ένας ουρανός τόσο σκοτεινός

Δεν είναι καταχνιά αυτή, δεν είναι υγρασία που αιωρείται στον αέρα και θαμπώνει το φως. Είναι ένας σιωπηλός, βαρύς, μαύρος ουρανός που δεν υπόσχεται τίποτα. Είναι μια σιωπή απ’ αυτές που δεν σφύζουν από ζωή, που δεν κρύβουν στα σπλάχνα τους τα ανείπωτα αλλά το κενό. Είναι σαν να ξημερώνει και να βραδυάζει αέναα, μονότονα, χωρίς σκοπό, χωρίς διαφυγή.

Ενας ουρανός τόσο σκοτεινός, τόσο ακίνητος που η ζωή παγιδεύτηκε μέσα του κι έχασε το νόημα της, έχασε η καρδιά την ικανότητα να πάλλεται στη θλίψη και την χαρά, και η γλώσσα δεν αρθρώνει λέξεις, ο ήχος δεν αναπαράγεται, λες και απορροφάται από το σκοτάδι.

Ενας ουρανός μ’αστέρια.

Που γνωρίζεις πως βρίσκονται τόσο μακρυά που δεν μπορείς ούτε να τα φτάσεις, ούτε να ευχηθείς στη λάμψη τους. Λες και κρέμονται εκεί νεκρά ήδη, και ξέρεις πως αυτό που βλέπεις δεν είναι παρά η αντανάκλαση του παρελθόντος στα μάτια σου, μια ψευδαίσθηση ακόμα. Αστέρια που επιβεβαιώνουν μονάχα, το συμπαγές σκοτάδι από σένα μέχρι τα όνειρα σου, μέχρι την κίνηση εκείνη που ορίζεται ως Ζωή.

Που έχει χίλια καλοκαίρια, φυλαγμένα στην ψυχή

Οπως ξαφνικά ανοίγουν τα χέρια στο κάλεσμα της αγάπης, το στέρνο τεντώνεται και η ανάσα είναι τόσο δυνατή που σπάει τα σύνορα του Χρόνου, ξεπηδάει σαν φως και ξεδιπλώνει γύρω της νότες και χαμόγελα. Ανοίγει η ανάσα δρόμους να περπατήσεις, τους φωτίζει, βρίσκει διέξοδο, αναδιπλώνεται, δίνει ρυθμό, λόγο, εικόνες. Δίνει δάκρυα. Λυτρώνει. Και τα αστέρια τρεμοπαίζουν ξανά μες την καλοκαιρινή νύχτα, που δεν είναι πια συμπαγής.

Ενας ουρανός τόσο φωτεινός, ένας ουρανός μ’αστέρια..

Advertisements

~ από isisveiled στο Δεκέμβριος 20, 2006.

4 Σχόλια to “ένας ουρανός τόσο σκοτεινός”

  1. Όταν, όμως, ο εορτασμός των φυσκών φαινομένων μεταβάλλεται σε εορτασμό πολιτικής και κοινωνικής σκοπιμότητας (τώρα υπάρχει και η οικονομική-καταναλωτική σκοπιμότητα), τότε αισθάνομαι ότι κάποια πράγματα είναι ώρα να αναθεωρηθούν και να γίνει προσαρμογή στα σύγχρονα δεδομένα. ‘Ομως φαίνεται ότι πολύ λίγοι συνάνθρωποι μπορούν να αντιληφθούν ή να εκτιμήσουν το μέγεθος της παγίδας (των παγίδων μάλλον) που είναι στημένη μόνιμα. ‘Ισως και κάποιοι βολεύονται κιόλας…

  2. Πάνω απ’ όλα είναι ο εορτασμός της ανθρώπινης ικανότητας να υψώνεται πέρα από τον πόνο και την απογοήτευση, πέρα από την απελπισία. Η σιγουριά πως στις πιο δύσκολες, στις πιο σκοτεινές μας στιγμές πάντα υπάρχει κάτι στο οποίο μπορούμε, όχι να ελπίζουμε γιατί θα ήταν μάταιο, αλλά να προσμένουμε με βεβαιότητα.

    Την εσωτερική αναγέννηση.

  3. Αν δεν έχεις τίποτε να περιμένεις από τη στιγμή της διακοπής της παρουσίας σου πάνω στη γήινη φλούδα και πέρα, ποιό και ποιάς διάρκειας το όφελος της εσωτερικής αναγέννησης; Δεν ξέρουμε (εγώ τουλάχιστον) τίποτε για τα επέκεινα του τέλους. Εικάζω ότι δεν υπάρχει τίποτε. Ούτε αυτά που μας παραμυθιάζουν ότι υπάρχουν! Η ματαιότητα της ζωής είναι μάλλον δεδομένη. Και μένει μόνο η δυνατότητα να κάνεις κάτι για να βελτιωθεί η ζωή των μελλουσών γενεών.

  4. Η εσωτερική αναγέννηση αφορά αυτή την ζωή και όχι οτιδήποτε θα μπορούσε να υπάρχει ή υπάρχει μετά απ’ αυτήν. Αν ματαιότητα βλέπεις στην ζωή αυτή, αυτό και λαμβάνεις.

    Να ζεις με την βεβαιότητα πως υπάρχει και επόμενη μέρα αυτό είναι η ζωή. Οχι με την βεβαιότητα πως δεν υπάρχει τίποτα. Αν ο θάνατος είναι απλά ένας ύπνος, ποιος ξέρει τι εφιαλτικά όνειρα τον συνοδεύουν.. 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: