ένα φάντασμα με τρόπους

Hξερα πως κάτι ιδιαίτερο θα συμβεί εκείνη την βραδυά μέρες πριν. Σχεδόν ένιωθα ένα ψυχρό ρεύμα αέρα, κάθε που μιλούσα με τους φίλους μου στο τηλέφωνο, προκειμένου να κανονίσουμε την συνάντηση μας. Λες και η παρουσία του ήδη πλανιόταν στην ατμόσφαιρα, λες και υπήρχε η υποβόσκουσα αίσθηση κάτι αλλόκοσμου στα τυπικά λόγια «πότε θα σε δούμε, τι ώρα θα συναντηθούμε;»..

Η συνάντηση με ένα φάντασμα πάντα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ειδικά μάλιστα όταν το βλέπεις να αλλάζει μορφή και ονόματα, και πολλές φορές να εμφανίζεται ταυτόχρονα σε έναν χώρο με τις πολλαπλές του ταυτότητες. Οπωσδήποτε αυτό και μόνο κατηγοριοποιούσε το συγκεκριμένο φάντασμα στα πιο διεγερτικά για την σκέψη, που αρεσκόταν να παίρνει έναν υπνάκο μετά το φαγητό (και πολλές φορές πριν)…

Οταν βεβαιώθηκα πως πράγματι, εκείνο το βράδυ το μυστήριο θα λυνόταν, με έπιασε μια ανησυχία ευχάριστη. Δεν ήξερα τι να φορέσω, δεν ήξερα για ποιο λόγο επέλεξε εκείνη ειδικά τη στιγμή να εμφανιστεί, δεν ήξερα τι να περιμένω, αλλά δεν φοβόμουν. Εξάλλου εκείνες τις μέρες, λες και είχε διαλέξει η μοίρα να έρθω σε επαφή με περισσότερα φαντάσματα απ’ όσα στην προηγούμενη ζωή μου.

Λες και είχαν ανοίξει οι πύλες του ανεξήγητου, και ξέβραζαν μορφές προκειμένου να τροφοδοτήσουν την περιέργεια μου αρχικά, και μετά να την εκμηδενίσουν. Τι περίεργο μάθημα κρυβόταν άραγε πίσω απ’ όλα αυτά?

Οσο περνούσε η ώρα, είχα αρχίσει να πιστεύω πως τελικά αυτό το φάντασμα είτε είχε διαλέξει να μην εμφανιστεί, είτε βρισκόταν ήδη εκεί αόρατο. Σαν φάντασμα εξάλλου που ήταν θα μπορούσε να επιλέξει ό,τι προτιμούσε, σε αντίθεση με μένα που δεν είχα άλλη επιλογή από το να περιμένω…

Μα όχι, λίγο αργότερα το κουδούνι χτύπησε και σύντομα στην πόρτα εμφανίστηκε ένα κουτί γλυκά! Χτυπάνε το κουδούνι τα φαντάσματα? Φέρνουν γλυκά? Τρώνε στην τελική? Κι αν ναι, πως πιάνουν το πηρούνι αφού είναι άυλα?

Το φάντασμα, δεν έκανε καμμία προσπάθεια να με τρομάξει, αντιθέτως θα έλεγα. Είχε φορέσει για την περίπτωση την πιο καλοσυνάτη και συμπαθή του μορφή, είχε διαλέξει γλυκά που λάτρευα, είχε μία φωνή ήπια και σταθερή, ένα ζεστό χαμόγελο και μια χειραψία (μα τον Θεό σας λέω) αληθινή! Και δεν θεωρώ τυχαίο που επέλεξε να φορέσει εκείνο το είδος ασημί σκέπης για μαλλιά, που λατρεύω..

Εχω δε την εντύπωση πως όλη την ώρα, οι φίλοι και οικοδεσπότες μου (παλιοί γνώριμοι του φαντάσματος αφού στοίχειωνε τακτικά τον χώρο τους) γελούσαν κάτω από τα μουστάκια τους με την έκπληξη μου .. Κάποια στιγμή εξαφανίστηκε, και μάλλον ακριβώς την στιγμή που το κρασί είχε αρχίσει να ποτίζει τον εγκέφαλο μου τόσο ώστε να αμφισβητώ την προηγούμενη του παρουσία..

Να ήταν οι ελιές στο μαρτίνι, να ήταν το υπέροχο γλυκόξινο κοτόπουλο με πορτοκάλι (αχ που είναι τώρα να φάω το υπόλοιπο;), να ‘ταν μήπως το μαύρο βελούδο στους καναπέδες και ο γάτος ασορτί που με μάγεψαν?

Δεν ξέρω, αλλά το μόνο που μπορώ να πω είναι

.. enchantee

Advertisements

~ από isisveiled στο Νοέμβριος 14, 2006.

2 Σχόλια to “ένα φάντασμα με τρόπους”

  1. Ωραία!

    Υ.Γ. Αυτό το μαύρο βελούδο στους καναπέδες με ψάρωσε τώρα, το ομολογώ.

  2. oooh yes..

    και που να δείτε φίλε μου, που κάποτε είχε και ασορτί κουρτίνες με μεταξωτά κρόσια και embrasse σε παλαιωμένο χρυσό..

    επιεικώς υπέροχο

    😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: