To περουκίνι

Την πρώτη χρονιά που έφυγα από την Αθήνα και ήρθα να μείνω μόνιμα στο χωριό, βρήκα παρκαρισμένο μέσα στον κήπο μου το τρέιλερ ενός φουσκωτού. Αδίκως ρωτούσα ποιανού είναι, μυστηριωδώς κανείς δεν γνώριζε σ’έναν τόπο που γνωρίζουν τα πάντα για τους πάντες. Λίγες μέρες μετά, το τράβηξα στη μέση του δρόμου και φώναξα «όποιου είναι ας έρθει να το πάρει». Αμέσως εμφανίστηκε ο κύριος του διπλανού ακριβώς σπιτιού και το μάζεψε ( ο οποίος διαθέτει ένα οικόπεδο τρεις φορές σαν το δικό μου) με τη δικαιολογία : «ε, αφού το είχατε κλειστό το σπίτι…»

Ο άνθρωπος αυτός είναι επιστήμονας (χαρά η επιστήμη ε?) και ερχόταν μόνο για διακοπές το καλοκαίρι στο χωριό. Είχε καλοκομμένο γκαζόν και μία ελιά με περίτεχνα χτισμένο τοίχο γύρω της για διακόσμηση. Κι από κάτω, τέσσερις καρέκλες κι ένα τραπέζι. Ωραίες πλάκες οδηγούσαν μέσα από το γκαζόν στο σπίτι, και όλοι πηδούσαν κουτσό για να φτάσουν σ’αυτό. Μόνο που σε εκείνη ακριβώς την πλευρά του κήπου, διάλεξα κι εγώ να βάλω τα σπιτάκια των σκύλων. Πρώτα μου ζήτησε να διώχνω τους σκύλους για τον ένα μήνα που ερχόταν το καλοκαίρι κι εγώ αρνήθηκα. Μετά μου έστειλε το υγειονομικό, το οποίο, απλά διαπίστωσε πως πράγματι έχω σκύλους (2) και άρα καλά θα κάνω να τους απομακρύνω. Ο δικηγόρος μου διασκέδασε πολύ με το χαρτί αυτό.

Ο γείτονας μου, συνέχισε να παραπονιέται γιατί δεν άντεχε να κάθεται το βράδυ κάτω από την ελιά με τους φίλους του, με αναμμένα κεράκια και τζαζ να ακούγεται επιδεικτικά από το σπίτι και να βλέπουν σκύλους! Εξάλλου το δικό τους σκυλί και οι γάτες τους ήταν ράτσας και άρα πιο chic. Μετά απείλησε ότι θα μου φέρει τον εισαγγελέα γιατί η γυναίκα του είχε αλλεργία στους σκύλους, τους δικούς μου ειδικά, όχι στον δικό του. Κι εγώ αρνήθηκα ξανά.

Ενα βράδυ, άκουσα κραυγές και κλάμματα από τον κήπο τους. Είχαν βγει να φάνε, και ο γιος του είχε ξεχάσει να πάρει το κινητό του πατέρα απ’ το τραπέζι. Παρά τις διαβεβαιώσεις της μητέρας και της κόρης ότι είχαν τηλεφωνήσει στην ταβέρνα, και το είχαν κρατήσει το κινητό, αυτός τσάκιζε στο ξύλο με μπουνιές και κλωτσιές ένα παιδί 14 χρόνων, τόσο άγρια που το έκανε να κλαίει σαν μωρό. Εφυγε, οδηγήσε, πήγε και πήρε το κινητό από την ταβέρνα, κι ενώ θα περίμενε κανείς μετά απ’ αυτό να συνέλθει λιγάκι, επέστρεψε και συνέχισε να χτυπάει το παιδί (και μα τω θεώ είναι σαν δίδυμος αδελφός του Αλεξ στην εμφάνιση).

Κανείς απ’ το χωριό δεν κουνήθηκε.

Ενα απόγευμα τριγυρνούσε στον κήπο τσεκάροντας αν το γκαζόν ήταν στο σωστό ύψος, και εγώ μιλούσα στο τηλέφωνο.. Δήθεν αδιάφορα, προχώρησα προς τη μεριά του, ώστε να με ακούει και διηγήθηκα με φωνή «ηχηρά και καλά ρυθμισμένη» το περιστατικό του ξυλοδαρμού στην φίλη μου. Φρόντισα στο τέλος να κλείσω με το εξής : » να δω τι θα πει στον εισαγγελέα όταν θα του κάνω καταγγελία για κακοποίηση ανηλίκου».

Δεν με ξαναενόχλησε και φέτος μάλιστα, με ευχαρίστησε που κρατάω τα ζώα τόσο καθαρά και φροντισμένα. Επίσης δεν ξαναχτύπησε το παιδί.

Φοράει περουκίνι. Μυαλό γιατί δεν φοράει?

Advertisements

~ από isisveiled στο Νοέμβριος 1, 2006.

9 Σχόλια to “To περουκίνι”

  1. Μην κάνετε το λάθος να θεωρήσετε την καταγραφή αυτού του περιστατικού ορμώμενη από την αγανάκτηση μου. Δείτε το σαν ένα τρόπο αντιμετώπισης όσων κάνουν τον κόσμο μας χειρότερο..

    το ερώτημα σαφώς και είναι ρητορικό

  2. ρητορικό ξερητορικό έχουμε κι εμείς τα παρόμοιά μας, ιδιαίτερα που επισκέπτομαι κάποιο οικοπεδάκι που έχω, μία φορά στα 3 χρόνια, εκεί να δεις τι μου πετάνε μέσα!

    ωραίο, και…Α! ναι. καλορίζικο το νέο σου template. 🙂

  3. Ευχαριστώ φίλε μου 🙂

    επιμένω πάντως να το δείτε σαν συνέχεια της απάντησης μου στην Ροδιά στο «σιγά θα χυθεί το γάλα!»

  4. Κλασσική περίπτωση ανθρώπου, διότι τι φταίνε τα έρμα τα ζώα να λέμε ζώα τα «ζώα»;

    Καλημέρα και Καλό Μήνα!

  5. καλημέρα παιδί 🙂

    το θέμα δεν είναι ο συγκεκριμένος άνθρωπος, αλλά το τι εμείς κάνουμε όταν βλέπουμε τέτοια φαινόμενα..

  6. έδρασες με αξιοθαύμαστη διπλωματία και υπομονή. στη θέση σου θα του είχα κάψει το σπίτι… κι είναι τόσοι οι όμοιοί του τριγύρω μας που θα’ πρεπε μικροί νέρωνες πρέπει να γίνουμε…

  7. Μαγκικα του ‘ξηγηθηκες του κοπριτη!

  8. και pardon για το χαρακτηρισμο αλλα ηταν ο πιο κοσμιος που μπορουσα να σκεφτω!

  9. Σοκαρίστηκα με την περιγραφή του γείτονά σου! Αν και ξερω ότι υπάρχουν δεν μου έτυχε, ευτυχώς, να συναντήσω τόσο άηθες άτομο!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: