Κέρατο βερνικωμένο!

Κακό ψόφο να ‘χεις και συ και τα παιδιά σου, και τα παιδιά των παιδιών σου! Τα καημένα τα παιδάκια στην Αφρική, οι άμαχοι στο Λίβανο σε μάραναν? Είμαι σίγουρη πως ναι! Πως κοίταγες στην τηλεόραση τον κόσμο να σκοτώνεται, πίνοντας μπύρες και τρώγοντας τις μπριζόλες σου και έλεγες επιδεικτικά «τους βλέπεις πως σκοτώνουν τον κόσμο οι κερατάδες?»

Κερατά!

Μαλάκα που πηδάς και τις κατσίκες του χωριού, γελοίε που κάνεις αγώνες ταχύτητας στο στενάκι που δεν χωράνε δυό αυτοκίνητα να περάσουν μαζί! Στην εκκλησία όμως πας τις Κυριακές. Σε βλέπω. Που φοράς τα καλά σου, καβαλάς την αμαξάρα (που πλήρωσες από αποζημιώσεις τότε με τον παγετό που έκαψε τις γλαδιόλες του κήπου σου, γιατί μπροστά ήμουν όταν πλήρωνες τον γεωπόνο) και παίρνεις και την βλάχα τη γυναίκα σου ντυμένη λες και βγήκε από μπουρδέλο, να πας στην εκκλησία… Και μου κάνεις και παρατηρήσεις ότι δεν κάνουν δουλειές κυριακάτικα… Μέρα του Θεού βλέπεις…

Αλλά μην ανησυχείς γελοίε, υπάρχει ο Θεός που περιγελάς και θα έρθει η ώρα που θα θυμηθείς πως ένα απόγευμα σαν και τούτο, μια γάτα περνούσε τον δρόμο και εσύ την σκότωσες…. Και για σένα ακόμα πιο γελοίε που έσπευσες να μαζέψεις το πτώμα και να το πετάξεις στην πόρτα μου, γιατί φυσικά και γνώριζες πως είναι δική μου, φωνάζοντας στον μπατζανάκη σου «κάτσε να το πάρω από δω, θα μας γεμίσει αίματα το δρόμο», και για σένα υπάρχει ο Θεός που φτύνεις…

Και να δω τότε, πως θα μαζεύεις το αίμα των δικών σου όταν έρθει η ώρα…

Ξέρεις κάτι κερατά? Καθόλου δεν λυπάμαι όταν βλέπω τα κηδειόσημα των νεαρών του χωριού, που πουλάνε τσαμπουκάδες τρέχοντας σαν τους δαίμονες σ’αυτούς τους δρόμους…

Και θα ‘ρθει ένα απόγευμα σαν και τούτο, που εγώ σπαράζω κρατώντας το στην αγκαλιά μου, που θα το θυμηθείς…

γιατί εγώ δεν μπορώ να το ξεχάσω…

Advertisements

~ από isisveiled στο Οκτώβριος 18, 2006.

22 Σχόλια to “Κέρατο βερνικωμένο!”

  1. Κουράγιο ρε Ίσιδα.
    Και σκατά στα μούτρα τους.

  2. Και τη δική μου κατάρα να έχουν, Ίσις μου, μέσα από την καρδιά μου.

  3. Mα πόσο κουράγιο δηλαδή?

    Τρία σκυλιά και δέκα γάτες μου έχουν σκοτώσει μέχρι τώρα! Φώναξαν τον δήμο και μόνο τα δικά μου λουλούδια στα κάγκελα τσάκισαν! Πετάνε τα σκουπίδια τους στον κήπο μου! Μου κρύβουν τους λογαριασμούς, σκάνε τα λάστιχα του αυτοκινήτου της μάνας μου όποτε έρχεται! Μου αρνούνται ακόμα και να φέρουν τον καπνό που προτιμάω στο ψιλικατζίδικο! Μου κάνουν παρατηρήσεις για το πότε θα κλαδέψω τα δικά μου λουλούδια και αν ο αλβανός που κάποτε με βοήθησε μιλάει καλά ελληνικά! Με δείχνουν με το δάχτυλο γιατί δεν πάω εκκλησία! Ο μανάβης δεν σταμάτει ποτέ στο σπίτι μου να ψωνίσω!

    Πόσο κουράγιο δηλαδή?

  4. Γιατί συμβαίνουν σε σένα όλα αυτά; Δεν υπονοώ ότι φταις εσύ μόνο έχω την αποροία γιατί η παρουσία σου προκαλεί τόση έχθρα. Ανήκεις σε μειονότητα;

  5. φυσικά και ανήκω σε μειονότητα!

    είμαι καλύτερη τους!

  6. Μάλλον είσαι αλλά αυτή η σκέψη δεν σου επιλύει το πρόβλημα. Εκτός από τα ζώα σου, οι «άνθρωποι» αυτοί δηλητηριάζουν και εσένα, σε γεμίζουν αρνητισμό και σε λίγο θα γίνεις σκιά του εαυτού σου. Να φύγεις από κει. Να τα μαζέψεις και να φύγεις. Καλύτερα να πας αλλού και να δουλεύεις καθαρίστρια παρά αυτό. Στην αρχή θα δυσκολευτείς αλλά επειδή δεν είσαι χαζή μετά θα προχωρήσεις μπροστά.

    Δεν θα καταφέρεις ποτέ ν’αλλαξεις το Dogville. Το Dogville μόνο το εγκαταλείπεις.

  7. Μην ακούω αηδίες!

    Θα αφήσω το σπίτι ΜΟΥ? και θα φύγω για τους μαλάκες? Οχι φυσικά! Αρνητισμός θα ήταν να υποκύψω! Γι’αυτό διαφέρω απ’ αυτούς! Γιατί αυτοί στα δύσκολα την κάνουν, κι εγώ όχι…

    Κι αυτό το μίσησαν πάνω μου από την πρώτη στιγμή που ήρθα εδώ.

  8. Ο καθένας κάνει ό,τι νομίζει βέβαια αλλά ένδειξη ευφυίας είναι και να επιλέγεις σε ποιες μάχες σπαταλάς την ενέργειά σου.

    Σπίτι σου είναι μόνον ως τίτλος ιδιοκτησίας. Θα ήταν ουσιαστικά σπίτι σου αν ζούσες στην έρημο αλλά ζεις σε μια κοινωνία.

    No man is an island, Ίσις, λέει ένας σοφός ποιητής.

    Σκέψου το και μην μπαίνεις στη λογική του ατέρμονου ανταγωνισμού με τέτοιους ανθρώπους γιατί θα χρειαστεί να υποβιβαστείς εσύ για να τους παλαίψεις, δεν υπάρχει περίπτωση να ανέβουν αυτοί.

    Πολλά είπα.

  9. Φίλε Χ, έκανες ένα λάθος…

    Το Dogville δεν το εγκατέλειψε ακριβώς η Grace…Αντιθέτως, έκανε κάτι πολύ πιο βίαιο, αποτελεσματικό και…λυτρωτικό…;-) Και έξω από τη λογική του «ανταγωνισμού»…

    Υπέροχος συμβολισμός δε νομίζεις;

    Ίσις, κράτα…

  10. Σε αντίθεση με την ταινία Χ, που ελέω μυθοπλασίας και καλά να ‘ναι οι ηθοποιοί και τα εφέ (που δηλαδή κανείς δεν σκοτώνεται), η αληθινή ζωή δεν είναι Dogvile…

    Μπορεί να μοιάζει, να αποτελεί αφορμή και έμπνευση, αλλά είναι πολύ χειρότερη. Στην φάση ανταγωνισμού π.χ. θα έμπαινα, αν όπως στην ταινία, αντί να φύγω τους καθάριζα όλους…

    Κάνεις λάθος αν νομίζεις πως το θέμα είναι μιας αυξημένης αίσθησης της ιδιοκτησίας. Απλά πετάω ψηλότερα για να βλέπω μακρύτερα…

    Και ξέρεις τι βλέπω στην πρόταση σου? Ηττοπάθεια… Γιατί αν φύγω για να πάω κάπου αλλού δουλεύοντας ως «καθαρίστρια», το μόνο που θα καταφέρω θα είναι να κάνω τη ζωή μου μίζερη, πληρώνοντας ένα νοίκι κάποιας άθλιας τρύπας… Με την ψευδαίσθηση μάλιστα, πως ο κόσμος διαφέρει από μέρος σε μέρος…

    Εχω ζήσει και μεγαλώσει στην Αθήνα, και θυμάμαι πολύ καλά και τα δικά της «κακώς κείμενα»…

  11. Ισιδα, ο Ευθύμιος είναι στη φωτό;;;;;;;;;

  12. Έμαθα… η Φουντουνίτσα… από τις πιο ήσυχες γάτες μαζί με τον Ευθύμη…

  13. λυπαμαι…

  14. [ ] 😦

  15. ως «πατέρας» τεσσάρων γατών συμμερίζομαι απίστευτα την οργή σου. μόνο που αντί να κάθεσαι και να σκας, τριξ’ τους τα δόντια, οι «βλάχοι» -ακόμη και αυτοί που ζουν στην Αθήνα- είναι συνήθως θρασύδειλοι.

    τα φιλιά μου

  16. … δεν έχω λόγια, απλά αναρωτιέμαι πως εγώ θα αντιδρούσα και δεν έχω απάντηση…

  17. 😦

  18. Πραγματικότητα είναι «ότι σε παίρνει να κάνεις»

  19. Καλημέρα,

    και πραγματικά ευχαριστώ όλους για την ανταπόκριση σας…

    Θέλω με την ευκαιρία να πω δυό πράγματα. Κάποιοι, έχουν ζητήσει να μάθουν το βαφτιστικό μου όνομα και πάντα έχω αρνηθεί να το πω… Ο λόγος είναι πως για μένα είναι κάτι ιδιαίτερα πολύτιμο (my precious…) για να το μοιραστώ. Ομως, αυτό που μπορώ να σας πω, είναι ότι η σημασία του είναι η εξής : Αυτή που μάχεται σαν άντρας.

    Σε ολόκληρη τη ζωή μου, και πολύ πριν μάθω την σημασία του, αυτό ήταν κάτι που με χαρακτήριζε… Με τον καιρό μάλιστα, στην ικανότητα μου αυτή, προστέθηκε η σοφία να γνωρίζω πως να μάχεται κανείς πέρα από τους προφανείς τρόπους…

    Επίσης, ίσως λόγω «κληρονομικού χαρίσματος» (βλ. εβραϊκή καταγωγή) έμαθα να επιβιώνω χωρίς να αναιρώ τον εαυτό μου… αυτό σημαίνει πως δεν θα έκανα τα πάντα ίσα για να επιζήσω, αλλά πως κάνω τα πάντα για να κρατήσω τον εαυτό μου αλώβητο κατά την διαδικασία της επιβίωσης…

    Ενα από τα «μυστικά μου όπλα» σ’αυτή την διαδικασία, είναι, να ξεχνάω όποτε χρειάζεται και την αξιοπρέπεια και το «ιματζ» μου, και να ξεσπάω. Οχι αργότερα, όχι «λογοκριμένο» από την λογική και τους τύπους, και κυρίως χωρίς να μου γίνεται έμμονη ιδέα. Αντιδρώ τη στιγμή που το έχω ανάγκη και δεν μεταθέτω το συγκινησιακό φορτίο της, σε κανέναν και σε τίποτα άλλο…

    Την άλλη μέρα, καλή ώρα όπως σήμερα, μπορώ να σηκωθώ και να συνεχίσω την ζωή μου φυσιολογικά. Πράγμα που σας διαβεβαιώ, ανθρώπους σαν αυτούς που έχω συχνά περιγράψει στα ποστ μου, τους τρελλαίνει… Λίγο αργότερα θα με δουν στο δρόμο, όμορφη και λαμπερή να πηγαίνω στις δουλειές μου και το φτωχό τους μυαλό, θα αδυνατεί να το «καταπιεί»…

    Ειδικά για τους συγκεκριμένους έχω πει και παλιότερα πως, όταν όλοι αυτοί θα έχουν πεθάνει εγώ ακόμα θα ζω. Και αναφερόμουν σε αυτήν ακριβώς την ικανότητα μου να Ζω πραγματικά. Θα ήταν τουλάχιστον αχαριστία στο σύμπαν, εκ μέρους μου, όλα όσα έχω περάσει να μη μου έχουν μάθει τίποτα.

    Και έτσι, κλείνοντας, απαντάω στον ανώνυμο που σχολίασε τελευταίος πως : «πραγματικότητα είναι ό,τι σε παίρνει να κάνεις», ότι πραγματικότητα είναι να κάνεις αυτό που δεν σε παίρνει. Να υπερβαίνεις τα όρια του «μπορώ» καθημερινά.

    τι να κάνουμε… θέλει Αρετή και Τόλμη η Ελευθερία 😉

    και τώρα πάω να σκάψω μια γωνίτσα δίπλα σ’αυτήν του πατέρα της Φουντουνίτσας…

  20. Καλημέρα Ίσιδα.
    Μπράβο που πληρώνεις το τίμημα και συνεχίζεις με το κεφάλι ψηλά. Ναι. Όλους αυτούς τους υπανθρώπους τους τρελλαίνει.

  21. 😦
    Συλλυπητήρια για τη Φουντουνίτσα.
    Συγχαρητήρια για το πως βλέπεις τη ζωή.

  22. πραγματικότητα είναι ό,τι σε παίρνει να κάνεις – μα αυτό δεν ήταν για σένα … αλλά για τους άλλους που θα συνεχήσουν να κάνουν ότι τους πέρνει ..ακόμα και έαν τους βερνικώσεις το κέρατο ΄-)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: