house of Spirits

O επίσημος καλεσμένος χθες, ήρθε παγωμένος απ’ το κρύο, μοιράζοντας υποσχέσεις και χαμόγελα όλο νόημα. Περισσότερο από τον Αγιο Βασίλη, κουβαλούσε γύρω του το άρωμα ενός μύθου, την χρυσή ανταύγεια των ονείρων μιας εποχής που φοβάμαι πως πέρασε ανεπιστρεπτί.

Ομως, όταν ήρθε η ώρα να μοιράσει τα δώρα του, απέδειξε περίτρανα ότι οι μύθοι δεν πεθαίνουν ποτέ. Επεσε χαλαρά αλλά όλο ευθυμία στην αγκαλιά ενός κρυστάλλου διάφανου και λεπτού σαν χαρτί, και ξεχύθηκαν από μέσα του χιλιάδες λαμπερά άστρα, μικρές ευχές και άλλες μεγαλύτερες, αλλά όλες τόσο όμορφες.

Κυρία μου, ψιθύρισε στον ουρανίσκο μου, ζητήσατε ένα θαύμα για τη σημερινή βραδιά. Και τότε, καθώς κατέβαινε στο λαιμό μου, γαργαλώντας το δέρμα που βρισκόταν πίσω από τρεις σειρές μαργαριτάρια δεμένα στο κέντρο με μία λαμπερή καρφίτσα, άρχισε ο κόσμος να αλλάζει γύρω μου.

Σαν να παλλόταν ο αέρας, από εκατομμύρια μικρά σταγονίδια, όλο ζωή. Λες και όλα καμπύλωναν στο φως της φωτιάς που έκαιγε, στα κεριά που τρεμόπαιζαν, στα λαμπάκια που στόλιζαν κάθε γωνιά. Παλλόταν κι έσκαγε σε μικρά πυροτεχνήματα, υψωνόταν και με ένα ανεπαίσθητο παφ! χανόταν στον αέρα, αλλά συνέχιζε σε άπειρες μικρές φούσκες.

Και κάθε μία που έσκαγε, έφερνε μαζί της κι ένα νέο πνεύμα. Αλλα παλιά και γνώριμα, μερικά νέα και εντελώς άγνωστα και τέλος, κάνα δυό που συναντούσα καθημερινά. Γέμισε ο αέρας πνεύματα, ήρθαν μερικές ιδέες μεταμφιεσμένες σε υποσχέσεις, τα συναισθήματα μεγενθύνθηκαν κοιτάζοντας στο κοίλο κάθε φούσκας.

Επιασαν να χορεύουν και να τραγουδούν, να στροβιλίζονται, να με παρασέρνουν σε έναν Χρόνο εντελώς παράδοξο. Δεν υπήρχε Πριν και Μετά, το Παρόν είχε χαθεί, καμμία λογική δεν συνέδεε πια τα γεγονότα στη μνήμη μου. Φούσκωνε μέσα μου ο Χρόνος, κι έσκαγα κι εγώ κάθε τόσο, σαν μικρή φούσκα σε κρυστάλλινο ποτήρι. Τεράστιοι πέτρινοι όγκοι στέκονταν μπροστά μου, κι ο ήλιος τρύπωνε ανάμεσα τους με θαυμαστή ακρίβεια. Πέρναγε σκίζοντας τον χώρο σε ευθείες, και έτεμνε τον κύκλο σε περίτεχνα τόξα.

Ενα απ’ αυτά το σήκωσα, τέντωσα πάνω του μια λέξη σαν ακτίνα λαμπερή και σημάδευσα. Εφυγε το νόημα σφυρίζοντας, και γύρω μου ο επίσημος καλεσμένος μου, αλλά και όλα τα υπόλοιπα πνεύματα κράτησαν την ανάσα τους. Εμεινε κι ο Χρόνος ακίνητος για να ακούσει…

και τότε κράκ! κάτι έσπασε, κάτι ξεχύθηκε μεγαλόπρεπα απ’ τις μορφές, σάρωσε την ατμόσφαιρα και έπεφτε σαν κύμματα σε αντικείμενα και ψυχές…

καθώς βυθιζόμουν στον ύπνο, το άκουγα ακόμα να λέει :

in circles, in circles we spin, neverending beginning, never meaning to end..

Advertisements

~ από isisveiled στο Ιανουαρίου 1, 2007.

5 Σχόλια to “house of Spirits”

  1. Πολύ ωραίο το κείμενο, και θα συμφωνήσω με προθυμία ότι οι μύθοι δεν πεθαίνουν ποτέ (εκτός αν πεθάνει η ίδια η ζωή).

    Καλή χρονιά.

  2. Ευχαριστώ return, τις ευχές μου και από δω 🙂

  3. Καλή χρονιά κορίτσι όμορφο – η δουλειά και κάτι άλλα εμπύρετα με έκαναν τώρα να πάρω πρέφα τι συνέβη. Χαίρομαι που είσαι εδώ. Καλή και πολυγραφότατη χρονιά!

  4. Ευχαριστώ κυρία μου και ανταποδίδω

    σας εύχομαι περισσότερες και ωραιότερες ακόμα λέξεις 🙂

  5. ένας ακόμη που πιστεύει στις νεράιδες… που να υπογράψω;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: