και τι ζητάω?

Σαν υπνωτισμένη μπήκα στο κατάστημα. Χίλιες φορές είχα περάσει μπροστά του, και άλλες τόσες είχα μπει να δω από κοντά τα αντικείμενα. Πάντα μου άρεσε ότι τα περισσότερα ήταν από μπρούτζο και ξύλο. Υπήρχε κάτι οικεία γήινο σ’αυτά τα αντικείμενα, σ’αυτά τα χρώματα, και συνάμα θεϊκό. Ισως η γυαλάδα του μπρούτζου που δεν είναι ποτέ τόσο κίτρινη όσο του χρυσού, που έχει μια υποψία κόκκινου, και η μυρωδιά του ξύλου, η τόσο ζωντανή αίσθηση στην αφή…

Τελευταία είναι πολύ της μόδας η «έθνικ» διακόσμηση, και αγαλματίδια του Βούδα, ινδικά χειροτεχνήματα και πολύχρωμα υφάσματα με χάντρες βρίσκονται παντού. Οι έμποροι έχουν ανακαλύψει τον εμπορικό παράδεισο των Ινδιών και εισάγουν χιλιάδες αντικείμενα και έπιπλα, υφάσματα και φωτιστικά, που εκεί τα αγοράζουν σε εξευτελιστικές τιμές κι εδώ φυσικά, τα «αναβαθμίζουν» εις βάρος της τσέπης και της ματαιοδοξίας μας…

Ακόμα περισσότερο, απευθύνονται στην ανθρώπινη ανάγκη, να πλησιάσει για λίγο τόπους εξωτικούς και παραμυθένιους, να γίνει ο ίδιος μέρος ενός παραμυθιού, που αλλιώς θα ήταν απλησίαστο… Καμμιά φορά, αυτός είναι ένας τρόπος να έρθουμε σε επαφή με την αισθητική και την κουλτούρα άλλων λαών. Να είναι το ερέθισμα να αναλογιστούμε πάνω σε μια φιλοσοφία διαφορετική, να βρούμε κοινά σημεία μ’αυτούς, να βρούμε ψήγματα αλήθειας που έλειπαν..

Αυτά σκεφτόμουν καθώς βρέθηκα μπροστά σε μια θάλασσα από Βούδες… Μικροί, μεγάλοι, όρθιοι, καθιστοί, ξαπλωμένοι… Μπρούτζινοι ή ξύλινοι, όλοι ήταν πανέμορφοι. Σαν κάτι να με τράβαγε απ’ την φούστα, γύρισα και κοίταξα πίσω μου. Στο πάτωμα, κρυμμένος πίσω από λυχνάρια και βάζα καθόταν «αυτός»…

Το πιο γλυκό χαμόγελο, το πιο γαλήνιο πρόσωπο, και τα χέρια ανοιχτά στα πόδια του, κρατώντας ένα μπωλ. Κι έμοιαζε να ετοιμάζονται να ξεπηδήσουν απ’ αυτό το μπωλ, όλες οι ευλογίες του κόσμου, όλη η ομορφιά, όλη η αγνότητα και το φως… Ο χώρος ήταν στενός, και όλοι με έσπρωχναν για να περάσουν, μα εγώ εκεί ακίνητη καθόμουν και σιγά σιγά το ίδιο χαμόγελο απλώθηκε μέσα μου…

Ρώτησα πόσο έκανε… 250 ευρώ… Και τα φτερά μου κόπηκαν… Τον είχα ήδη φανταστεί να κάθεται μπροστά στο παράθυρο, και τον ήλιο να χρυσίζει πάνω του. Είχα ήδη δει ένα κερί να καίει στο μπωλ που κρατούσε στα χέρια του όταν σκοτείνιαζε, και δίπλα του φτέρες να χαιδεύουν τα μπράτσα του. Είχα ήδη ακούσει μέσα απ’ το ξύλο και τον μπρούτζο να βγαίνει το πρωϊ η φωνή του και να λέει «καλημέρα»…

Είχε πάνω του, όλες τις αρετές που κάνουν ένα αντικείμενο να σε μαγνητίζει, να σε οδηγεί να σκέφτεσαι αυτό που απεικονίζει, να σε κάνει καλύτερο άνθρωπο μόνο γιατί εστιάζεις την σκέψη σου σε κάτι τόσο όμορφο… Γέμισε η καρδιά μου ζεστασιά, και ήξερα πως όποιος το έφτιαξε το αγάπησε κι αυτός. Ακτινοβολούσε στο άψυχο, η ψυχή του τεχνίτη, ακτινοβολούσε απλότητα και χαμόγελο…

Με έχει στοιχειώσει μ’έναν τρόπο τόσο ήπιο, και τόσο ευχάριστο… Ξέρω Θεέ μου, πως υπάρχουν άλλες ανάγκες να καλυφθούν, άλλα πράγματα που με πιέζουν, μα φέρε αυτό το χαμόγελο σπίτι μου..

μου έχει λείψει τόσο πολύ..

Advertisements

~ από isisveiled στο Οκτώβριος 6, 2006.

8 Σχόλια to “και τι ζητάω?”

  1. Έθνικ διακόσμηση ο Θεός κάμποσων εκατομμυρίων πιστών ; Χμ! Προχωρημένο δεν λέω .
    Αλλά αν δεν υπάρχει Αλλάχ με προφήτη τον Μωάμεθ ή Θεός με γιο τον Χριστό και όλο το χαρτί στη Βασιλεία των Ουρανών το κάνει, ο Βούδας ζήτω που καήκαμε .
    Την καλημέρα μου.

  2. Δεν φταίω εγώ αγαπητέ που δεν ανοίγεις τα μάτια σου να δεις τι κυκλοφορεί στα μαγαζιά. Ούτε φαντάζομαι να νομίζεις ότι ο μέσος καταναλωτής, βλέπει στα αγαλματίδια του Βούδα κάτι παραπάνω από ένα «έθνικ» αξεσουάρ…

    Τι ζόρι τραβάς ακριβώς μου διαφεύγει, και γιατί επιμένεις να μεταθέτεις το θέμα των ποστ μου σε αυτά που κουβαλάει το μυαλό σου… Αν και έχω την υποψία, όπως έχω ξαναπεί, πως ίσως η αυξημένη αναγνωσιμότητα στις πλάτες μου, να πληρώνει καλύτερα…

    Αν θες να ξαναδείς σχόλια σου στο παρόν μπλογκ, κόψε τις πλάκες, αδύναμε χαρακτήρα… (χμ, άραγε αυτό επικαλείται και ο φονιάς?)

    κατανοητόν?

    την καλημέρα μου

  3. Πότε έχεις γενέθλια;
    Θα με χαροποιούσε ιδιαίτερα αν με άφηνες να στο κάνω δώρο 😉

  4. !!!!

    μα γιατί να κάνεις κάτι τέτοιο? άσε που αργούν ακόμα πολύ…. (δίδυμος βλέπεις)

  5. Όταν κάνεις δώρο σε κάποιον και υπάρχει ένα «γιατί» που πρέπει να απαντηθεί τότε το δώρο δεν είναι δώρο αλλά υποχρέωση…

  6. τότε δεν έχω παρά να πω…

    ευχαριστώ 🙂

  7. Ίσως ο Βουδισμός δεν είναι θρησκεία με την έννοια που την ξέρουμε στη Δύση. Δεν «απαγορεύει» τη χαρά, την απόλαυση, το γέλιο. Εμπνέει την ηρεμία και τη γαλήνη. Κάτι σαν προάγγελος της Νιρβάνα που διαδάσκει ότι είναι ο στόχος. Ακόμη κι αν δεν πιστέψουμε τη μεταφυσική του εκδοχή, καταφέρνει να μας μεταδίδει ηρεμία με αυτό το μήνυμα…

    ‘Ισως βρεις πολύ οικονομικότερα ξύλινα αγαλματίδια του Βούδα κάπου στο διαδίκτυο…

  8. Aιντάαα….

    μάλιστα

    το θέμα είναι τι πρεσβεύει ο Βουδισμός…

    κι ακόμα περισσότερο αν εγώ ψάχνω ντε και καλά να αγοράσω αγαλματίδιο του Βούδα…

    πάει, μόνη μου μιλάω μόνη μου τ’ακούω…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: