στα ψιλά..

Μερικοί προβληματισμοί:

Πριν από ένα χρόνο περίπου, ένα ζευγάρι χώρισε. Πολύ συνηθισμένο αυτό, τόσο συνηθισμένο που δεν υπάρχει λόγος να αναλύσουμε το πως και γιατί. Ο καθένας πήρε τον δρόμο του και θα πίστευε κανείς πως μετά από το εύλογο διάστημα απογοήτευσης και πικρίας, όλα θα έπαιρναν ξανά το δρόμο τους. Ομως, το αρσενικό μέλος του πρώην ζευγαριού, αποφάσισε πως το καλύτερο που θα μπορούσε να κάνει θα ήταν να διασύρει την κοπέλα (ίσως από κάποιου είδους πληγωμένο εγωϊσμό μαζί με μία ισχυρή δόση ψυχασθένειας επιβεβαιωμένης). Εφτιαξε ένα μπλογκ λοιπόν, στο οποίο δημοσιοποιούσε προσωπικά δεδομένα της κοπέλας (όνομα, τόπος κατοικίας κλπ) και ανακατασκεύασε λοιπές πληροφορίες έτσι ώστε να την χλευάσει. Οταν είδε ότι δεν «χόρτασε» την μανία του διασύροντας την κοπέλα, συνέχισε με φίλους της (που είχε γνωρίσει κατά την διάρκεια της σχέσης τους) αλλά και άλλους.

Εγραφε μάλιστα, πως το συγκεκριμένο μπλογκ ήταν υπό την προστασία γνωστού συνθέτη του ελληνικού τραγουδιού, σεβαστού για τις γενικότερες του απόψεις για τον κόσμο. Παράλληλα δια-συνδέθηκε με ένα δεύτερο μπλογκ, το οποίο είχε ως μόνιμο θέμα την κουτσομπολική κριτική δικτυακών τόπων και ατόμων που έγραφαν σ’αυτούς. Θεό τον είχαν κάνει για την «ηρωϊκή» του αντιμετώπιση της ζωής, την «μαγκιά» με την οποία πρόβαλε την «αλήθεια» προς τα έξω… Μερικοί από τους πιο σοβαρούς και αξιόλογους μπλόγκερς περνούσαν ευχάριστα την ώρα τους στο τσάτ μποξ του δεύτερου αυτού μπλογκ (γιατί ο πρώτος είχε συνεχώς σε moderation τα σχόλια του), άλλοτε δίνοντας επιπλέον πληροφορίες για την ζωή της κοπέλας κι άλλοτε (με άλλο ψευδώνυμο φυσικά) βρίζοντας, έτσι, για να γίνεται «τζέρτζελο»…

Ματαίως η κοπέλα επικοινώνησε με τον γνωστό συνθέτη, ώστε αυτός τουλάχιστον να ζητήσει την αποδέσμευση του ονόματος του από τις αηθείς αυτές ιστορίες, πράγμα το οποίο τους έδινε ένα status σοβαρότητας και αντικειμενικότητας. Ούτε καν μπήκε στον κόπο να απαντήσει στα e-mail της. Στο monitor επίσης κανείς δεν ασχολήθηκε με την περίπτωση, γιατί στο κάτω κάτω ερχόντουσαν Χριστούγεννα, είπαμε τραγουδάκια, φιλοσοφήσαμε, σχολιάσαμε την επικαιρότητα… Η κοπέλα αυτή, δεν βιάστηκε (σωματικά τουλάχιστον), ούτε απολύθηκε από την δουλειά της. Πέρασε μαύρες γιορτές φυσικά, και αναγκάστηκε να ξεγράψει από την ζωή της, οποιαδήποτε σχέση με παλαιότερα γραπτά της και απόψεις για να μην την ταυτοποιούν. Εξάλλου ποιος θα ήθελε σχέσεις με το «τέρας» που ο μάγκας φίλος μας παρουσίαζε?

αναρωτιέμαι αν η κοπέλα αυτή ήταν με μεγάλα γράμματα στο monitor, ή γνωστή δημοσιογράφος, ή γνωστή εκδότης, ή γνωστή σε κάτι τέλος πάντων η κατάσταση θα ήταν διαφορετική? το πρόβλημα που δημιουργήθηκε υπάρχει ασφαλής τρόπος να κρίνουμε αν ήταν λιγότερο σοβαρό από όσα μας κάνουν να γράφουμε επαναστατημένοι αυτές τις μέρες? όλα αυτά για μια κοπέλα πέρασαν στα «ψιλά» της συνείδησης μας..

στα ψιλά της αντίδρασης μας

και αναρωτιέμαι, γιατί όπως χτυπούσαν με συγκατάβαση την κοπέλα της ιστορίας μας στην πλάτη λέγοντας «έλα βρε, μη του δίνεις σημασία» δεν χτυπάνε στην πλάτη και τον απολυθέντα δημοσιογράφο λέγοντας «έλα βρε, θα βρεις αλλού δουλειά»… ? Τι νόημα έχει να υπερασπιζόμαστε την ελευθερία του λόγου στο διαδίκτυο αν την χρησιμοποιούμε μόνο για να ανακυκλώνουμε την δημοσιότητα μας?

ξέρω πως δεν θα εισπράξω καλά σχόλια γι’αυτούς μου τους προβληματισμούς και γράφω κατά παράβαση της απόφασης μου να ασχολούμαι με τα κολεόπτερα, τα ορυκτά ή το φυτικό βασίλειο…

Advertisements

~ από isisveiled στο Νοέμβριος 4, 2006.

17 Σχόλια to “στα ψιλά..”

  1. Δεν έπεσε στην αντίληψή μου κάτι τέτοιο. Έπεσε όμως στην αντίληψή μου ένα άλλο ιστολόγιο που έκανε ακριβώς το ίδιο. Η αντίδρασή μου ήταν να απαγορεύσω στον εαυτό μου να το διαβάζει. Υπήρξαν και κάποιοι ιστολόγοι που τον έφτυσαν. Για τον δημοσιογράφο που απολύθηκε, φταίει πρωτίστως το αφεντικό του που αντί να τον υποστηρίξει τον έδωσε. Κατ’αναλογίαν ( που δεν νομίζω ότι υπάρχει αλλά αυτό θέτετε στο ποστ) θα έβρισκα τραγικό αν οι φίλοι και το περιβάλλον της κυρίας που λέτε άρχισαν να της ζητούν το λόγο και να την κρίνουν με τα μέτρα του γελοίου υποκειμένου που την έβαλε με αυτό τον τρόπο.
    Έτσι κι αλλιώς δεν μπορούμε να έχουμε έλεγχο στη διαχείριση των πληροφοριών που κατέχουν άτομα με τα οποία μοιραστήκαμε τη ζωή μας στο παρελθόν.
    Η μόνη λύση που βλέπω είναι γενικά να μην κάνουμε πράγματα για το οποία αν θ’αποκαλύπτονταν θα ντρεπόμασταν αλλά ακόμη κι αν αυτό συμβεί,γιατί είμαστε πρωτίστως άνθρωποι και σφάλλουμε, είναι παρατηρημένο κι αυτό το λέω με την επαγγελματική μου ιδιότητα, ότι 9.5 στις 10 φορές, η «κοινή γνώμη» στρέφεται εναντίον αυτού που ασχημονεί δημοσιοποιώντας ιδιωτικά στοιχεία ακόμη κι αν έχει όλα τα δίκια.

  2. καλημέρα Αθήναιε,

    κι εσύ όπως κι εγώ δεν διαβάζω πλέον τέτοια ιστολόγια. Αλλά αυτό αφορά το τι κάνουμε πλέον. Εκείνη την εποχή όχι μόνο κάποιοι απ’ αυτούς που τώρα φωνάζουν διάβαζαν, αλλά και «έστρωναν βούτυρο στο ψωμί» του συγκεκριμένου ιστολόγου (ο θεός να τον κάνει). Και το ζήτημα δεν είναι πως διαμορφώθηκαν οι σχέσεις της συγκεκριμένης κοπέλας με τους φίλους της στην συνέχεια, αλλά το ότι υποψιάζομαι πως παίρνουμε τα δίκια κάποιου και επαναστατούμε όταν αυτό ανεβάζει την επισκεψιμότητα μας.. Για ειδήσεις που περνάνε στα «ψιλά», τηρούμε σιγή ιχθύος και κάνουμε την πάπια, τον κινέζο και άλλα τέτοια αδιάφορα..
    Ούτε μπορούμε να μπούμε στην λογική του να προσέχουμε διαρκώς τι κάνουμε στην προσωπική μας ζωή (που λογικά θα εμπεριέχει και σφάλματα) για να μη μας «ξεφωνήσει» κάποιος κάπου. Π.χ. στην παραπάνω περίπτωση θεωρείς σφάλμα το ότι η κοπέλα ήταν άνεργη? Θα έπρεπε να ντρέπεται γι’αυτό? Το θέμα της ανεργίας όμως ο μάγκας ιστολόγος το παρουσίασε εντελώς διαφορετικά..
    Και συνεχίζω επιμένοντας στη βάση του προβληματισμού μου, πόσο μας επηρεάζει στις αντιδράσεις μας το αν υπάρχει βάση για δική μας «διαφήμιση» μέσα απ’ αυτές?

    * υπάρχει ένα λάθος στο σχόλιο σου που μοιάζει να αναφέρεται ένα ρήμα σε μένα, ενώ προφανώς και δεν συμβαίνει αυτό. Επιθυμείς να το διορθώσω?

  3. Ναι διορθώστε το, σας παρακαλώ,θέλω να σκεφτώ αυτά που γράφετε και θα επανέλθω αργότερα.

  4. Για να βοηθήσω λίγο ακόμα στον γενικότερο προβληματισμό, θέλω να επισημάνω την φράση «στρώνω βούτυρο στο ψωμί του άλλου»..

    Εχετε σκεφτεί (και αναφέρομαι σε όλους τους συν-ιστολόγους) ποτέ, πως αναπαράγοντας τα όσα ψευδή ή αήθη γράφει κάποιος ανεβάζουμε την δική του δημοτικότητα και επισκεψιμότητα?

    Οτι παίζουμε το παιχνίδι του? Οτι η τελευταία «επανάσταση» στα γραφόμενα του γνωστού εκδότη συντελεί στο γνωστό γκαιμπελικό παιχνίδι «συκοφάντησε, συκοφάντησε κάτι θα μείνει» ?

    Η ικανότητα αυτοδιαχείρισης του κοινού τόπου των ιστολογημάτων μας (βλ. μπλογκόσφαιρα) σε αυτή την περίπτωση μήπως χωλαίνει? Μήπως θα έπρεπε να εισπράξει την απόλυτη αδιαφορία μας? Μήπως παρασυρόμαστε μερικές φορές στο παιχνίδι της ματαιοδοξίας μας?

    Μήπως «στρώνουμε βούτυρο» και στο «ψωμί» αυτών που θέλουν να επιβάλουν χωροφύλακα στα κείμενα μας?

    Θεωρείτε πως δεν γνώριζα το κόστος σε αναγνωσιμότητα του ιστολογίου μου, γράφοντας χθες για τα κολεόπτερα?

    Μήπως θα έπρεπε χθες να έχουμε όλοι γράψει για το ζωϊκό βασίλειο? Και μήπως, κάποιος θα είχε ακόμα την δουλειά του?

  5. μήπως;

  6. Μήπως θα έπρεπε να γράψεις τα πράγματα με το όνομά τους και με το url τους, για να διαμορφώσουμε ιδίαν άποψη;

  7. Μήπως ψοφάς για κουτσομπολιά Α.Φ.Μ. ? Αν ήθελα να εκθέσω ανθρώπους και καταστάσεις μην ανησυχείς και ήξερα πως να το κάνω..

    Μήπως να μην αλλάζουμε θέμα?

  8. η ασχήμια παίζει πάντα καλή επίθεση και κακή άμυνα.

  9. Το «ποιος, που, πότε, τι και γιατί» είναι ρεπορτάζ και όχι κουτσομπολιό.
    Δεν θα πάρω θέση πάνω σε κάτι που το παρουσιάζεις εσύ ως γεγονός χωρίς κανένα στοιχείο.
    Εκτός αν είναι κάποια λογοτεχνική σου απόπειρα, οπότε δεν με αφορά.

  10. Aπίστευτη η εμμονή σου «φίλε» μου με τα ποιος, που και γιατί μιας ιστορίας που δεν σε αφορά και δόθηκε μόνο ως παράδειγμα..

    και το λες και ρεπορταζ! τι λες ρε παιδί μου? τοοόση δημοσιογραφική περιέργεια πια? και ποιος σου ζήτησε να πάρεις θέση πάνω στο παράδειγμα? ή μήπως προτιμάς να πάρεις θέση σ’αυτό για να μην πάρεις θέση στο θέμα? ή μήπως το θέμα περιέχει μια μύγα που δεν σ’αρέσει καθώς κολυμπάει στο γάλα σου?

    φαίνεται τελικά σε αφορά το θέμα περισσότερο απ’ ότι υποψιαζόμουν..

    άντε να κάνεις τώρα λίγο μετα-μπλόγκινγκ που το κάνεις τόσο καλά…

    άντε παιδί μου..

  11. Μπαλαντζάρισα ανάμεσα στο να απαντήσω ανάλογα με το εριστικό και προσβλητικό σου ύφος και στο να αδιαφορήσω.
    Τελικά είπα να δηλώσω απλά την συμπάθεια μου στις παραξενιές του γεροντοκορισμού.
    Άβε

  12. Δηλαδή ως συνήθως προτίμησες το δικό σου own «λέω ό,τι νά ‘ναι/bitch» ύφος. Εύγε νέε μου, πάντα συνεπής στην μάσκα σου..

    Αλλά για το θέμα βλέπω μιλιά.. Σου εύχομαι καλό κομμάτι της «πίττας» που ποθείς..

  13. Για να δούμε τώρα αν μπορώ να βάλω σχόλιο

  14. Αν κάτι έχω διαπιστώσει τα τελευταία χρόνια, είναι πως ένα από τα πλεόν μάταια πράγματα στον κόσμο, είναι να ζητούμε «Δικαιοσύνη» και να περιμένουμε από το περιβάλλον μας, να συμμεριστεί τη δική μας εκδοχή για τις καταστάσεις η οποία μπορεί να είναι και η σωστή και η αληθινή.
    Αυτά δεν έχουν σημασια και είναι χάσιμο χρόνου. Πιστεύω πως το σημαντικό είναι να ξέρουμε πως στη ζωή, θα πορευτούμε μόνοι μας σε μεγάλο βαθμό, θα παίξουμε και θα χάσουνε, θα εμπαιξουμε και θα μας εμπαίξουν…
    Αυτός που δημοσιοποιεί στοιχεία της πρώην φίλης του, είναι πεποισμένος ότι έχει μαζί του όλα τα δίκαια του κόσμου!!! Δεν καταλαβαίνει πως κάνει κάτι απαράδεκτο αλλά και να το καταλαβαίνει, πιστεύει ότι έχει μια καλή δικαιολογία σε αυτό. Οπότε πιστεύω ότι όταν συναντούμε τέτοιους ανθρώπους, καλύτερα είναι να μην τους διαβάζουμε, να τους προσπερνάμε και να τους χτυπάμε την πλάτη με κατανόηση.

    Κι εγώ παρατήρησα πως κάποιοι από αυτους που σιγοντάριζαν αυτόν που απεκάλυπτε στοιχεία από μία σχέση του, τώρα κόπτονται υπέρ της ιδιωτικής ζωής. Ντάξει, έτσι είναι ο κόσμος, δυστυχώς.

  15. Καλημέρα Αθήναιε,

    ευχαριστώ για τις απαντήσεις σου και θα ήθελα να σημειώσω πως στην συγκεκριμένη περίπτωση, που έφερα για παράδειγμα, ο «φίλος» μας ήταν ψυχασθενής με πτυχίο, οπότε είναι εύκολο να αντιληφθούμε τον τρόπο που λειτούργησε.

    όμως θέλω να μην εξαντλήσουμε την σκέψη μας στο συγκεκριμένο παράδειγμα, αλλά στο ότι κάποιες φορές οι αντιδράσεις μας ως ιστολόγοι διαφέρουν αν πρόκειται για κάτι που θα αυξήσει την αναγνωσιμότητα μας ή όχι..

    η συγκεκριμένη περίπτωση πέρασε στα ψιλά, και αυτοί που την γνώριζαν δεν διακινδύνευαν να εκτεθούν χωρίς «αντίκρυσμα», σε αντίθεση με πολύ πιο «βίαιες» αντιδράσεις που εγείρονται όταν υπολογίζουμε σε αυξημένη αναγνωσιμότητα…

    Σαφώς και έτσι είναι ο κόσμος. Αλλά αυτό το βρίσκω πολύ μοιρολατρικό ως άποψη για τα γούστα μου, καλό είναι να προσπαθούμε να το αλλάζουμε αυτό…

    Ακόμα περισσότερο δε, όταν το όλο ζήτημα αφορά την αυτορυθμιστική ικανότητα της «μπλογκοσφαιρας» πρέπει να μας απασχολεί όλους πριν γίνει στερεότυπο, όπως στον «έξω» κόσμο..

    Υπήρξε κάποιο πρόβλημα στην ανάρτηση σχολίου?

  16. «όμως θέλω να μην εξαντλήσουμε την σκέψη μας στο συγκεκριμένο παράδειγμα, αλλά στο ότι κάποιες φορές οι αντιδράσεις μας ως ιστολόγοι διαφέρουν αν πρόκειται για κάτι που θα αυξήσει την αναγνωσιμότητα μας ή όχι.»

    Πολύ πιθανόν, όμως στην πραγματικότητα δεν μπορούμε ποτέ να είμαστε σίγουροι για τις προθέσεις κάποιου αν δεν τις δηλώσει, τουλάχιστον σε τέτοιες περιπτώσεις.

    «Σαφώς και έτσι είναι ο κόσμος. Αλλά αυτό το βρίσκω πολύ μοιρολατρικό ως άποψη για τα γούστα μου, καλό είναι να προσπαθούμε να το αλλάζουμε αυτό…»

    Εγώ πιστεύω ότι μπορούμε να παλαίψουμε για να αλλάξουμε ιδέες και δομές, όχι τις συμπεριφορές των άλλων. Τη συμπεριφορά του την αλλάζει κάποιος μόνος του εφ’όσον το θελήσει. Παλεύω όμως ώστε η κοινωνία ν’αποκτήσει τις δικλείδες εκείνες που θα κάνουν δύσκολη την επιβολή μιας ενοχλητικής και αυταρχικής συμπεριφοράς από τους λίγους στους πολλούς.

    Αν είμαι εγώ μαλάκας, εσείς δεν μπορείτε να με αλλάξετε. Μπορείτε όμως ν’απαιτήσετε ή ν’αγωνιστείτε ώστε η μαλακία η δική μου, να μην επηρρεάζει τη ζωή σας ή να την επηρρεάζει όσο το δυνατόν λιγότερο.

    Την Κυριακή το βράδυ δεν μπορούσα να ανεβάσω σχόλιο αλλά προφανως το πρόβλημα…αυτορυθμίστηκε.

  17. Και πάλι καλημέρα,

    οι προθέσεις κάποιου κρίνονται εκ του αποτελέσματος, γι’αυτό κιόλας λέμε ότι ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος καλές προθέσεις…

    Η αυτορυθμιστική ικανότητα είτε της ευρύτερης κοινωνίας, είτε της κοινότητας των ιστολόγων, βρίσκεται ακριβώς στην συνείδηση του ότι ναι μεν δεν μπορούμε να αλλάξουμε την συμπεριφορά κάποιου (και δεν πρέπει καν να το επιθυμούμε κατά τη γνώμη μου), αλλά μπορούμε αυτή την όποια συμπεριφορά να την αφήσουμε στο περιθώριο…

    Αν εσύ ή εγώ Αθήναιε είμαστε μαλάκες, δεν μπορεί κανείς να μας αλλάξει, μπορεί όμως να μην δίνει σημασία σ’αυτά που λέμε, και όχι να τα κάνει θέματα πρώτου μεγέθους αν υποψιάζεται πως απ’ αυτό θα κερδίσει η ματαιοδοξία του..

    Αυτό είναι το ζητούμενο. Να μπορούμε να «κάνουμε στην άκρη» όσους είναι ή παίζουν τους μαλάκες, ανεξάρτητα από το αν θίγονται απ΄ αυτούς δημοφιλή ή άγνωστα πρόσωπα..

    Μερικές φορές το wordpress κάνει κάτι περίεργα, κι εγώ ψάχνοντας κάποια δικά μου σχόλια στο δικό μου μπλογκ, τα έχω βρει στα spam! Ευτυχώς είναι σπάνιες αυτές οι περιπτώσεις.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: