουμε ελεύθερο και σεβαστούμε την προσωπικότητα του, όταν θα έχουμε δηλώσει την δική μας υποταγή σ’αυτόν. Το Σύμπαν ολόκληρο θα βρεθεί στα πόδια μας, όταν θα το ακολουθήσουμε με εμπιστοσύνη.

Εξουσία και Υποταγή, είναι η Υψηλή Τέχνη :

To know, to Dare, to Will, to be Silent.

Advertisements

~ από isisveiled στο Οκτώβριος 4, 2006.

9 Σχόλια to “the Four Rules”

  1. Να βάλω στο εξαιρετικό αυτό νήμα αν μου επιτρέπει η θεματοθέτρια την παράμετρο των φύλων σε μια σχέση κυριαρχίας υποταγής .
    Βάζοντας τον άντρα στην φυσική του θέση με την λειτουργία και το προνόμιο του Ανδρός να γαμάει .
    Αυτό το προνόμιο τον καθιστά φύση και θέση κυρίαρχο στην σχέση . Χωρίς να παραβλέπουμε και την φυσική ρώμη σε συνδυασμό με την φυσική αδυναμία της γυναίκας να τον υποτάξει με αυτήν .

    Όταν λέμε «θα σε γαμήσω » εκτός του ότι είναι μια ενεργητική πράξη εμπεριέχει και μια σαφή επιθετικότητα .
    Θεωρώ λοιπόν ότι μέσα από μια διαλογική συζήτηση είναι καιρός να επιστρέψουν οι γυναίκες στην σεμνότητα χωρίς να επιδιώκουν την αναρρίχηση τους στο ίδιο επίπεδο με τους επιθετικούς, εκ φύσεως και προσόντων άνδρες.
    Το πλαστικό πέος μπορεί να είναι ένα όμορφο, για κάποιους, παιχνίδι αλλά δεν μπορεί να αντικαταστήσει ένα περήφανο σε στύση Μπούτσο .
    Είναι τραγικό να βλέπει κανείς γυναίκες που «δεν αγαπούν το φύλο τους» και αποτινάζουν τα δικά τους μοναδικά χαρακτηριστικά γιατί πιστεύουν πως η άρνησή τους να δεχτούν τη φυσική τους θέση τις εξομοιώνει με μια δήθεν απελευθέρωση (από πια δεσμά τάχα ), που κάποτε εκφράστηκε με φεμινιστικά κινήματα .

    Στην Ευρώπη έχει ξεκινήσει ήδη μια συζήτηση για την επαναφορά των ρόλων στην φυσική τους θέση , μήπως πρέπει να ξεκινήσει και εδώ ;
    Οι άνδρες δεν είναι δυστυχώς ανεύθυνοι για όλη αυτή την στρέβλωση και επιφυλάσσομαι στην πορεία να μιλήσω για τις ευθύνες των ανδρών.

    Οφείλω να διευκρηνίσω πάραυτα πως δεν έχω ψευδαισθήσεις σχετικά με την ανδρική ανωτερότητα ως sine qua non, ως birthright σε όλα τα αρσενικά. Άνδρες γίνονται λίγοι μεταξύ όσων γεννιούνται αρσενικοί και πρόκειται για εύλογη κατάληξη. Διότι δεν είναι ο ανδρισμός αυτδικαίω τω τρόπω ανωτερότητα μα στάδιο εξέλιξης όσων έχουν το σθένος και την αρετή να το προσεγγίσουν. Ασφαλώς ο δρόμος είναι δύσκολος, η εξάλειψη κάθε αδυναμίας, η κυριαρχία πρώτα επί του εαυτού μας και μετά των υπολοίπων, η κατίσχυση επί αδυναμιών, φυγοπονίας, μαλθακότητας, φόβου, δειλίας, αμφιβολίας και αμφισβήτησης, επί κάθε έρματος που εμποδίζει την εξύψωση του αρσενικού σε Άνδρα.

    Φαντάζομαι ο «ήπιος» προβληματισμός που έθεσα να μην προκαλέσει με τις αναγνώστριες σου την « μεγαλύτερη ιδεολογική σύγκρουση μετά το Σχίσμα».

  2. Aχ! θα τις σκίσω τις δαντέλες μου (και το χειρότερο θα αρέσει σε μερικούς!)

    τι σχέση έχουν όλα αυτά με αυτό που λέω εγώ? που κολλάει η «μάχη» των φύλων, και ο φυλετικός μας αυτοπροσδιορισμός?!!!!

    Οταν μιλάω για Ενηλικίωση, μιλάω για την ικανότητα του ατόμου (ανεξαρτήτως φύλου) να Συνειδητοποιεί πλήρως τον εαυτό του! Να αναγνωρίζει τα χαρακτηριστικά του, τις αδυναμίες αλλά και τα δυνατά του σημεία, να μην παρασύρεται σε δήθεν και έξωθεν φερμένα πρότυπα.

    Ακου Μπούτσος! Αυτό είναι όλο κι όλο ο Ανδρας? Θα προτιμήσω τον πλαστικό αν είναι έτσι! @#%!#@#%!@%#@

    ή μήπως φαντάστηκες ότι όλη κι όλη η ουσία της Γυναίκας βρίσκεται στην Υποταγή? Αιντάααα…

    και μη χέσω δηλαδή το φεμινιστικό κίνημα! αυτό μαζί με άλλες μαλακίες ήταν από τα χειρότερα λάθη των γυναικών!

    Επίσης να ενημερώσω, γιατί πολλοί είναι λογικό να μην γνωρίζουν τους συμβολισμούς, πως αναφέρομαι στα τρία επίπεδα ύπαρξης. Το φυσικό, μέσα από τη σχέση εξουσίας/υποταγής του ζευγαριού. Το πεδίο της προσωπικότητας, μέσα από την εσωτερική μας εξουσία/υποταγή, και το πνευματικό με την εξουσία/υποταγή στο σύμπαν.

    τα υπόλοιπα, είναι οδοντόκρεμες…

  3. Η συζήτηση δεν μπορεί να συνεχιστεί με όρους « σήκωσε το το τιμημένο » αλλά με όρους « σήκωσε το το γαμημένο ». Και βέβαια μου αρέσει που τσιμπάς .
    Είμαι γνωστός προβοκάτορας και αυτό πήγα να κάνω στο νήμα σου.
    Αλλά, αγαπητή μου προσπαθώντας να επανορθώσω θα μετέχω στη βασική ερώτηση -που έρχεται και ξανάρχεται και θα ξανάρχεται- αντιτείνω:
    «Γιατί ρωτάς;»
    Δεν επικρίνω την πιθανή φιλομάθειά σου, προσπαθώ να διερευνήσω τί θα άλλαζε αν ήξερες.

  4. Πιθανόν σου διαφεύγει φίλε μου, πως όταν «τσιμπάω» είναι γιατί έχω κάποιον λόγο να εκτονώσω μία συγκεκριμένη διάθεση. Η οποία στην περίπτωση μας,ούτε κατά διάνοια αφορά εσένα ή αυτά που λέμε… Αρκεί να σου πω, πως, προτιμάω να τ’ «ακούς» εσύ παρά κάποιος πολύ αγαπημένος άνθρωπος που τα «θέλει ο κ… του σήμερα»

    αφενός

    και αφετέρου δουλειά του «τιμημένου» είναι να σηκώνεται μόνο του! αν θέλει και βοήθεια, κλάφτα Χαράλαμπε…

    όσο για το «γιατί ρωτάς»…

    κατά καμμία έννοια δεν πρόκειται για φιλομάθεια. Σιγά δηλαδή μην περιμέναμε να μάθουμε από ερωτήσεις τέτοιου είδους. Ομως ίσως σου διαφεύγει πως όταν ο άλλος απαντάει πραγματικά, και δεν υπεκφεύγει της ερώτησης, το νοητικό οικοδόμημα αποκτά συνοχή, η οποία είναι απαραίτητη για την σωστή αλληλεπίδραση ανάμεσα στους ανθρώπους…

  5. Έτσι έτσι να με βάζεις στην θέση μου όταν νομίζεις ότι ξεστράτισα, όταν πριν καλά καλά μπω στο θέμα , αδράχτηκα από μία εξωτερική, ξένη ως προς τη συγκεκριμένη κατάσταση και αφέθηκα, πέρα από το κανονικό, στα σκωπτικά μου σχόλια για τον κόσμο που μας περιβάλλει.Άντρες και γυναίκες

    Συμπερασματικά θα έλεγα ότι οι απαντήσεις που ψάχνεις είναι απαντήσεις -βερεσέ ( πανάκριβες αγαπητή μου αλλά βερεσέ )
    Είναι σχετικά απλό, μια συνταγή, να βρεις τον τρόπο να γαργαλάς εξακολουθητικά τη ματαιοδοξία και τους αδένες ενός κοινού. Είναι όμως πολύ δύσκολο να σε πονάει ( με πινάει) μια τέτοια κουβέντα μιλώντας για ό,τι πράγματι είμαστε και όχι για ό,τι θα θέλαμε να είμαστε.

    Ζητώ συγνώμη για την προβοκάτσια .

  6. Συγνώμη αλλά δεν μπορώ να παρακολουθήσω την λογική σου…

    βερεσέ?

    συνταγή?

    σε πινάει?

    πλιζ εξπλαίην τα ανωτέρω μπας και συνεννοηθούμε…

  7. Συμφωνώ απόλυτα με τα 4 rules.
    Ωστόσο, πιστεύω πως κατά κάποιο τρόπο οι λέξεις Εξουσία/Υποταγή πως είναι ολίγον τι για να περιγράψουν την εσωτερική εργασία που οφείλουμε να κάνουμε. Επείδη αυτές οι λέξεις χρησιμοποιούνται σε καθημερινή βάση με πολυποίκιλα νοήματα και εφαρμογές γι’αυτό και είναι δύσκολο να καταννοήσει ο Μπαστούνις τι εννόεις.
    Προσωπικά θα μου άρεσε να αναλύσεις τα 4 κλειδιά της Εργασίας.

  8. και για να μην ξεχνιόμαστε…
    Above All…
    The Law of 4L

  9. Καλέ μου Αβατον, ο προηγούμενος φίλος μας θα είχε δώσει την ερμηνεία που θέλει, όποιες λέξεις κι αν χρησιμοποιούσα… όπως και οι περισσότεροι στο κάτω κάτω… Αυτό δεν μπορεί να μας εμποδίζει από το να τις χρησιμοποιούμε όπως οι ίδιοι νομίζουμε καλύτερα, και να αναλύουμε πάνω σ’αυτές…

    Ο κάθε Μπαστούνης αν προσπαθήσει λίγο να κατανοήσει μόνο κερδισμένος θα βγει. Οχι γιατί θα ανακαλύψει καμμιά φοβερή αλήθεια, αλλά γιατί θα επιτρέψει στον εαυτό του την προσπάθεια…

    🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: