Δρόμοι της φωτιάς

Οταν είσαι αφιερωμένος στην Υψηλή Τέχνη, εξ’ ορισμού δεν σκέφτεσαι πως θα την χρησιμοποιήσεις για δικό σου όφελος. Είναι αδύνατον να χρησιμοποιήσεις τις ενέργειες υψηλότερων πεδίων πέραν του συγκινησιακού, αν υπάρχει έστω ένα ίχνος επιθυμίας. Εξίσου συχνά, δεν μπορείς καν να συγκεκριμενοποιήσεις τον στόχο της τέλεσης ενός τυπικού, καθώς και η νόηση ακόμα πρέπει να υποταχθεί σε κάτι ανώτερο.

Πόσο συχνά δεν κάνουμε το λάθος, να εντοπίζουμε την ουσία σε κάτι, για το οποίο το Σύμπαν μοιάζει να έχει μεγαλύτερα, ίσως και διαφορετικά, σχέδια… Κι αν αυτό συμβαίνει στην καθημερινή μας ζωή, ανάμεσα στους απλούς ανθρώπους, γι’αυτόν που αφοσιώνεται στην υπηρεσία του Κοσμικού Νόμου γίνεται κανόνας. Πρέπει να είσαι μονίμως σε εγρήγορση, να μην επιτρέπεις να παρεμβάλλεται το Εγώ της θνητής προσωπικότητας στις ενέργειες σου, να είσαι ένα κανάλι ανοιχτό για την Ψυχή και το Πνεύμα, να εργάζονται..

Πρέπει να αμφισβητείς όσα η νόηση σου αποδίδει στην πραγματικότητα συνεχώς, να αμφιβάλεις για όσα το συναίσθημα καμουφλάρει έντεχνα ως αλήθεια. Μα το πιο δύσκολο είναι να προσφέρεις καθημερινά μια ζωή ευδαιμονίας, θυσία σε αυτό που κάνεις. Να ξυπνάς και να μην βλέπεις τον κόσμο όπως όλοι οι υπόλοιποι. Να μην σε ταλαιπωρούν αποφάσεις γύρω από τον υλικό κόσμο, αλλά η συνείδηση της άγνοιας του πνευματικού. Να κάνεις ισορροπία πάνω στις ανάγκες σου της καθημερινότητας, και της γνώσης πως είμαστε μια κουκίδα στο χώρο και τον χρόνο του Σύμπαντος.

Το σώμα σου να ζητάει όλα όσα του ανήκουν δικαιωματικά (χάδια, φαγητό, ξεκούραση, εκτόνωση) και να ξέρεις πως στην ουσία δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα ρούχο που χρειάζεται φροντίδα, όπως πλύσιμο και σιδέρωμα, και κάποτε θα πεταχτεί. Περισσότερο ακόμα, θυσιάζεις την ανθρώπινη κατάσταση σου. Αρχίζεις και μοιάζεις των αγγέλων. Ο χρόνος δεν σε αγγίζει, η όψη σου μένει αναλλοίωτη και οι άλλοι σε κοιτούν με θαυμασμό στην αρχή και με καχυποψία στη συνέχεια. Κατανοείς τον ανθρώπινο πόνο, καίγεται η καρδιά σου όταν βλέπεις μια ψυχή λυπημένη μα εσύ συνεχίζεις να κοιτάς ψηλότερα και μακρύτερα. Αρχίζεις να μιλάς στην ψυχή της πέτρας, του σίδερου, του ξύλου, των ζώων, των φυτών και σε θεωρούν τρελλό. Βλέπεις το μέλλον και το παρελθόν, όλα μαζεμένα σε μία κουκίδα παρόντος, ακούς τα κύμματα της Ζωής να σκάνε πάνω στην ανθρωπότητα κι αυτή να μην νοιάζεται πέρα από τα μικρά της προσωπικά προβλήματα.

Στο τέλος γίνεσαι αόρατος…

Advertisements

~ από isisveiled στο Οκτώβριος 24, 2006.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: