make the most of it

Ευλογημένη καθημερινότητα. Που τόσο την υποτιμούμε, τόσο παραπονούμαστε για την ύπαρξη της και ξεχνάμε πως τα σοβαρότερα προβλήματα της ζωής μας, θα γιγαντώνονταν και θα παρέμεναν άλυτα αν δεν είχαν την βοήθεια της. Γιατί είναι η ανάπαυλα μας, το διάλλειμα για παιχνίδι από τα δύσκολα, όσο κι αν μας φαίνεται παράδοξο.

Δεν σταματάει ο κόσμος να γυρίζει μας λέει ξανά και ξανά η ζωή, μέσα από τις μικρές μας συνήθειες, τις βαρετές μας μετακινήσεις, την ρουτίνα που μας επιτρέπει για λίγο να μη σκεφτόμαστε, να μην πνιγόμαστε στην ανάλυση του κόσμου, αλλά να επιβιώνουμε παρά την περιπλοκότητα του.

Συνηθίζουμε στο θαύμα των εποχών, στην εναλλαγή των Χριστουγέννων και του Δεκαπενταύγουστου, συνηθίζουμε να πιάνουμε μηχανικά τα πηρούνια από ένα συρτάρι και να μην καταναλώνουμε την ενέργεια μας, να μην την διασκορπίζουμε παντού.

Οταν το αναπάντεχο συμβεί στη ζωή μας, τότε καταλαβαίνουμε την αξία της καθημερινότητας, της συνήθειας ακόμα και στα πιο ασήμαντα. Πρώτα απ’ όλα, έρχονται αυτές οι αυτοματοποιημένες λειτουργίες να μας κρατήσουν ζωντανούς. Βάζουμε και τρώμε, πετάμε τα σκουπίδια, πλένουμε τα δόντια μας, σταματάμε στο φανάρι που δείχνει κόκκινο. Η ζωή συνεχίζεται..

Και είναι έπειτα, που στην ανατροπή, διαπιστώνουμε πως αυτή ακριβώς η καθημερινότητα που λείπει μας κοστίζει. Τη φωνή εκείνη που δεν θα ξανακούσουμε να παραπονιέται για την κίνηση στους δρόμους, το σκύλο που δεν πηδάει πάνω μας μπαίνοντας στο σπίτι. Μετράμε την απώλεια όχι από τα εξαιρετικά που λείπουν, αλλά από τα συνηθισμένα, τα ασήμαντα και επουσιώδη που είχαμε στον κόσμο μας και τον γέμιζαν με ομορφιά.

Κι όταν φύγουμε απ’ αυτό τον κόσμο, αν κάτι μένει στην μνήμη των άλλων, είναι οι συνήθειες μας, τα επαναλαμβανόμενα χαρακτηριστικά και οι ιδιοτροπίες μας. Αυτά που ήταν η καθημερινή μας ζωή, αυτά που μας έκαναν να διαφέρουμε από τους άλλους. Εκεί ακριβώς πρέπει να συγκεντρωθούμε. Να αποκτήσουμε μόνο μία συνήθεια, που να χρωματίζει κάθε μέρα, κάθε κίνηση μας, κάθε βαρετή μας σκέψη. Για να έχουν νόημα τα μεγάλα και τα σοβαρά, ένα μικρό και ταπεινό γνώρισμα φτάνει.

Εκείνο το γλυκό που συνήθιζε η γιαγιά να φτιάχνει κάθε παρασκευή, τον φίλο που έριχνε με μανία ξύδι στο φαγητό του, το αυτοκίνητο που άλλαζε αλλά πάντα ήταν σε κόκκινο χρώμα. Ευλογημένη καθημερινότητα.. Ακόμα και τα βράδια τα μοναχικά σου, που ακολουθούν μονότονα το ένα το άλλο, ακόμα κι αυτά μας κρατάνε ζωντανούς.

Advertisements

~ από isisveiled στο Νοέμβριος 21, 2006.

2 Σχόλια to “make the most of it”

  1. αυτήν την καθημερινότητα θέλω, τις δυο-τρεις ωρούλες μόνος χωρίς οικογένεια και παιδιά, επίσης θέλω. εδώ στο ατελιέ μου. στο βασίλειό μου. και…

    το βράδυ ας κάτσουμε όλοι μαζί να φάμε. θα ανοίξω και εκείνο το μπουκάλι κόκκινο κρασί.

    τα παιδιά μου μου’τόχουν εκεί έτοιμο, άδειο το ποτύρι, περιμένει.

    ωραία.

  2. 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: