τι λείπει?

Αν με ρωτούσε κάποιος τι πραγματικά μου λείπει, τα τελευταία χρόνια που ζω εκτός πόλης η απάντηση ίσως προκαλούσε κάποια έκπληξη. Θα περίμενε κανείς πως μου λείπουν η εύκολη πρόσβαση σε καταστήματα και υπηρεσίες, οι συγκοινωνίες (και μάλλον τα ταξί για να είμαι ειλικρινής), τα σινεμά, οι «τρύπες» που μπορείς να βρεις απίθανα πράγματα, τα παλιά βιβλιοπωλεία.. αλλά όχι.

Υπάρχουν άλλα που αντισταθμίζουν πολύ εύκολα τα παραπάνω. Η θάλασσα κοντά στο σπίτι, το βουνό αρκετά κοντά για να πας βόλτα, το μαγικό φαράγγι με το ποτάμι του, οι μυρωδιές μετά την βροχή, η θέα της γέφυρας φωτισμένης το βράδυ. Οχι, όχι.. δεν μου λείπουν τα αυτονόητα.. μου λείπουν τα ψηλά τακούνια.

Που τα φόραγα και λικνιζόμουν πάνω τους με άνεση, προκαλώντας την έκπληξη στις φίλες μου που δεινοπαθούσαν μ’αυτά. Που τραβούσαν τα βλέμματα των αρσενικών όλο θαυμασμό και μου επέτρεπαν να φοράω κομψά φορέματα και φούστες.. Αλλά εδώ θα ήταν έγκλημα να περπατήσεις με ψηλά τακούνια μέχρι να φτάσεις κάποτε στο κέντρο της πόλης. Θα τσάκιζαν, θα γδέρνονταν, θα κουραζόμουν χωρίς λόγο. Και τα ψηλά τακούνια είναι απαιτητικά. Η παραμικρή υποψία κούρασης είναι απλά απαράδεκτη συνοδός τους. Τα φοράς μέχρι το τέλος, κι αν κουραστείς οφείλεις να τα βγάλεις εντελώς και να περπατάς ξυπόλυτη, όχι όμως να δείχνεις κουρασμένη..

Τα ψηλά τακούνια είναι η αίσθηση της ταχύτητας πάνω σε μια γρήγορη μηχανή, της περηφάνειας του αδάμαστου άλογου, της γοητείας του ανήμερου θηρίου, της μαγείας της θηλυκότητας.. και μου λείπουν.

Πάντα τα αγοράζω με ενθουσιασμό, πάντα υπάρχουν φορέματα και φούστες για να φορεθούν, αλλά οι ανήφοροι, οι πέτρες που κυλάνε στην βροχή, οι κότες και τα προβατάκια που βόσκουν δεξιά και αριστερά δεν είναι για ψηλά τακούνια..

Η ψυχή μου όμως λικνίζεται πάντα πάνω σ’αυτά, ακούραστη.

Advertisements

~ από isisveiled στο Νοέμβριος 9, 2006.

2 Σχόλια to “τι λείπει?”

  1. Τρία χρόνια και κάτι που ζω στας εξοχάς και δεν μου λείπει τίποτα εκτός από τα ταξίδια . Καμμιά φορά με κουράζει που κυκλοφορώ σαν γύφτος με την μπότα του κηπουρού ή σαγιονάρα . Αλλά που να τα βάλω εδώ τα λούσα ; Να με δει ποιός ; Οι σκύλοι ;

  2. Τα τακούνια, μυστήριο σύμβολο της θηλυκότητας. Αυτής που είναι εκεί για να γαργαλάει, για να λέει ποιήματα στ’αυτιά του κυνηγού, που ψάχνει να σκορπίζει ζιζάνια!

    Το είπατε κι’οι δυο σας, κυρίες μου: τα τακούνια είναι για να σάς βλέπουμε! Μακρινές και άπιαστα θηλυκές! Και μάς αρέσει έτσι!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: