misery

Μη σε ξανακούσω άθλιο και μίζερο ανθρωπάκι να παραπονιέσαι και να μελαγχολείς, αν δεν έχεις ζήσει καμμία δεκαπενταριά θανάτους (αναίτιους και πριν την ώρα τους), αν δεν έχεις χάσει τη δουλειά σου (και να πρέπει να ξεκινάς απ’ το απόλυτο μηδέν), αν δεν έχεις χάσει το σπίτι σου, τους φίλους, τους απλούς γνωστούς, το παιδί σου, την άνεση σου, τις προκαταλήψεις σου, την αξιοπρέπεια σου, την αθωότητα σου.

Μην πιάνεις στο στόμα σου το θάνατο και την απώλεια, αν δεν έχεις τριφτεί μ’αυτά, αν δεν έχουν σκιάσει τα ομορφότερα χρόνια της ζωής σου, αν δεν έχουν καταστρέψει φορά με την φορά τους ήλιους που φώτιζαν τα όνειρα σου. Κι αν, κυρίως, δεν έχεις μάθει να γελάς μ’αυτά και παρόλα αυτά.

Αν δεν έχεις νιώσει το σκοτάδι να ποτίζει κάθε κύτταρο σου, κι εσύ να τινάζεις το κεφάλι σου πάνω απ’ αυτό και να ξαναπαίρνεις ανάσες, μη τραγουδάς για την θλίψη. Γιατί δεν φτάνουν πέντε λογαριασμοί απλήρωτοι, και ένας δύσκολος προϊστάμενος, ή ένας απερχόμενος σύντροφος για να βουτήξεις στα σκοτάδια. Και δεν φτάνουν μερικά τετραγωνικά λιγότερα στο διαμέρισμα, ή η κίνηση στους δρόμους για να κλαις και να σέρνεις τα δάκρυα σου στις λέξεις σου..

Οχι, δεν φτάνει.

Σου αρέσει απλά να κάνεις την ζωή μίζερη και δεν είναι. Σου αρέσει να εφευρίσκεις δυστυχία και πόνο για να τραβάς την προσοχή, για να χαϊδεύεσαι, για να αντικαθιστάς το κενό που περιφέρεις με κάτι πιο ενδιαφέρον.. Αλλά ο πόνος, ο πραγματικός, άθλιο και μίζερο ανθρωπάκι, δεν έχει ενδιαφέρον. Εχει αίμα, και έχει και χαμόγελα. Εχει και πολύ σάλιο, από το φτύσιμο που του κάνουν όσοι τον έζησαν και τον ζουν.

Εχει την ικανότητα εκείνη, την ανθρώπινη, να στέκεσαι λίγο πιο ψηλά από τον πόνο και να χαμογελάς, σαν τον ήλιο που ξεφυτρώνει στον ουρανό μετά την βροχή. Σαν τα λουλούδια που ξαναφυτρώνουν μετά από έναν δύσκολο χειμώνα, μέσα από το παγωμένο έδαφος.

Μάζεψε τώρα τις δακρυσμένες λέξεις σου και άδειασε μου τη γωνιά.

*σημ: το παρόν κείμενο δεν είναι κατά καμμία έννοια metablogging. Εχει τόση μιζέρια εκεί «έξω» που φτάνει για να αγανακτήσει κανείς…

Advertisements

~ από isisveiled στο Νοέμβριος 24, 2006.

17 Σχόλια to “misery”

  1. μου άρεσε! καθηλωτικό, μικρό και κατευθείαν στο ψητό! συνέχισε την οδοσήμανση!

  2. «αν δεν έχεις ζήσει καμμία δεκαπενταριά θανάτους»

    σε βρίσκω λίγο υπερβολική. Δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι τις ίδιες συναισθηματικές αντοχές.
    πάντως το κείμενο είναι γαμάτο, δίνεις πολύ ζωντανές εικόνες που ξεπηδούν από την οθόνη σαν σε διαβάζει κανείς 🙂

  3. @ Μάνος

    ευχαριστώ 🙂

    @ m13

    υπερβολική γιατί μόνο στην υπερβολή μπορείς να περικλείσεις με ασφάλεια την ουσία. Και ήθελα να δείξω ότι η επαναλαμβανόμενη έννοια του θανάτου κάνει μεγάλη διαφορά. Νομίζω ότι αυτοί που το έχουν ζήσει θα καταλάβουν τι εννοώ..

    ευχαριστώ 🙂

  4. η μιζέρια δεν έχει να κάνει με την δυστυχία που μπορεί να ζει κανείς. έχει να κάνει με την δυστυχία και την μικρότητα στην ψυχή κάποιων. γιάυτό υπάρχει πολύ εκεί έξω. όσο υπάρχουν κενοί άνθρωποι και άδειοι τόσο περισσότερη κλάψα θα αντικρύζουμε…γινόμαστε αναισθησιολόγοι στα αποβράσματα και προχωρούμε

  5. εγώ απαξιώνω τέτοια άτομα
    δεν χαλάω καν το σάλιο μου για να ασχοληθώ μαζί τους!

    «να στέκεσαι λίγο πιο ψηλά από τον πόνο και να χαμογελάς, σαν τον ήλιο που ξεφυτρώνει στον ουρανό μετά την βροχή…»
    και ζωντανεύει το ουράνιο τόξο…να συμπληρώσω!
    καλό απόγευμα

  6. @ lisadel
    όταν κάποιος ζήσει αληθινά, και πονέσει αληθινά και πολύ, δεν έχει την πολυτέλεια να είναι μίζερος

    @ melomenos
    με όλο τον σεβασμό που πρέπει να έχει κανείς στους αναγνώστες των κειμένων του, θέλω να σου δώσω μία μικρή συμβουλή…

    φύλαξε το σάλιο σου για να μπορείς να φτύνεις μόνο. Η Μιζέρια έχει δύο όψεις. Εξίσου επιφανειακό είναι να βλέπεις παντού λουλούδια και αγκαλίτσες, αρκουδάκια και φωτεινές ακτίνες ενέργειας.. οπότε λίγο κράττει με τα ουράνια τόξα ε? 😉

  7. αυτό εννοούσα. Η δυστυχία δεν έχει σχέση με την μιζέρια. Κάποιος δυστυχισμένος έχει αξιοπρέπεια, κάποιος μίζερος όμως?

  8. μα καλή μου αυτό ειπα κι εγω για το σάλιο μου
    μάλλον δεν το κατάλαβες,
    δεν το χαρίζω τόσο εύκολα!
    Όσο για το ουράνιο τόξο το κόλλησα γιατί έδενε με τον στίχο σου!
    δεν μου ανήκει για να το χαρίζω εδώ κι εκεί!
    καλό σου απόγευμα

  9. Έχεις 101% δίκιο. Δεν είναι δυνατόν να περνάς από μια προσωπική κόλαση, να έρχεται ο άλλος και να σου λέει π.χ. ότι του έπεσαν 50 ευρώ στο δρόμο και να ολοκληρώνει με την φράση «είδες που όλοι έχουμε προβλήματα».

    Όχι ρε φίλε. Όχι, δεν έχουμε όλοι. Τα πραγματικά προβλήματα είναι μόνο προς μία κατεύθυνση, βαθειά μέσα στο πηγάδι. Κι απλώς το κάθε πρόβλημα σε κατεβάζει σε άλλον όροφο του πηγαδιού. Αλλά είναι όλα ομοειδή.

    Ουφ!

  10. αχ βρε μπαμπάκη..

    ξέρεις τι μου θύμησες τώρα? την εποχή που είχε πεθάνει ο σύντροφος μου, και ήμουν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, φαντάσου πως ένιωθε η μάνα μου για όλα αυτά, και έρχεται μια μέρα μια φίλη της και της λέει «ξέρω τι περνάς γιατί κι εγώ έχω αυτό το τρομερό πρόβλημα με την κοπέλα του γιού μου, που εννοεί να φοράει ψηλά τακούνια και να γίνεται ψηλότερη του!»

    πάρε και κατάλαβε μετά..

  11. μια και πιάσατε τέτοια κουβέντα εμένα ξέρεις τι μου θυμίσατε;
    στην κηδεία της γυναίκας μου (8χρόνια μαζί)με πλησίασε κάποιος και μου είπε:
    -φίλε …ωραία η κοπέλα απέναντι με τα μαύρα, την ξέρεις;
    και μου έδειχνε την αδελφή μου!
    άσχετο; ίσως!
    αλλά κάποιοι άνθρωποι νομίζουν ότι μόνο αυτοί υπάρχουν!
    καλό ξημέρωμα

  12. Respect

  13. Γιατί θυμήθηκα το «If you can» του Kipling;

  14. @isis:
    Ακριβώς τέτοιες ατάκες εννοώ!!! Το «σε καταλαβαίνω» είναι ίσως η πιο αναίτια χρησιμοποιημένη φράση στην ιστορία της ανθρωπότητας. :^(

    @melomenos:
    Απίστευτος ο τύπος!!!
    Είναι τελικά θέμα (αν)ικανότητας να δεις τι γίνεται παραπέρα από τον αφαλό σου.

  15. ο πόνος έχει «ειδικό» και προσωπικό βάρος

  16. Να προσθέσω ότι λυπάμαι για τις απώλειες που αναφέρετε. Αλλά μου φάνηκε πολύ τετριμμένο να γράψω ένα σκέτο «λυπάμαι». Και τώρα έτσι μου φαίνεται, απλώς δεν θέλω να κλείσω το παραπάνω σχόλιο χωρίς να φανεί ότι δεν πέρασα στο ντούκου τις απαντήσεις.

    Καλημέρα να έχουμε.

  17. ευχαριστώ Μπαμπάκη, αλλά ξέρεις κάτι? εγώ δε λυπάμαι πια. Λυπήθηκα τότε που έπρεπε και γι’αυτά που έπρεπε, και δεν επέτρεψα ποτέ στον εαυτό μου να βουτήξει στην μιζέρια. Κατά μία έννοια, μάλλον μέσα από τις απώλειες κέρδισα μια πολύ πιο θετική στάση στη ζωή. 🙂

    Ραφφινάτα μου, έτσι είναι. Αλλά όσο «ειδικό» και προσωπικό κι αν είναι το βάρος του πόνου, δεν μπορούμε να συγκρίνουμε τα ψηλά τακούνια με τον θάνατο 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: