για πες μου, γιατί εγώ σαν τον τρελλό εννοώ..

Με ρώτησες αλήθεια αν το παράθυρο αυτό που μουτζουρώνεις με τόση ευκολία, είναι το μοναδικό που έχω να κοιτώ προς τα έξω? Κι αυτά τα διαφημιστικά αυτοκόλητα για το ινστιτούτο αισθητικής που κολλάς, αν κρύβουν τις μοναδικές μου ηλιαχτίδες?

Ξέρεις αλήθεια με πόσα παυσίπονα βγάζω πέρα μια ημέρα, που εσύ σπαταλάς σε ανούσιες κριτικές? Ξέρεις πράγματι με πόσο κόπο κατάφερα να αρνηθώ αυτή την ζωή που εσύ ζεις δωρεάν? ξέρεις?

Γνωρίζεις πως ακόμα και το να φάω, ή να χαμογελάσω μου είναι πια δύσκολο? Και πως μετράω τα χρόνια που περνάνε στις λευκές τρίχες που εμφανίζονται κάθε πρωι, για να μου υπενθυμίζουν όχι το ότι μεγαλώνω, αλλά το ότι αυτά ακριβώς τα χρόνια δεν πρόκειται να ξαναρθούν ποτέ?

Κι αλήθεια, σου πέρασε απ’ το μυαλό πως κάποτε ζούσα στη δική σου πλευρά του ποταμού? Στην δική σου ευκολία ζωής, με έρωτες άλλοτε πικραμένους και άλλοτε λαμπρούς να την κοσμούν, πριν όλα αυτά γίνουν ένα όνειρο που κάποτε, κάποιος σαν εμένα είδε?

Ολα αυτά που βάζεις στο τζάμι μου και το μουτζουρώνεις, όλα αυτά που η κριτική σου θεωρεί υπερβολικά, είναι ακαθαρσίες μίας αντίληψης μετριασμένης, της άγνοιας πόνων και ελπίδων καταποντισμένων ενός κόσμου που όχι μόνο δεν σε αφορά, αλλά και πιστεύεις πως πρέπει να εκλείψει? Σκοτώστε λοιπόν τα αδέσποτα, σκοτώστε τους ζητιάνους και τους ανήμπορους, σκοτώστε όσους βρέθηκαν κάποτε χωρίς δουλειά, χωρίς οικογένεια, χωρίς μία έστω ικανότητα να τα βγάλουν πέρα σ’αυτή την ζωή…

Ξέρεις τι νομίζω? Πως ο κόσμος σου δεν θα γίνει καλύτερος αν εκλείψω εγώ, φτωχότερος θα γίνει..

Αφού δεν με αγαπάς και μου φέρεσαι αλλιώτικα

και αφού στις ντισκοτέκ μου κουνιέσαι με νησιώτικα

αφού με ένα σου κλικ με βυθίζεις στο παράπονο

για πες μου γιατί εγώ, σαν τον τρελό εννοώ

Να πέφτω σαν δραχμή στην σχισμή που έχεις στο στήθος σου

να κλέβω τραγουδάκια μονάχα από τον κήπο σου

να κάνω τον μπομπέρ στα θεάματα της νύχτας σου

και εσύ να μη με κοιτάς, να μην μιλάς του τρελού

Με διαμάντια και ρουμπίνια, την μιζέρια και την γκρίνια

θα σου στολίσω

Και με ελληνικά ψηφία, της καρδιάς σου την Μαφία

θα ξεκληρίσω

Αφού με ξεπουλάς, με κασέτες στην Ομόνοια

Αφού δεν ξεχωρίζεις τα αγκάθια από την μπιγκόνια

αφού και το φεγγάρι το βγάζεις σε λογάριθμο

για πες μου γιατί εγώ σαν τον τρελό, προσπαθώ

να φτιάξω ένα γοβάκι για να χωράει το πόδι σου

μια πίστα να χορεύεις να χαίρεται ο Ηρώδης σου

τεράστιους προβολείς, να φωτίζουν την σπατάλη σου

και εσύ να μην με κοιτάς, να μην μιλάς του τρελού

Advertisements

~ από isisveiled στο Νοέμβριος 15, 2006.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: