δύσκολοι καιροί και γκρίζοι

Κατεβαίνοντας από το λεωφορείο άρχισα να ζαλίζομαι. Το κεφάλι μου βούϊζε και μέχρι να φτάσω στον προορισμό μου, κάτι απροσδιόριστο άρχισε να βαραίνει στο στήθος μου, μέχρι που έγινε δύσπνοια. Η καρδιά μου χτυπούσε ακανόνιστα. Προσπαθούσα σχεδόν με αγωνία να αναπνεύσω, και είμαι σίγουρη πως οι περαστικοί έβλεπαν το πρόσωπο μου να συσπάται στην προσπάθεια…

Σαν να βρισκόμουν στην μέση μιας καταιγίδας, σε ακυβέρνητο καράβι. Μάταια έψαξα να βρω ανακούφιση ανάμεσα σε όμορφα πράγματα, σε μυρωδιές αγαπημένες, σε γεύσεις ορεκτικές. Ακόμα και τα χρώματα φαίνονταν να εναλλάσσονται συγκεγχυμένα πάνω σε πιάτα, ποτήρια, υφάσματα και λουλούδια. Σ’αυτή την κατάσταση περιορίστηκα να τριγυρνάω μέσα σε δύο πολυκαταστήματα και κάποιος λες και έφερνε μπροστά μου αυτά που χρειαζόμουν, καθώς και η σκέψη μου έμοιαζε να παραλύει…

Μια φορά ξεκίνησα να φύγω και στα μισά άλλαξα γνώμη, γύρισα και αφέθηκα να ξεκουραστώ σε ένα μικρό καφέ. Ετσι πέρασε άλλη μια ώρα και ξανά σηκώθηκα για να φύγω. Ομως κάτι με τράβηξε λες ξανά στο μαγαζί, μια παρόρμηση να αγοράσω κάτι που είχα δει, λες κι απ’ αυτό εξαρτιόταν η ίδια μου η ζωή. Ούτε λόγος να δοκιμάσω να χαζέψω σε δρόμους τριγύρω, να χαρώ τον όμορφο καιρό, τον κόσμο που περπατούσε στους δρόμους, να ανταλλάξω σκέψεις και καλημέρες όπως το συνηθίζω. Στο τέλος και της επόμενης ώρας σχεδόν σύρθηκα στην στάση του λεωφορείου και έφυγα για το σπίτι μου.

Φτάνοντας εκεί, η κατάσταση μου βελτιώθηκε εντυπωσιακά. Λίγη ζαλάδα μόνο, αλλά το βάρος και η δύσπνοια εξαφανίστηκαν. Εφαγα, ξεκουράστηκα, και κυρίως προσπάθησα να ξεχαστώ, να μην έχω όσο γίνεται επαφή ούτε με ειδήσεις, ούτε με εφημερίδες, τίποτα κοντινό στην πραγματικότητα. Κοιμήθηκα.

Την επομένη, από μια πεισματική λες ανάγκη ξαναπήρα το λεωφορείο και ξαναβρέθηκα στα ίδια μέρη. Κανένα σύμπτωμα σαν της προηγουμένης, όμως χάζευα τριγύρω σαν να μην ξέρω τι θέλω. Κι έτσι ξανά, βρέθηκα στο καφέ για να περάσει η ώρα να φύγω. Δίπλα μου μια εφημερίδα, και για πρώτη φορά ρώτησα αν μπορώ να την δανειστώ. Τρεις δρόμους πιο κάτω από εκεί που βρισκόμουν, την προηγουμένη, είχε γίνει μια απίστευτη ληστεία με πολλούς πυροβολισμούς που έπεφταν αδιακρίτως σε μαγαζιά και ανθρώπους, ακόμα και σ’αυτούς που, σύμφωνα με το άρθρο, απλά κοίταζαν κατάπληκτοι το συμβάν. Τζαμαρίες σπιτιών και μαγαζιών καταστράφηκαν και όλοι έτρεχαν πανικόβλητοι να προστατευτούν. Εψαξα την συνέχεια στις μέσα σελίδες και είδα πως η ληστεία άρχισε ακριβώς την ώρα που εγώ έφτασα στην περιοχή και τελείωσε ακριβώς την ώρα που εγώ έφευγα απ’ αυτήν…

Δεν ξέρω τι είδους διαίσθηση με κράτησε μακρυά από αυτούς τους τρεις δρόμους παρακάτω… Ξέρω μόνο πως πρέπει να ένιωθαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι που το έζησαν …

Ζαλισμένοι, με την καρδιά τους να χτυπάει ακανόνιστα, την ανάσα τους να βγαίνει με δυσκολία, όλα εικόνες και ήχοι, γεύσεις και μυρωδιές να ανακατεύονται μπροστά τους, όλα χωρίς νόημα…

Advertisements

~ από isisveiled στο Νοέμβριος 2, 2006.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: