Δεν είμαι αυτός που θες

Είναι πολλές οι φορές που απορώ με το είδος των αντιδράσεων που έχω στα κείμενα μου. Εκτός ελαχίστων περιπτώσεων (μετρημένες στα δάκτυλα κατά την κοινή έκφραση), οι υπόλοιποι προβάλλουν μία επίφαση πραγματικότητας σ’αυτά και απαντούν ανάλογα. Αλλοτε με θαυμασμό, άλλοτε με «πατρικές» συμβουλές, άλλοτε με υποκρισία, άλλοτε εριστικά. Πιθανόν αυτό να συμβαίνει γιατί οι ίδιοι, παρεξηγούν το νόημα της γραφής και εγκλωβίζουν τη σκέψη τους σε μία αέναη προβολή του εαυτού τους στο Μέσο.

Είναι φορές που μεταβιβάζονται στα κείμενα μου και στις εικόνες τους, όλα όσα κάποτε προδόθηκαν ή απαγορεύτηκαν, κι έτσι έγιναν επιθυμητά. Δεν θέλω και δεν μπορώ να πιστέψω, πως αυτή η μετάθεση νοημάτων οφείλεται σε μια απλή αδυναμία αντίληψης όσων γράφω. Αυτό θα σήμαινε πως η εξέλιξη μπορεί να οπισθοδρομήσει, και δεν νομίζω πως η επιστήμη της βιολογίας δέχεται κάτι τέτοιο…

Οποια κι αν είναι η αιτία αυτού του φαινομένου, το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο. Αναλωνόμαστε ξανά και ξανά, στο να εξηγούμε τα αυτονόητα. Οτι ο ήρωας ενός κειμένου, ή ο ορισμένος αφηγητής, δεν είναι ταυτόσημοι με τον συγγραφέα του. Οτι όσα συμβαίνουν μέσα στο κείμενο έχουν αναφορές μονάχα στην πραγματικότητα και δεν είναι η ακριβής καταγραφή της…

Και το ακόμα παραδοξότερο για κάποιους : ότι ταυτόχρονα δεν είμαι αυτή που διαβάζουν, αλλά και είμαι ακριβώς αυτή. Σίγουρα όμως, δεν είμαι αυτή που διαμορφώνεται στο μυαλό του αναγνώστη. Αυτό είναι μία δική του εικόνα και όχι εγώ. Αν κρίνω από τις αντιδράσεις στις οποίες αναφέρθηκα, δεν έχω σχεδόν καμμία σχέση με την δημιουργία αυτής της εικόνας. Πέρα ίσως, από την χρήση κάποιων λέξεων που πυροδοτούν μια σειρά σκέψεων στον αναγνώστη, εντελώς ανεξάρτητες από το γενικότερο νόημα του κειμένου…

Κι έπειτα τα βλέπω όλα αυτά και γελάω… Αντιδρώ κι εγώ με τη σειρά μου, στις εικονικές αντιδράσεις, εικονικών ανθρώπων λες κι είναι πραγματικά.. Δάσκαλε που δίδασκες σκέφτομαι…

την καλημέρα μου 🙂

Advertisements

~ από isisveiled στο Οκτώβριος 10, 2006.

8 Σχόλια to “Δεν είμαι αυτός που θες”

  1. Ω, ναι!
    Το ξέρεις πως αυτό που γράφεις εσύ κι αυτό που ο άλλος διαβάζει είναι δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα.
    Και ναι, δεν έχει να κάνει με ισχυρή και ταχεία αντίληψη, αλλά με όλα τα «τριγύρω» που θολώνουν την αντίληψη.

    Ούτως ή άλλως, αυτό που βλέπω, το βλέπω ακριβώς έτσι, μόνον εγώ.

  2. χαιρομαι που επιτελους διαβασα κατι τετοιο, γιατι μου φαινεται τραγικο το να πρεπει να μπεις στο πετσι του ηρωα σου και να απαντησεις (απολογηθεις) εκ μερους του. ολο το θεμα ειναι ακριβως οτι δεν εισαι αναγκασμενος να μπεις σε αυτη τη διαδικασια, κι αυτο σου δινει την ελευθερια να πλασεις τον ηρωα σου φανταστικο, καλο ή κακο, ευγενικο ή απανθρωπο, κομπλεξικό ή ισορροπημενο, όσο εσυ θελεις. αυτο για μενα ειναι ελευθερια, διαφορετικα δε θα ειχε κανενα νοημα. καλη σου μερα!!

  3. «εγκλωβίζουν τη σκέψη τους σε μία αέναη προβολή του εαυτού τους στο Μέσο»

    Περί αυτού ακριβώς πρόκειται γλυκειά μου. Και, όπως σαφώς (ελπίζω) λες και στην τελευταία παράγραφο, ούτε ο συγγραφέας ούτε το υποκείμενο της γραφής μπορεί να αθωωθούν του αίματος τούτου.

    Σε φιλώ.

  4. Καλημέρα και από μένα Ίσιδα! Το είπες άλλωστε πρώτη στο τέλος της πρώτης παραγράφου του σημειώματός σου. Προβολές κάνουμε αυτών που πιστεύουμε πάνω στον άλλον, γι’ αυτό και τα ερμηνεύουμε κατά το δοκούν κάθε φορά. Το αντίθετο θα ήταν μη πραγματικό, καθότι η άποψή μας είναι πάντα υποκειμενική, πάντα επαναλαμβάνω.

    Αυτά τα ολίγα τα αν-εικονικά για τώρα. Καλή συνέχεια, Μ.

  5. επίτρεψτε μου να απαντήσω πρώτα στον αγαπημένο μου George Le Nonce, καθώς προηγείται σ’αυτή την σκέψη μέσα από το αντίστοιχο ποστ που είχε γράψει πρόσφατα :

    such a betrayal of a sacred office seems to me, I confess, a terrible crime

    ε, ναι… το θέμα είναι όπως είχα πει και τότε, πως αυτό ακριβώς συμβαίνει και στην εκτός γραφής ζωή… αρκεί αυτό να το θυμόμαστε..

    πολύ καλημέρα 🙂

  6. Έμενα μου φαίνεται αυτονόητο όλο αυτό που γράφεις. Δε καταλαβαίνω προς τι οι εξηγήσεις. Άλλωστε αυτό συμβαίνει και θα συμβαίνει σε όλες τις πτυχές της ζωής μας. Εξάλλου αυτή είναι και η ομορφιά του όλου πράγματος…ο κάθε άνθρωπος προτιμά και απορρίπτει αυτό που του ταιριάζει βάση βιωμάτων, αντιληπτικότητας, συναισθηματισμού και ευαισθησίας. Από την στιγμή που κάτι δημοσιοποιείται και φεύγει από τα χέρια του δημιουργού αυτομάτως βαφτίζεται ως Οικουμενικό μιας και τίθεται σε κοινή θέα άρα και σε κοινή κριτική.
    Για παράδειγμα, τον ηθοποιό μπορεί να τον μπερδεύουν ή να ταυτίζονται με τον εκάστοτε ρόλο μα το θέμα είναι ο καθένας να ξέρει ποιός είναι και όχι τι γνώμη έχουν οι άλλοι για αυτόν.
    Όταν γράφεις κοιτάς αυτό που γράφεις να είναι αρεστό σε σένα και όχι στους άλλους. Σαφώς και ψύγματα του εαυτού μας κυοφορούνται μέσα σε κάθε γραπτό και λέξη αλλά μέχρι εκεί.
    Τώρα, αν θέλουμε να γνωρίσουμε τον άνθρωπο πίσω από τις λέξεις, δεν είναι μεμπτό. Είναι απόλυτα λογικό και συνάδει νομίζω περισσότερο πως επιζητούμε την απομυθοποίηση αυτού που πριν λατρεύαμε.

  7. και ναι, είσαι τελικά αυτή.

    [ωραία χρησιμοποίησες τη λέξη ‘μετάθεση’ σε κάποιο σημείο]

  8. …πάνω από 10 χρόνια προσπαθώ να «μεταβιβάσω» τη θεωρία (μου -αλλά κοινό μυστικό πλέον!) των εικόνων και χαίρομαι να ανακαλύπτω ότι και άλλοι προβληματίζονται πάνω στο θέμα. Η αλήθεια είναι πως, παίζοντας, διολισθαίνουμε όλοι…

    🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: