it’s not easy to be me

Δεν είναι πάντα εύκολο. Να ανοίξουν τα μάτια σου και το μυαλό σου, σε έναν κόσμο αόρατο για τους υπόλοιπους. Δεν είναι εύκολο ούτε να προσπαθείς συνεχώς να διυλίζεις τα σήματα και τις πληροφορίες αυτού του αόρατου κόσμου, μέσα από το κόσκινο της Λογικής για να μην παρασυρθείς από φαντασιώσεις.

Κι έπειτα, πρέπει να συνηθίσεις να βλέπεις χωρίς φόβο, να ακούς χωρίς προκατάληψη, να νιώθεις χωρίς να ανατριχιάζεις κάθε τι που προέρχεται πίσω απ’ το Πέπλο. Μιλάει με τους νεκρούς λένε, και αυτόματα καταχωρείσαι στη συνείδηση τους είτε σαν τρελλός είτε σαν αντικείμενο εκμετάλλευσης. Και ποιος δεν θα ‘θελε στο κάτω κάτω να ξαναβρεί αυτούς που έχασε? Να μάθει πως είναι εκεί που βρίσκονται και αν η ύπαρξη συνεχίζεται. Πως να τους εξηγήσεις όμως, πως αυτό δεν είναι ένα παιχνίδι, πως δεν είναι μια αρρωστημένη φαντασίωση ή μια συνειδητή απάτη?

Δεν είναι εύκολο, να δεχτείς εσύ ο ίδιος πως οι νεκροί σε έχουν περισσότερη ανάγκη απ’ όση τους έχεις εσύ. Πως μερικές φορές είναι χαμένοι, προσπαθούν να καταλάβουν τι έγινε, πως βρέθηκαν έξω από τα δεδομένα της ύλης, κι αν πράγματι έχουν πεθάνει. Ερχονται και σε τραντάζουν ξαφνικά ξένοι, σου φωνάζουν δυνατά, ικετεύουν για βοήθεια, για απαντήσεις. Κι εσύ δεν ξέρεις ούτε ποιοι είναι αυτοί, ούτε αν πραγματικά έχουν πεθάνει. Στην αρχή δεν ξέρεις καν γιατί επιλέγουν εσένα, και τι πρέπει να κάνεις για να τους βοηθήσεις.

Το χειρότερο απ’ όλα είναι, πως πρέπει να μάθεις να ζεις μες την σιωπή. Να μην προδώσεις τα μυστικά τους, να μην εκθέσεις την εμπιστοσύνη τους και να τους προφυλάξεις από τον υπόλοιπο κόσμο. Αν εσύ χαθείς μέσα στις εξηγήσεις των πολλών, αυτοί που τώρα βοηθάς θα χάσουν το στήριγμα τους.. και πόσοι μπορεί να είμαστε κατάλληλοι γι’αυτό? Κι αν είναι δύσκολο να εξηγήσεις σε κάποιον ζωντανό ότι κάπου με κάποιον τρόπο συνεχίζουμε να υπάρχουμε, είναι ακόμα δυσκολότερο να το εξηγήσεις αυτό σε κάποιον πεθαμένο. Θα αρνηθεί με πάθος πως δεν ζει, θα οργιστεί, θα προσπαθήσει να σου αποδείξει πως δεν είναι έτσι, θα φέρει επιχειρήματα του τύπου «μα εγώ δεν τα πιστεύω αυτά»..

Κι εσύ μπορεί να είσαι κουρασμένος, να έχεις δικά σου προβλήματα, δικές σου επιθυμίες και φόβους. Μα ο νεοφερμένος επισκέπτης σου επιμένει, σε τραβάει από το μανίκι, σε ξυπνάει από τον ύπνο, απαιτεί την προσοχή σου. «Εγώ είμαι που έχω πεθάνει!» σου λέει και σε αποστομώνει..

Δεν είναι εύκολο να μιλάς γι’ αυτά σε ξένους. Δεν είναι εύκολο να τα ζεις. Δεν είναι εύκολο να τα καταλαβαίνεις. Δεν είναι εύκολο να βοηθάς. Δεν είναι εύκολο να στέκεσαι ανάμεσα σε δύο κόσμους και να μένεις μόνο στον έναν… Αλλά ποιος είπε άραγε, πως αξία έχουν μόνο τα εύκολα?

Advertisements

~ από isisveiled στο Νοέμβριος 22, 2006.

3 Σχόλια to “it’s not easy to be me”

  1. και γιατί να επικοινωνήσει κανείς μαζί τους αν δεν μπορεί να τους΄φέρει πίσω; Πρέπει να είναι πολύ τραγική η συνεχής υπενθύμιση αυτού που επιθυμούν μάταια…

  2. Στο άπειρο και στο κενό σε έψαξα
    και μια αστραπή για δρόμο ακολούθησα
    μέχρι νάρθει η ώρα…
    μες το φως…
    σ’ένα φως περισσότερο…
    σ’ένα πανηγύρι της φωτιάς…
    να προβάλεις ξανά κοντά μου…
    και οι σταγόνες της βροχής
    που πέφτουν στο τζάμι μου
    μας θυμίζουν ότι προλαβα να σε γνωρίσω…

    isis με ξαναγύρισες χρόνια πίσω!
    πρέπει κάποιος να ζήσει κατι τέτοιο για να σε νοιώσει

  3. ναι..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: