the winged Bull

Θες να μας πεις, πως η καλύτερη στιγμή του δυτικού πολιτισμού ήταν όταν ο Μωυσής έδωσε εντολή να καταστραφεί ο χρυσός Ταύρος (σύμβολο του Ηλιου) και αργότερα μας έκανε και χάρη που ξανάφερε τις Δέκα Εντολές? Η στιγμή δηλαδή που πάνω από το Θείο Νόμο, πάνω από την αυθεντικότητα της ανθρώπινης προσωπικότητας και την μοναδικότητα της ελεύθερης έκφρασης μπήκε ο Νόμος?

Δεν μου φαίνεται καθόλου παράξενο, που τελικά, την Γη της Επαγγελίας την είδε μόνο από μακρυά. Πως είναι δυνατόν να φτάσεις στην ολοκλήρωση των στόχων σου, όταν έχεις αποκλείσει ουσιαστικά κομμάτια της συνείδησης σου? Τι άλλο είναι εξάλλου οι Θεοί που λατρεύουμε, από όψεις του ίδιου μας του εαυτού? Και τα σύμβολα, είναι απαραίτητα, γιατί μας βοηθούν να εξωτερικεύουμε κάθε μία απ’ αυτές τις όψεις, να τις κάνουμε συνειδητές, να τις αποδεχόμαστε.

Ο Θεός Ηλιος, στην αναπαράσταση του ως φτερωτός (συνήθως) ταύρος είναι η Ιδανική Τριάδα του ανθρώπινου όντος (σας θυμίζει κάτι η λέξη Τριάδα?). Ο ταύρος είναι τα ζωώδη ένστικτα, η φυσική βάση πάνω στην οποία υπάρχει το ανθρώπινο Κεφάλι, η Λογική που ελέγχει το ένστικτο και τα Φτερά η πνευματική υπόσταση του ανθρώπου, που ανυψώνουν την ανθρώπινη ύπαρξη πάνω από τα συμβατικά. Οπως η Τέχνη και η Φιλοσοφία. Είναι η ικανότητα δημιουργίας στον άνθρωπο, η δυνατότητα του να αναπαράγει την ζωή μέσα από την σύνδεση των αντιθέτων.. Γιατί ο Ηλιος συνοδεύεται πάντα από την Σελήνη, λειτουργεί σε μία πολικότητα η Ζωή παντού στο Σύμπαν, Χάος και Τάξη, γέννηση και θάνατος. Αυτά όλα πρέπει ο άνθρωπος να μπορεί να τα νιώθει, να διαχειρίζεται τις δυνατότητες τους, να είναι υπεύθυνος για τις αποφάσεις και τις πράξεις του.

Ο Μωυσής όμως φίλε μου, έφερε δυό πλάκες πέτρινες και μ’αυτές έθαψε την ανθρώπινη καρδιά. Εδωσε το δικαίωμα σε κάποιον άλλο να κρίνει τις πράξεις του ανθρώπου, και το χειρότερο το μεταμφίεσε σε πνευματική αναζήτηση. Γιατί δεν θα υπήρχε πρόβλημα αν νομοθετούσε στο δικό του όνομα, δεχόμενος και την κριτική που αυτό θα συνεπαγόταν. Ομως απέδωσε ανθρώπινες σκέψεις, απαγορεύσεις και περιορισμούς σε θεϊκά χείλη. Και έτσι δεν έφτασε στην Ιθάκη του ποτέ.

Φαίνεται πως ο χρυσός Ταύρος τελικά τον εκδικήθηκε..

Advertisements

~ από isisveiled στο Δεκέμβριος 17, 2006.

Ένα Σχόλιο to “the winged Bull”

  1. και αυτή είναι η «παραμυθένια» εκδοχή της άποψης μου :

    Φώναζε αγανακτισμένος ο Μωυσής όταν κατέβηκε από το βουνό μόλις είδε το χρυσό μοσχάρι που κατασκεύασαν οι Ιουδαίοι κατά την απουσία του. Ταράχτηκε και πέταξε τις πλάκες κάτω, τις έσπασε πιστεύοντας πως άδικα προσπαθούσε να τους μιλήσει για Δικαιοσύνη και Νόμους. Εξάλλου δεν έπρεπε να ξεχνάει το λόγο για τον οποίο έκαναν όλο αυτό το ταξίδι.

    Ο θετός γιός του Φαραώ, με δυσφορία ανακάλυψε κάποια στιγμή, ότι δεν είχε τα ίδια δικαιώματα στην εξουσία με τον φυσικό κληρονόμο του βασιλείου της Αιγύπτου. Και σαν κακομαθημένο παιδί, μάζεψε τα παιχνίδια του και έφυγε, να βρει δικό του λαό και δική του γη να κυβερνήσει. Αλλά η πραγματικότητα τον απογοήτευσε ξανά.

    Ηταν δύσκολο να ξεριζώσει από την ψυχή των ανθρώπων την αγάπη τους για τον ζωοδότη Ηλιο, που γονιμοποιούσε τη Γη και τους έθρεφε. Κι αυτός δεν είχε να τους προσφέρει παρά έναν αόριστο Θεό, που δεν είχε κανένα τρόπο να αποδείξει την ύπαρξη του.

    Θύμωσε και αγανάκτησε ο Μωυσής. Κινδύνευε όλη του η φιλοδοξία να καταποντιστεί, και τα κέρατα που κοσμούσαν το στέμμα του, θύμιζαν για πολλοστή φορά αυτόν που προσπαθούσε να αποφύγει. Τον Φαραώ. Εξαντλώντας την υπομονή του, δοκίμασε ξανά. Και αυτή τη φορά, προσπάθησε να προσφέρει κι αυτός κάτι με θεϊκή καταγωγή σε όσους τον ακολούθησαν.

    Φυσικά, δεν ήταν και η πρώτη φορά που αυτές οι απελπισμένες ψυχές, μετά από την περιπλάνηση τους στην έρημο, άκουγαν για δικαιοσύνη, για εντιμότητα, για ευλάβεια, για ευγένεια. Οχι, πουθενά στην Αίγυπτο και σε όλο τον κόσμο δεν επικροτούσαν το ψέμμα, ή το φόνο, ή το φθόνο. Αλλά οι Δέκα Εντολές, ήταν ακριβώς το σύνθημα που ξεσηκώνει τις μάζες. Ηταν εκείνες οι μικρές κοφτές φράσεις που κάνουν τα πόδια σου να συνεχίζουν όταν κοντεύεις να λιποθυμήσουν από την κούραση και την απογοήτευση. Σ’αυτό βασίστηκε ο Μωυσής και στην ανάγκη του ανθρώπου να ακούει τα αυτονόητα, σαν θεϊκές εκπορεύσεις.

    Μα το χρυσό μοσχάρι, δεν ήταν απλά άλλο ένα αντικείμενο χωρίς ψυχή. Ηταν το είδωλο, το καθρέφτισμα, της πιο μεγάλης κραυγής των ανθρώπων προς την φύση που τους περιβάλλει. Της ανάγκης για επιβίωση. Της ανάγκης να ζήσουν ανθρώπινα και όχι σαν περιφερόμενα κουρέλια σε έναν άγονο τόπο, χωρίς στόχο και χωρίς προορισμό. Ηταν η ανάγκη του ανθρώπου να εκφράσει τον εαυτό του μέσα από την τέχνη, την αγάπη, την χαρά. Κι όταν καταστράφηκε το είδωλο, όταν ταράχτηκε η επιφάνεια και η αντανάκλαση ρυτίδωσε στις συνειδήσεις των ανθρώπων, ο Θεός Ηλιος ζέστανε πολύ με τις ακτίνες του κι έλιωσε το χρυσό ξανά…

    Το έκανε ρυάκι, που έτρεξε μέσα στην άμμο και προσπερνώντας τον Μωυσή έφτασε πρώτο στη Νέα Γη. Κι όπως πέρασε ανάμεσα στα πόδια του, ενώθηκε με τα τελευταία κομμάτια της ανθρωπιάς του και ρούφηξε τη ζωή και την λαμπρότητα από την σκέψη του. Κι έμεινε μόνος στο σκοτάδι της φιλοδοξίας που τον κατέτρωγε. Και την Γη της Επαγγελίας δεν μπόρεσε να την δει ποτέ, γιατί ποτέ δεν την πεθύμησε, έφτασαν σ’αυτήν αυτοί που ονειρεύτηκαν τον μόσχο τον σιτευτό, τον ήλιο πάνω στα σπαρτά, τη γη να ανθίζει..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: