the autumn goddess

Οσο ο Πανάγαθος γελούσε, η Ισιδα κούναγε το κεφάλι της κουρασμένη. Ο Θεός ήταν πολύ νεώτερος απ’ αυτήν στις συνειδήσεις των ανθρώπων, και είχε ακόμα εκείνη την αισιοδοξία και τον ενθουσιασμό που έχουν όλοι οι νέοι.

Επέμενε να προσπαθεί με τους ανθρώπους, τους αγαπούσε χωρίς να εκνευρίζεται, γέλαγε με τα καμώματα τους, θλίβονταν με τα λάθη τους. Εξάλλου, κατανοούσε τις δυσκολίες της σάρκας, και ήξερε, πως όταν το σώμα ζητάει να φάει ή να κοιμηθεί δεν είναι εύκολο να το αγνοήσεις. Καμμιά φορά θύμωνε κιόλας. Παρασυρόταν να φαντάζεται πως ο άνθρωπος έχοντας τη Λογική σαν σύμμαχο, θα μπορούσε να διακρίνει τις έννοιες, να αναγνωρίσει την ηθική στα πράγματα, να δείξει έλεος στους συνανθρώπους του.

Η Ισιδα, τα είχε δει πολλές φορές αυτά. Τα είχε ζήσει στο πετσί της, και είχε εξαντλήσει την ενέργεια της να θεραπεύει όπου υπήρχε ανάγκη, να δακρύζει στη θλίψη του θανάτου, να προσπαθεί να ανασυντάξει τα κατακερματισμένα μέλη του ανθρώπινου δυναμικού.

Αλλά κάποια στιγμή διαπίστωσε, και αυτό ήταν πολύ δύσκολο να το δεχτεί, πως ό,τι ο άνθρωπος δεν κατανοούσε πρώτα το θεοποιούσε (μεγάλη, μυριώνυμη Ισιδα, την επικαλούνταν οι ιερείς) και μετά γρήγορα το δαιμονοποιούσε (είναι μάγισσα, εργάζεται σκοτεινές τέχνες, αγανακτούσε ο λαός). Κι ας είχε τρέξει στα τέσσερα σημεία του Ορίζοντα να μαζέψει τα κομμάτια του άντρα και του γιού της Γυναίκας, να τα ενώσει. Κι ας είχε δώσει τα δικά της δάκρυα και αίμα για να ξαναγεννηθούν. Αυτή δεν ήταν που κάποτε έμαθε το μυστικό όνομα του Ηλιου? αυτή δεν ήταν που τους έδειξε τον δρόμο να ανιχνεύσουν δηλαδή, πίσω από τα φαινόμενα τους νόμους που τα διέπουν?

Αυτή ήταν. Και είχε κουραστεί. Κάποτε μάλιστα, παρασύρθηκε και θέλησε να βάλει κι ένα τέλος σ’ όλα αυτά. Βγήκε και άρχισε να εξαφανίζει το ανθρώπινο γένος. Μα γρήγορα κατάλαβε τη ματαιότητα όλων αυτών. Οι άνθρωποι ήταν ικανοί να αυτοκαταστραφούν, και η εκδίκηση δεν ήταν δικό της χαρακτηριστικό. Ούτε ο θυμός. Τραβήχτηκε λοιπόν στην άκρη της συνείδησης, και έμεινε να κυβερνάει το βασίλειο του υποσυνείδητου, εκεί που γεννιούνται τα όνειρα, κι ο φόβος. Νέοι θεοί, πιο ξεκούραστοι, ήταν εξάλλου πρόθυμοι να προσπαθήσουν ξανά.

Αυτή δεν μπορούσε να χαλάσει το στερέωμα για χάρη του γεωργού, που προτιμούσε ο Νείλος να πλημμυρίζει τα χωράφια του δυό φορές τη μέρα και μετά να τραβιέται πίσω ξανά. Αυτό ήταν και το σημείο που έκλεισε πίσω της την πόρτα του Ορατού και χάθηκε στα βάθη του μύθου..

Advertisements

~ από isisveiled στο Δεκέμβριος 5, 2006.

4 Σχόλια to “the autumn goddess”

  1. Ίσιδα σε μεγάλα κέφια και υπέροχες εμπνεύσεις. Να είστε καλά. 🙂

  2. 🙂

  3. … και φυσικά, η αισθητική σου είναι ΑΠΑΙΧΤΗ !

  4. λυπάμαι που δεν μπορώ να πω το ίδιο για σένα (η επεξήγηση στο άλλο σχόλιο που άφησες)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: