a fox tale

Στα χρόνια που περιπλανιότανε στην έρημο, ο Μωϋσής, έβρισκε συχνά καταφύγιο ανάμεσα στους νομάδες. Ολοι γνώριζαν την καταγωγή του, και έσπευδαν να του δώσουν φιλοξενία…

Κάποια απ’ αυτές τις φορές, ο Μωϋσής παρατήρησε μια περίεργη συνήθεια του οικοδεσπότη του. Κάθε βράδυ, αφού είχαν όλοι αποκοιμηθεί, έβγαινε έξω από την σκηνή κρατώντας στα χέρια του μια ξύλινη κούπα. Βράδυ με το βράδυ, η περιέργεια του Μωϋσή μεγάλωνε και έτσι, κάποια στιγμή τον ρώτησε σχετικά.

Ο άνθρωπος χαμογέλασε και του απάντησε πως κάθε βράδυ, αφήνει στην έρημο μία κούπα γάλα για τον Θεό, σαν ευχαριστία για όσα τους έδινε. Την έκπληξη του λογικού και πρακτικού Μωϋσή, ακολούθησε ένα κήρυγμα για το πως ο Θεός είναι Πνεύμα, και ως τέτοιο δεν έχει ανάγκη από γάλα…

Του κάκου ο άνθρωπος μας, προσπάθησε να τον πείσει πως ναι, ο Θεός έπινε το γάλα γιατί κάθε πρωϊ έβρισκε την κούπα άδεια. Οχι, ο Μωϋσής επέμενε. Ο Θεός είναι Πνεύμα, και ο άνθρωπος απλά υπέκυπτε σε δεισιδαιμονικές πρακτικές, που μείωναν την ποιότητα της πίστης του, αλλά και υποτιμούσαν το ίδιο το Θείο.

Για να του το αποδείξει μάλιστα, ένα βράδυ, παραφύλαξε και είδε που άφηνε ο άνθρωπος την κούπα με το γάλα. Εμεινε εκεί όλο το βράδυ κρυμμένος, και κατά τα ξημερώματα μια μικρή αλεπού ήρθε και, με λαχτάρα ήπιε όλο το περιεχόμενο της κούπας… Φυσικα! Οπως πάντα είχε δίκιο! Ετρεξε λοιπόν να πει τα νέα στον καλό άνθρωπο…

Αυτός τον άκουσε κάπως απογοητευμένος, αλλά συνέχισε με την ίδια πίστη και την ίδια αγάπη για τον Θεό του να προσφέρει γάλα κάθε βράδυ… Ο Μωϋσής, σχεδόν περιφρονούσε πια τον άνθρωπο και δεν έβλεπε την ώρα να φύγει.

Λίγες μέρες αργότερα, εμφανίστηκε ο Θεός στο όνειρο του Μωϋσή.

– Τι έκανες Μωϋσή? Γιατί επέμενες τόσο πολύ να «ξεκαθαρίσεις» τα πράγματα? του είπε…

– Μα Κύριε μου, αυτό ήταν αδιανόητο! Να τον αφήσω να πιστεύει σ’ ένα ψέμμα? Τι δουλειά έχει το Πνεύμα να πίνει γάλα? Είναι καλύτερο να ξέρει την αλήθεια και χαίρομαι που του την έδειξα!

– Κι όμως Μωϋσή κάνεις λάθος… Γιατί η αλήθεια ήταν πως το γάλα Εγώ το μοιραζόμουν με την μικρή αλεπού. Κι ο καθένας μας έπαιρνε αυτό που του αναλογούσε. Εγώ όλη την αγάπη και τις ευχαριστίες του ανθρώπου και η αλεπού τροφή για να ζήσει… Σ’ αυτό τον Κόσμο, εξάλλου, εγώ και η αλεπού είμαστε Ενα…

Πήγαινε τώρα Μωϋσή, κι άσε τους ανθρώπους να έρχονται κοντά μου με όποιον τρόπο τους λέει η καρδιά τους…

Advertisements

~ από isisveiled στο Οκτώβριος 20, 2006.

Ένα Σχόλιο to “a fox tale”

  1. Όμορφο. Σούφικο είναι;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: