Θεέ μου, μη μου δίνεις όσα μπορώ ν’ αντέξω

Ενα, δύο, τρία, τέσσερα, πέντε, έξι, εφτά, οχτώ, εννέα, δέκα, έντεκα, δώδεκα… Σκέφτεσαι τους αριθμούς, καθώς μετράς, ολογράφως. Για να καταλαμβάνουν μέσα σου όσο δυνατόν περισσότερο χώρο, να απασχολούν το μυαλό σου, όσο το δυνατόν περισσότερο. Δεκατρία, δεκατέσσερα, δεκαπέντε, δεκαέξι, δεκαεπτά.. Κι εκεί κουρνιασμένος σαν κουβάρι, κουνιέσαι μπρος πίσω, για να δίνεις ρυθμό στην αναπνοή σου, να της δείχνεις το δρόμο να συνεχίζει να σε κρατάει στην ζωή. Δεκαοχτώ, δεκαεννιά, είκοσι, εικοσιένα, εικοσιδύο, εικοσιτρία.. Αν δεν κουνιέσαι, ο πόνος θα ξεπεράσει τις αυτόματες λειτουργίες σου και νιώθεις πως θα κλειδώσει την ανάσα και την καρδιά σου σε έναν τελευταίο σπασμό. Εικοσιτέσσερα, εικοσιπέντε, εικοσιέξι… Δεν ξέρεις πια τι ώρα θα εμφανιστεί, μπορεί να είναι μέσα στη νύχτα, το ξημέρωμα, στις έντεκα το πρωϊ, στις τρεις το μεσημέρι.. Ακριβώς την στιγμή που το σώμα σου ταλαιπωρημένο από την τελευταία του εισβολή στην πραγματικότητα σου, έχει ανάγκη να αφεθεί σε έναν βαθύ ύπνο χωρίς όνειρα. Εικοσιεφτά, εικοσιοχτώ, εικοσιεννιά, τριάντα.. Εχεις πάρει το πρώτο παυσίπονο και γρήγορα καταλαβαίνεις πως δεν θα σε βοηθήσει σε τίποτα, έτσι περνάς στο επόμενο όπλο που βρίσκεται στο συρτάρι ακριβώς δίπλα σου. Και μετά στο επόμενο και στο επόμενο… Τριανταένα, τριανταδύο, τριαντατρία, τριαντατέσσερα.. Καμμία σκέψη δεν υπάρχει εκτός από τον πόνο, έχει καταλάβει όλη σου την ύπαρξη, έχει καταλάβει κάθε κύτταρο σου, κι εσύ συνεχίζεις να μετράς μέχρι κάποιο από τα φάρμακα να θολώσει τουλάχιστον το μυαλό σου, να μουδιάσει τις αισθήσεις σου, κι αν ο πόνος είναι ακόμα εκεί, τουλάχιστον να μην είσαι εσύ. Να μην υπάρχει κανένας τρόπος να αντιληφθείς αν σου συμβαίνει κάτι δυσάρεστο, να βγεις από το σώμα σου σε μια ομίχλη σαν σούπα πηχτή, και να μείνεις εκεί. Τριανταπέντε, τριανταέξι, τριανταεφτά, τριανταοχτώ, τριανταεννιά.. Προσπαθείς να θυμηθείς μέχρι που μέτρησες την προηγούμενη φορά, πριν πάψεις να είσαι ένας άνθρωπος με προσωπικότητα, και γίνεις ένα συνοθύλευμα νευρικών απολήξεων που μεταφέρουν σήματα πανικού παντού. Σαράντα, σαραντ..αένα, σαραντα..δύο, σαρ..αντατρία, σ..αραντατέσσερα… Μουδιάζεις σιγά σιγά, η ανάσα σου ακόμα χρειάζεται βοήθεια, και συνεχίζεις το ρυθμικό χορό σου μπρος πίσω. Τα δάκρυα συνεχίζουν κι αυτά να τρέχουν ρυθμικά στο πρόσωπο σου από την πίεση, προσπαθείς να δεις τι ώρα είναι και αν έχεις περιθώριο να ζήσεις λίγο φυσιολογικά. Οχι, είναι τρεις το βράδυ, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Σαρ..ανταπ..έντε, σαρα..ντ..α..έξι, σαραντ..αε..φτά, σ..αρ.αντα..οχτώ.. Παραμένεις σε επιφυλακή, δεν ξέρεις αν πράγματι ο πόνος έχει υποχωρήσει, ή αν απλά κάνει μια βουτιά έξω από τις αισθήσεις σου για να επιστρέψει χειρότερος. Σαρ..αντα..εννι..ά… Υπολογίζεις πότε μπορείς να ξαναπάρεις παυσίπονα μήπως και μπορέσεις να προλάβεις την επόμενη επίθεση του. Σε έξι ώρες? Σε οχτώ? Σε δώδεκα? Μακάρι σκέφτεσαι, να μπορούσες να παίρνεις κάτι μόνο κάθε δώδεκα ώρες και ενδιάμεσα να είχες διαλείμματα για να ζήσεις, να διαβάσεις, να κοιμηθείς… Πενήντα. Σηκώνεσαι διστακτικά, σκέφτεσαι πως είναι ευκαιρία να κάνεις επώδυνα πράγματα που αποφεύγεις τις άλλες ώρες, μια που τώρα είσαι αρκετά ζαλισμένος για να τα αντέξεις..

Αποτρίχωση λοιπόν. Το κερί σε τραβάει, κάνει τα μάτια σου να δακρύζουν, αλλά το δέχεσαι όλο υπομονή καθώς το χειρότερο έχει περάσει. Δεν μπορείς να κυκλοφορείς έτσι νέα κοπέλα μορφωμένη, σαν τις γιαγιάδες στην κορφή του βουνού. Ωραία. Τώρα το δέρμα σου δείχνει καθαρό. Βάζεις λοσιόν και κρέμα. Φτιάχνεις τα νύχια σου. Πίνεις ένα ζεστό ρόφημα να ξεμουδιάσεις τουλάχιστον τους μυς του προσώπου, που το παραμόρφωναν τόση ώρα. Αρχίζεις να σκέφτεσαι πως όλα αυτά τα καταναγκαστικά έργα επιδιόρθωσης της εμφάνισης σου, δεν έχουν βοηθήσει μέχρι τώρα σε τίποτα, πως πονάς και ταλαιπωρείσαι μάταια. Πως κάποιοι στα φόρτωσαν με το «καλώς ήρθες μωράκι στον κόσμο μας» από το μαιευτήριο. Αυτή η σκέψη «μάταια» σε κάνει να πονάς περισσότερο, διαφορετικά.. Και ξαναρχίζεις το μέτρημα : «ένα προβατάκι», «δύο προβατάκια», «τρία προβατάκια», «τέσσερα προβατάκια»… Μέχρι ο εγκέφαλος σου να βαρεθεί και να κλείσει τα μάτια σου για λίγο..

Advertisements

~ από isisveiled στο Νοέμβριος 16, 2006.

3 Σχόλια to “Θεέ μου, μη μου δίνεις όσα μπορώ ν’ αντέξω”

  1. σκεψεις υπεροχα διατυπωμενες ,καλο βράδυ

  2. Διάβασα πριν λίγο καιρό μια μικρή κινέζικη ιστορία, σ’ ένα βιβλίο σοφίας…

    Μια πεταλούδα αγωνιζόταν να ελευθερωθεί από το κουκούλι της προσπαθώντας να σπάσει τις κλωστές και να βγει έξω. Είδε τον αγώνα της κάποιος, τη λυπήθηκε και προσεκτικά μεγάλωσε την τρύπα στο κουκούλι.
    Η πεταλούδα βγήκε από το κουκούλι φτερούγισε αλλά δεν πέταξε.
    Ο άνθρωπος αυτός είχε συμπόνια αλλά του ‘λειπε η γνώση, έκανε κακό στην πεταλούδα δεν τη βοήθησε. Δεν ήξερε ότι ο μόνος τρόπος να γυμνάσει τα φτερά της, για να μπορέσει να πετάξει από τη στιγμή που θα γεννιότανε, ήταν ν’ ανοίξει μόνη της την τρύπα.
    Η ζωή της τελείωσε στο έδαφος. Δεν γνώρισε ποτέ την ελευθερία γιατί ποτέ δεν έζησε…..
    Αυτή η μικρή ιστορία μου θύμισε » πώς μαθαίνει κανείς ν αγαπά με επίγνωση»
    Εδώ και πολλά χρόνια τώρα μαθαίνω αυτή τη γνώση με πόνο και υπομονή και παρ΄ όλο που ξέρω, ότι όταν προσκολλώμαι επάνω σου και προσπαθώ να σε εξουσιάσω ΣΕ ΧΑΝΩ και όμως μου ξεφεύγει και μερικές φορές το κάνω.
    Έτσι πολλές φορές θέλω να σε αλλάξω γιατί νομίζω ότι ξέρω πως πρέπει να ‘σαι, ξεχνώντας ότι έτσι σου αφαιρώ το δικαίωμα να έχεις την ευθύνη και τις συνέπειες από τον τρόπο ζωής που διάλεξες.
    Άλλες φορές πάλι επιβάλλω την γνώμη μου ή την δύναμη μου και σου στερώ την δυνατότητα της συνειδητοποίησης της ανάπτυξης και της ωριμότητας σου.
    Σε περιορίζω όταν ασκώ την «εξουσία» μου, όσο καλές και αν είναι οι προθέσεις μου. Καμιά φορά μπορεί να σε πληγώσω περισσότερο με τις πιο » ευγενικές » πράξεις προστασίας ή υπερβολικής φροντίδας από ότι αν σου ‘λεγα ότι είσαι ανίκανο να φροντίσεις τον εαυτό σου, ή ότι είμαι υπεύθυνος για σένα.
    Παρόλα αυτά θέλω να ξέρεις ότι Σ΄ ΑΓΑΠΩ , σε εκτιμώ και σε σέβομαι και πιστεύω ότι έχεις την δύναμη να γίνεις το καλύτερο για σένα, αν εγώ δεν σε δυσκολέψω.
    Μπορώ να σε αφήσω ελεύθερο να νοιώσεις την χαρά και την λύπη. Θα μοιραστώ τα δάκρυα σου χωρίς να σου πω » ΜΗΝ ΚΛΑΙΣ «. θα είμαι παρών στην ανάγκη για να σε φροντίσω, να σε παρηγορήσω, αλλά δεν θα σε στηρίξω όταν πιστεύω ότι μπορείς να σταθείς μόνος σου.
    Θα προσπαθώ να καταλαβαίνω το νόημα μαζί με τις λέξεις που θα μου λες αλλά δεν θα συμφωνώ πάντα. Όταν θυμώνω καμιά φορά θα προσπαθώ να στο λέω κατευθείαν για να μην αγανακτώ και νοιώθω απομονωμένος.
    Ορισμένες φορές θα πρέπει και εγώ να φροντίσω τον εαυτό μου, γι’ αυτό δεν θα είμαι πάντα μαζί σου να προσέχω αυτά που μου λες. Να ξέρεις όμως ότι οι ανάγκες σου είναι σημαντικές για μένα.
    Εξ’ άλλου μ’ έναν τρόπο συνεχίζω να ζω μέσα από σένα.
    Έχω αρχίσει να απομακρύνω τα χέρια μου από το κουκούλι αν και μερικές φορές πιάνω τον εαυτό μου να θέλει να μεγαλώσει την τρύπα.
    Αν με βοηθήσεις και συ με το να μου το θυμίζεις θα βελτιωθώ ακόμη περισσότερο και εσύ θα μεγαλώσεις πραγματικά.

    – Ο δρόμος για την καταστροφή είναι στρωμένος από καλές προθέσεις. –

    ΣΕ ΟΛΟΥς

  3. εχμ.. ωραίο

    αλλά τι σχέση έχει με το παρόν ποστ?

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: