color reloaded

Σκαρφάλωσε το χρώμα στο ολοκαίνουριο του ποδήλατο όλο χαρά. Ισως και με λίγη αγωνία. Πάνε χρόνια τώρα που δεν έτρεξε πάνω στα χαρτιά, μέσα από το χέρι, πηδώντας στις επιφάνειες. Και ανησυχούσε. Θα θυμόταν άραγε, πως είναι να είσαι ελεύθερος? Θα μπορούσε να σταθεί ξανά όρθιο και να κατηφορίσει τους λόφους της φαντασίας χωρίς να πέσει?

Λένε, πως αν μια φορά μάθεις ποδήλατο δεν το ξεχνάς ποτέ. Κι έτσι, φορώντας πρόχειρα ρούχα, και παπουτσάκια αθλητικά, έδεσε τα μαλλιά του πίσω, πήρε μια πονηρή έκφραση και το καβάλησε. Ωωωωωπα..

Στις πρώτες πεταλιές το θέαμα ήταν κωμικό. Πήγαινε σαν μεθυσμένο το χρώμα, σαν να έπλεε με πολλά μποφώρ στη θάλασσα των ιδεών που ξεπηδούσαν μπροστά του. Ελα καλά, σκέφτηκε, το έχω ξανακάνει. Που θα πάει θα θυμηθώ. Κι όσο περισσότερο προσπαθούσε να θυμηθεί, τόσο λες και οι πινελιές ξέφευγαν σε λάθος κατευθύνσεις, τόσο ταλαντευόταν στο ποδήλατο.

Πείσμωσε. Προσπάθησε ξανά. Προσπάθησε περισσότερο. Κι όσο περισσότερο προσπαθούσε, τόσο το ποδήλατο κινούνταν στο τσίρκο των επιβεβλημένων σκέψεων, της εικόνας που το χέρι βιάζονταν να απεικονήσει. Σαν κλόουν τρελλοί, γραμμές μπερδεύονταν μπροστά του, οι ρόδες έβρισκαν πάνω σε άλλα χρώματα, το τιμόνι τιναζόταν από το σφίξιμο.

Που θα πάει θα θυμηθώ.

Γρήγορα κουράστηκε και απελπίστηκε. Κάπου στο βάθος του μυαλού του, υπήρχε η γνώση της κίνησης πάνω στο ποδήλατο, αλλά φαίνεται πως η κλειδαριά σκούριασε και αρνιόταν να ανοίξει. Ενα μεγάλο χοντρό πινέλο, που τα είχε δει πολλές φορές αυτά, έτρεξε, σκούπισε το μουσαμά και άπλωσε παντού ένα ιδιόμορφο βεραμάν με λιγάκι ουρανό στην άκρη του. Μην κάνεις έτσι, είπε στο χρώμα. Θα θυμηθείς. Να κοίτα τώρα τι όμορφο που έγινε το τελάρο σου, ήδη προχώρησες τόσα μέτρα πάνω στο ποδήλατο σου. Θα θυμηθείς.

Με τα μούτρα κάτω, το χρώμα πήγε στην διπλανή καντίνα και πήρε μια λεμονάδα. Τη ρουφούσε με το καλαμάκι εκνερισμένο, λες και του έφταιγαν οι φυσαλίδες που δεν τα κατάφερνε στο ποδήλατο. Κοίταξε και το τζην και του, και είχε αρχίσει να σκίζεται στο γόνατο από μια πτώση, που το έκανε να κοκκινήσει από ντροπή μπροστά στα άλλα πινέλα..

Στο τέλος βαρέθηκε, αϊ στο καλό είπε, θα ανέβω να γελάσω με τον εαυτό μου πέφτοντας, να δω πόσα οχτάρια μπορώ να κάνω στη σειρά, να δούμε αν τελικά το τζην θα αντέξει. Σταμάτησε λοιπόν, να προσπαθεί να ισορροπήσει, και άρχισε να παίζει με το ποδήλατο, ξέχασε την προσπάθεια να αποδώσει μορφές και εικόνες και σιγά σιγά, ονειρευόταν γέλια και χαρές, κάτι ουράνια τόξα μπερδεμένα σαν κορδέλες, έναν αέρα που σάρωνε τα καπέλλα των κυριών..

Χτύπαγε το κουδούνι με μανία και φώναζε. Ελάτε να πέσουμε μαζί! Τα άλλα χρώματα το ακολούθησαν και χόρευαν γύρω του, χόρευαν μέσα του.. Χόρευαν, ονειρευόντουσαν, γελούσαν, μπλέκονταν το ένα στις ακτίνες των ποδηλάτων του άλλου.. Και απογειώθηκαν στον λαμπερό ουρανό, κάνοντας ποδήλατο όπως ποτέ δεν είχαν φανταστεί..

Με τα χέρια ανοιχτά, τα πόδια να γυρίζουν την αλυσίδα, τα ρουθούνια να οσμίζονται την ελευθερία, το χρώμα είχε θυμηθεί.

Advertisements

~ από isisveiled στο Νοέμβριος 27, 2006.

2 Σχόλια to “color reloaded”

  1. Πολύ όμορφο. Ό,τι πρέπει για να μας ευχηθείς καλή εβδομάδα. 🙂

  2. καλή βδομάδα Μπαμπάκη 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: