city of angels

Ξημέρωνε. Το φως χάραζε τις γραμμές των βουνών, σαν πένα βουτηγμένη σε μελάνι, και κάτω η βάση τους και η θάλασσα έπαιρναν ένα αχνό γαλάζιο χρώμα. O Gabriel είχε μείνει όλη νύχτα να συλλογιέται, καθιστός σε μια λεύκα ψηλή. Αφουγκραζόταν τον κόσμο να ανασαίνει βαθιά στον ύπνο του, κι έβλεπε τα όνειρα τους να υψώνονται στον ουρανό σαν γιγάντιες σαπουνόφουσκες, ιριδίζουσες, πάνω απ’ τις στέγες των σπιτιών.

Λίγο ψηλότερα ακόμα… και πλοπ! έσκαγαν και γίνονταν δροσιά που έπεφτε στα φύλλα των δέντρων. Αν ένας άγγελος μπορούσε να νιώσει οτιδήποτε, ο Gabriel, θα λέγαμε πως ήταν ευχαριστημένος. Μέσα σ’αυτές τις φούσκες υπήρχε τόση αγωνία, τόση μοναξιά, τόσο μίσος συμπυκνωμένο. Οι πιο άγριοι φόνοι, οι πιο απελπισμένες κραυγές κι ένα πέταγμα στον ουρανό που γίνοταν στο τέλος συντριβή, βρίσκονταν σ’αυτά τα όνειρα κι ευτυχώς έσκαγαν νωρίς.

Πριν φτάσουν τόσο ψηλά που να μπορούν να γίνουν πραγματικότητα, αυτά τα όνειρα διαλύονταν και ξεθύμαιναν… Μα τώρα, στο πρώτο φως της ημέρας, η ατμόσφαιρα ήταν καθαρή. Νυχτερίδες και πεταλούδες τις νύχτας, τρωκτικά και όλα τα νυκτόβια πλάσματα έπαιρναν την θέση τους κάτω από κλαριά, μέσα σε τρύπες στη γη για να παραδοθούν κι αυτά με την σειρά τους στον ύπνο. Τα δικά τους όνειρα ήταν τα πιο όμορφα. Εβλεπαν πως η ζωή τους κράταγε περισσότερο απ’ το εφήμερο, και ήταν τόσο διάφανα, που σχεδόν δεν τα ξεχώριζες στον ουρανό….

O Gabriel νύσταζε κι αυτός. Κουλουριάστηκε εκεί ψηλά στα κλαδιά της λεύκας, κι αποκοιμήθηκε…

Advertisements

~ από isisveiled στο Οκτώβριος 23, 2006.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: