Stop smiling like an idiot

Σε αντίθεση με ό,τι πιστεύεται, το χαμόγελο δεν είναι μεταδοτικό. Ούτε αναμενόμενο, ούτε καν φυσιολογικό. Η ανθρώπινη φύση είναι φτιαγμένη για να εκφράζει ένα πλήθος συναισθημάτων και η ψυχή εξελίσσεται όταν μαθαίνει να τα διαχειρίζεται ικανοποιητικά. Το ίδιο μας το σώμα έχει εκείνους τους μηχανισμούς, που μας ωθούν να «μορφοποιούμε» τα συναισθήματα. Γι’αυτό υπάρχουν οι δακρυϊκοί πόροι, γι’αυτό υπάρχουν μυς που μας κάνουν να χαμογελάμε ή να κατσουφιάζουμε, γι’αυτό υπάρχουν αδένες που εκκρίνουν αδρεναλίνη για να λειτουργήσουμε κάτω από φόβο ή θυμό.

Ακόμα περισσότερο, είναι τουλάχιστον ανάρμοστο και αγενές, να πλησιάζουμε κάποιον την στιγμή που υποφέρει για παράδειγμα, χαμογελώντας του συγκαταβατικά αναφωνώντας το κλασικό «έλα μωρέ πως κάνεις έτσι…». Δηλώνει το μέγιστο της αναισθησίας και την πλήρη απουσία ενσυναίσθησης (την ικανότητα να «μπαίνεις στα παπούτσια του άλλου»). Οχι μόνο δεν βοηθούμε σε αυτή την περίπτωση, αλλά επιπλέον προκαλούμε την δίκαιη αντίδραση του συνανθρώπου μας, ο οποίος νιώθει πως δεν τον καταλαβαίνουμε…

Kαι ακόμα χειρότερα, όταν εγκλωβίζουμε τον εαυτό μας, σε μία μόνιμη χαμογελαστή μάσκα, δεν κερδίζουμε τίποτα άλλο από μία ψυχολογία ταραγμένη που κάποια στιγμή θα βρει διέξοδο με μάλλον δυσάρεστα αποτελέσματα για την ψυχική και φυσική μας υγεία. Λέτε να κάνει λάθος ο θυμόσοφος λαός όταν χρησιμοποιεί εκφράσεις του τύπου «μου πρήξανε τα συκώτια»? Οχι, όλα αυτά είναι αποτέλεσμα παρατήρησης αιώνων, που ακόμα και σήμερα η ιατρική επιστήμη αδυνατεί να εξήγησει πλήρως τους μηχανισμούς της.

Για όλα υπάρχει Καιρός και Τρόπος, έλεγε ο σοφός Σολομώντας στον Εκκλησιαστή, και αυτή κάθε άλλο παρά μια μοιρολατρική προσέγγιση της ζωής ήταν. Είτε υπάρχει, είτε δεν υπάρχει Μοίρα γραμμένη για τον καθένα μας, αυτό που παραμένει σημαντικό είναι πως εμείς αντιδρούμε σε όσα μας συμβαίνουν. Και αυτό σε καμμία περίπτωση δεν αποκλείει την έκφραση όλου του φάσματος συναισθημάτων, αλλά την Στιγμή που πρέπει (Καιρός) και όπως πρέπει (Τρόπος). Δεν έχει και πολύ νόημα να κλαίμε για κάτι πολύ καιρό αφού έχει συμβεί, μια που στο μεταξύ έχουν προστεθεί κι άλλα προβλήματα στο αρχικό, ούτε να γελάμε στην περίπτωση που θα χρειαζόταν να κλαίμε.

Η μάσκα του «χαζοχαρούμενου» είναι η πιο αντιπαθής στους άλλους και η πιο επικίνδυνη για τον εαυτό μας. Και όσο κι αν σας φανεί παράδοξο, όσο περισσότερο επιτρέπουμε στον εαυτό μας να γελάει, να κλαίει, να οργίζεται, να φοβάται τη στιγμή που πρέπει, τόσο περισσότερο οδηγούμαστε στη γαλήνη ενός μόνιμου χαμόγελου…

αυθεντικού αυτή τη φορά…

Advertisements

~ από isisveiled στο Οκτώβριος 19, 2006.

2 Σχόλια to “Stop smiling like an idiot”

  1. Καλημέρα, τι μαθαίνει κανείς…
    Πάντως εγώ το προσωπάκι μου δεν το ζορίζω, ότι του βγαίνει φυσικά, δεν πα’να με λένε στρίντζω ενίοτε, δεν πα’να με λένε χαζοχαρούμενο, αφήνω τις γκριμάτσες μου να αυτοσχεδιάζουν!
    Φοβερό κείμενο!

  2. μόνο το χασμουρητό είναι μεταδοτικό!
    εγώ ώρες ώρες συνειδητοποιώ ότι με πονάει το σαγόνι μου από την προσπάθεια να χαμογελάσω!. πολύ κουραστικό αυτό, και για την ψυχολογία, και φυσικά για το σαγόνι! 😉
    πολύ ωραίο κείμενο – απενοχοποίηση των παρορμήσεων.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: