Η Χιονάτη και οι Εφτά Νάνοι, και άλλα παραμύθια..

Οταν σηκώθηκε λιγάκι ο ήλιος, η Χιονάτη άνοιξε τα παράθυρα, έβαλε καφέ μοσχομυριστό και κάθισε λίγο να συγκεντρώσει στην σκέψη της το πρόγραμμα της ημέρας και τις δουλειές που έπρεπε να γίνουν. Δεν είμαι εγώ η Χιονάτη, είναι ο άλλος μου εαυτός που ονειρεύεται ξυπνητός. Γύρω της μαζεύτηκαν γρήγορα και οι εφτά μικροί της νάνοι, κουνώντας ουρίτσες, γουργουρίζοντας, μερικοί τεντώνοντας τα μέλη τους ακόμα νυσταγμένοι. Κι όλοι οι νάνοι, δεν είναι παρά ήρωες σε ένα έργο άλλοτε δραματικό, και όταν ο πόνος γίνεται ανυπόφορος τότε κωμικό.

Μπογιές, πινέλα, όλα στη σειρά. Η μέρα που θα έβαφαν το δωμάτιο είχε φτάσει! Μια και δυό, η Χιονάτη, έβαλε πρόχειρα ρούχα, μάζεψε τα μαλλιά της ψηλά και ξεκίνησε να μεταφέρει τα έπιπλα για να αδειάσει το χώρο. Τα λόγια μας και οι πράξεις μας σαν τις μπογιές των παιδιών, άλλοτε καλύπτουν κι άλλοτε ομορφαίνουν την πραγματικότητα. Οι νάνοι ξετρελλάθηκαν! Βοηθούσαν όπως μπορούσε ο καθένας. Αλλος πήδαγε πάνω στα σκεπάσματα, άλλος χωνόταν κάτω από το κρεβάτι που τσούλαγε στα ροδάκια του, ένας φώναζε στους γείτονες το μαντάτο, κάποιος άλλος φύλαγε τσίλιες μην εμφανιστούν τίποτα ιδέες περίεργες.Κάθε νέος τρόπος αλληλεπίδρασης των ανθρώπων, κάθε νέο μέσο επικοινωνίας μας ξετρελλαίνει, καινούριο κοσκινάκι μου και που να σε κρεμάσω…

Κι αμέσως μετά, πινέλο και ρολό βουτήχτηκαν στο χρώμα της κρέμας, η σκάλα ορθώθηκε και η Χιονάτη άρχισε να βάφει τους τοίχους. Πάντα ο καθένας για τον ευατό του, πιστεύει πως κάνει το καλύτερο, πως οι δικές του σκέψεις και πράξεις είναι οι σωστότερες, και είναι λογικό αυτό γιατί διαφορετικά θα βυθιζόμασταν στην αδράνεια. Ο ένας από τους μικρότερους σε ηλικία νάνους, σκαρφάλωσε στα σκαλιά και κοίταγε αν οι πινελιές ήταν ίσιες. Ο άλλος πατινάριζε πάνω στον καμβά ενός πίνακα που είχαν κατεβάσει για να βεβαιωθεί για την αντοχή του. Ενας λίγο πιο χοντρούλης, βούτηξε τα πόδια του στην μπογιά και άρχισε να κάνει σχέδια στο πάτωμα, για να συνδυαστούν με το ντεκόρ. Οσοι άνθρωποι, τόσες πραγματικότητες…

Οργασμός κινήσεων, και προθυμίας να τελειώνουν όλοι το δωμάτιο. Σιγά σιγά, η τεχνική τους βελτιωνόταν και τώρα μερικές ουρίτσες βούτηξαν κι αυτές στην μπογιά για να επιταχύνουν τις εργασίες. Και μια άλλη λίγο πιο φουντωτή και μαλακή σαν μετάξι, ανέβηκε πάνω στην τουαλέτα, που είχε απομακρυνθεί από τον τοίχο, και άρχισε να ξεσκονίζει τα αντικείμενα. Τα σκουπίδια του ενός, είναι ο θησαυρός του άλλου, ή πως αυτό που για μας είναι καλό για κάποιον άλλο είναι συμφορά, κι αυτό που κάποιος θεωρεί έξυπνο ή χιούμορ, ο απέναντι το καταγράφει ως προσβολή.

Μέχρι το απόγευμα, το δωμάτιο είχε γίνει αγνώριστο. Το ίδιο και η Χιονάτη με τους εφτά μικρούς νάνους. Μαλλιά, γούνες, ρούχα, μουστάκια, χέρια, ουρίτσες, όλα ήταν πασπαλισμένα στο χρώμα της κρέμας. Και τι χαμόγελα! Σημασία τελικά, έχει μόνο να παραμένουμε ευχαριστημένοι με τον εαυτό μας? Να ευχαριστούμε και τους άλλους? Να ευχαριστούμε τους άλλους και όχι τον εαυτό μας?

Τα έπιπλα μπήκαν στη θέση τους, οι κουρτίνες το ίδιο, μόνο μερικά κάδρα έμειναν στο πλάι, για περαιτέρω ανάλυση του κατά πόσο ταιριάζουν με το νέο χρώμα. Σκούπισμα, ξεσκόνισμα, σφουγγάρισμα. Τα παράθυρα ανοιχτά να φύγει η μυρωδιά και να! το βράδυ είχε έρθει επιτέλους. Ενα ζεστό μπάνιο, μια ζεστή σούπα και όλοι στα μικρά ή μεγάλα κρεβατάκια τους να χαζεύουν τηλεόραση και να καμαρώνουν κουρασμένοι το αποτέλεσμα. Στο τέλος της μέρας διαπιστώνουμε, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας, πως στην ίδια γραμμή ματαιοδοξίας κινούμαστε όλοι…

ή αλλιώς : άλλα λόγια ν’αγαπιόμαστε…

Advertisements

~ από isisveiled στο Οκτώβριος 21, 2006.

5 Σχόλια to “Η Χιονάτη και οι Εφτά Νάνοι, και άλλα παραμύθια..”

  1. Καλά… φαίνεται πως οι νάνοι μαστούρωσαν από τις μυρωδιές… καλά κρασά… 😉

  2. κρασιά

    ξύδια

    μπογιές

    και λίγη «ώπα της» που έχουμε εκ γεννετής..

    και κάπως γίνεται πάντα η τρέλλα να συνορεύει τόσο πολύ με την σοφία… 😉

  3. «παραμύθια»;

  4. ε, ναι 😉

    αλλά δεν το έπιασαν όλοι το υπονοούμενο…

  5. Δέκα χρόνια πριν, πίστευα πως η ιδανική γυναίκα ήταν η Χιονάτη.
    Ζώντας μαζί της, κατάλαβα το λάθος. Αυτό που ήθελα πραγματικά ήταν μαζί στο ίδιο πρόσωπο, τη Χιονάτη και τη μάγισσα μητριά της.
    Όπως γράφεις…»Στο τέλος της μέρας διαπιστώνουμε, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας, πως στην ίδια γραμμή ματαιοδοξίας κινούμαστε όλοι…»
    Σκέπτομαι πως τότε που έγραψες το κείμενο μπορεί και να μην πίστευες στα παραμύθια…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: