no, you couldn’t be!

Σαν παιδί ήταν περίεργα σοβαρό η Χρυσορόδινη. Εμοιαζε στο μυαλό της να τρέχουν σκέψεις πιο βαθειές και πιο σκοτεινές απ’ ό,τι θα περίμενε κανείς για ένα παιδί στην ηλικία της. Και τι παράξενο! πλανιόταν στα βιβλία, ρουφούσε τις λέξεις, ακόμα και σε μαθηματικούς τύπους, με την ίδια χαρά και ενθουσιασμό που έδειχναν τα υπόλοιπα παιδιά για παιχνίδια και γλυκά… Ονειρευόταν επεξεργαστές όλο και πιο μικρούς, όλο και πιο δυνατούς, ονειρευόταν διαστημόπλοια, φανταζόταν διαπλανητικά ταξίδια και την τεχνολογία να εκτοξεύεται σε όλο και μεγαλύτερα ύψη.

Καθώς μεγάλωνε, όλο και περισσότερο έμοιαζε με νεράιδα του βουνού, λυγερόκορμη και ενθουσιώδης, έπαιζε ανάμεσα στους ανθρώπους, κυνήγαγε σαν πεταλούδες τις σκέψεις τους, και προσπαθούσε να λύσει το μυστήριο της ανθρώπινης ύπαρξης. Γέλαγε, όπως ο άνεμος στα φύλλα και έπαιζε κρυφτό με τα όνειρα, καινούρια αυτή την φορά. Εβλεπε με την φαντασία της ενδορφίνες να στάζουν μέσα από τα αιμοφόρα αγγεία, ηλεκτρικές εκκενώσεις να διαβιβάζουν μηνύματα μέσα στις νευρωνικές συνάψεις του εγκεφάλου, εκατοντάδες μυς να συστέλλονται και να διαστέλλονται για την παραμικρή κίνηση του ανθρώπινου σώματος. Τι χαρά! Ο Ανθρωπος, ένα ολόκληρο σύμπαν!

Πέρναγαν τα χρόνια και η Χρυσορόδινη, άνθισε και ωρίμασε πολλές φορές. Σε κάθε καινούριο ξημέρωμα, άνοιγε σαν λουλούδι στον Ηλιο και μοσχομύριζε. Εφτιαχνε καμπύλες στο σώμα της, αποκάλυπτε μέσα από τις κινήσεις των ουράνιων σωμάτων νοήματα κρυμμένα, έβλεπε σε άλλα αόρατα πεδία αυτό που οι άλλοι αγνοούσαν, μιλούσε με τους αγγέλους και οι Κόσμοι δεν είχαν διαχωριστική γραμμή γι’αυτήν. Περνούσε το Πέπλο και ό,τι φάνταζε σκιά γι’αυτήν ήταν απλά άλλη μια ψυχή. Θα ‘ταν τότε που η Ρόδινη έγινε Χρυσή…

Περίεργο είναι πως ξαφνικά ο Χρόνος επιταχύνθηκε, και ό,τι άνθιζε πάνω της άρχισε πρώτα να ωριμάζει και μετά να χάνεται πίσω στη Γη που το γέννησε. Τα μαλλιά της σκούρηναν και μετά άσπρισαν, το πρόσωπο της έχασε την λάμψη του, το δέρμα της θάμπωσε, η κορμοστασιά της έγινε σκυφτή, οι μυς χαλάρωσαν, έβγαλε ελιές και τρίχες παντού, έπεσαν τα δόντια της και η μύτη της μάκρυνε… Ούτε κατάλαβε πως είχε αλλάξει. Εβλεπε με τα ίδια εκείνα μάτια τον κόσμο και τους ανθρώπους, τους αγγέλους, τους νεκρούς, την ενέργεια να διαχέεται στο σύμπαν, τις ενδορφίνες να στάζουν στα αιμοφόρα αγγεία, τους μαθηματικούς τύπους να γράφονται στους τοίχους και τους επεξεργαστές να γίνονται όλο και μικρότεροι, όλο και πιο δυνατοί…

Απορούσε γιατί τρόμαζαν στη θέα της οι άλλοι, και όπως άπλωνε το χέρι να τους φτάσει, αυτοί τραβιόντουσαν τρομαγμένοι. Λες και ο Χρόνος μετρούσε αντίστροφα μέσα της, αυτή μόλις τώρα είχε αρχίσει να ονειρεύεται τον Ερωτα, και μέρη ανθισμένα και τραγούδια που σε καλούν να τα χορέψεις.

She chased the sun around the Cote d’Azur
Until the light of youth became obscured
And left her on her own and in the shade
An English lady of a certain age
And if a nice young man would buy her a drink
She’d say with a conspiratorial wink
«You wouldn’t think that I was seventy»
And he’d say,»no, you couldn’t be!»

Advertisements

~ από isisveiled στο Δεκέμβριος 15, 2006.

5 Σχόλια to “no, you couldn’t be!”

  1. 🙂
    enchanted

  2. 😉
    inspired

  3. confused 🙂

    έχουμε μάθημα αγγλικών και δεν μου είπατε τίποτα;;;; θα παίξει παρεξήγηση 🙂

  4. μάλιστα!

    μαθαίνουμε την χρήση της μετοχής αορίστου ως επιθετικού προσδιορισμού!

    λοοοολ

  5. στο γερούνδιο θα πετάξω φωτοβολίδες, ήταν το αγαπημενο μου 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: