1,2,3,4,5,6,….

Aκουσα τα φρένα της μηχανής να στριγγλίζουν. Και ο ύπνος που είχε αρχίσει να παραλύει το σώμα μου έφυγε τρομαγμένος. Στριφογύρισα αρκετή ώρα, προσπαθώντας να διώξω απ’ το μυαλό μου σκέψεις φοβερές, σκέψεις όλο θάνατο και αγωνία… Δεν ήταν εξάλλου, λίγες οι φορές, που το πρωϊ σηκώθηκα και μέτραγα τον πληθυσμό των ζωντανών στο σπίτι για να διαπιστώσω απώλειες… Δεν ήταν λίγες οι φορές που σηκώθηκα να ανοίξω τα παράθυρα, και είδα κορμάκια να έχουν παραμορφωθεί, το αίμα να έχει βάψει την άσφαλτο (και τι ειρωνία! πόσο δύσκολα φεύγει ακόμα κι από κει..), και να περνούν δίπλα τους αδιάφορα αυτοκίνητα και πεζοί…

Σχεδόν μου έχει γίνει συνήθεια, να αναρωτιέμαι τα πρωϊνά : πόσοι μείναμε? Να μαζεύω με αγάπη ό,τι έχει απομείνει από αυτό που χάιδεψα και μοιράστηκα την αγκαλιά μου, που με φροντίδα τάισα, που με χιούμορ έψαξα να βρω όνομα να το διακρίνει… να βρίσκω μια γωνιά με λουλούδια και να το σκεπάζω με χώμα… Ενα μικρό νεκροταφείο είναι όλη η περίμετρος του κήπου…

Κι όπως τα φρένα στρίγγλισαν, τόσο πολύ συνήθεια μου έχει γίνει ο θάνατος, που ούτε καν χτύπησε διαφορετικά η καρδιά μου.. Λες και το πένθος έγινε ο μόνιμος ρυθμός της.. Ακόμα κι ο ύπνος, που προς στιγμή με εγκατέλειψε, επέστρεψε και με κράτησε στην αγκαλιά του ως το πρωι… Ετσι, μετά τον πρώτο καφέ, έψαξα να βρω ποιοι δεν παρέλασαν μπροστά μου όσο τον έφτιαχνα, ποιοι δεν στριμώχτηκαν για χάδια όσο έστριβα το πρώτο μου τσιγάρο… Οχι εντάξει… Ολοι εδώ είναι…

Και τότε, μια φρικτή ιδέα πέρασε απ’ το μυαλό μου…

Σ’αυτόν τον στενό δρόμο του χωριού, που δυό αυτοκίνητα δεν χωράνε μαζί, δεν σκοτώνονται μόνο ζώα. Αλλά και άνθρωποι… Πού τρέχουν σαν τρελλοί βραδυάτικα? Γιατί νομίζουν πως αυτός ο μικρός κακοφτιαγμένος δρόμος είναι πίστα απογείωσης? και ακόμα χειρότερα, γιατί νομίζουν ότι το δίτροχο τους όχημα είναι αεροπλάνο? Πως τους περνάει απ’ το μυαλό ότι οι γονείς τους θα χορεύουν τσιφτετέλι στην κηδεία τους? Κι αυτός ο μικρός που κατάφερε να σφηνώσει ακριβώς πάνω στην κολώνα της ΔΕΗ μπροστά στο σπίτι του, τι κατάφερε?

τι κατάφερε στα 21 του χρόνια?

που η μάνα του μέτρησε εκείνο το πρωϊ τα παιδιά της κι αυτός έλειπε?

Advertisements

~ από isisveiled στο Οκτώβριος 13, 2006.

8 Σχόλια to “1,2,3,4,5,6,….”

  1. Ααααχχχχ…

    Μόνο ένας στεναγμός για αυτό το κείμενο. Ένας στεναγμός κι ένα γιατί γμτ;;;

    :^(

  2. έλα ντε…

  3. Αδελφή μου,

    Πριν από 27 μέρες, παραλίγο να χαθεί για πάντα το ατομάκι που αγαπώ… με αυτό τον τρόπο… και δεν υπάρχει μία στιγμή, μία αράδα που να μη μου θυμίζει ότι η Αγάπη είναι τόσο πολύτιμη, που δεν επιτρέπεται να μη τη μοιραζόμαστε χωρίς αναβολή…

    Καλό, πανέμορφο και ασφαλές ας είναι το σαββατοκύριακό μας!

    Φιλιά,
    Η Ιέρεια :*

  4. Για κάθε «γιατί», υπάρχει ένα «επειδή»…

  5. πολύ με συγκίησες σήμερα isis

    καλο Σ/Κ

  6. @ Johannes Angel
    αγαπημένη μου αδελφή, αυτό που λες είναι απόλυτη αλήθεια

    την αγάπη μου και τις ευχές μου 🙂

    @ Αβατον

    υπάρχει καλέ μου, πάντα υπάρχει, αλλά δεν είναι πάντα προς συζήτηση, ούτε τόσο προφανές, ούτε καν ανήκει στην σφαίρα της πραγματικότητας μας…

    @ raresteak

    για «ωμό» σας βρίσκω ευσυγκίνητο αγαπητέ! 🙂

    καλό Σ/Κ κι από μένα 🙂

  7. @ parafonos
    έχετε κάποια αντίρρηση αδελφέ?

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: