τα καραγκιοζάκια

Κλείνοντας το τηλέφωνο, είχα μείνει ακριβώς με αυτή την φράση να κουδουνίζει στο μυαλό μου.

– Πως είσαι?

– Το παλεύω.

– Εσύ?

– Κι εγώ το παλεύω.

Η αλήθεια είναι πως δεν παλεύεται. Αλλά τι να πεις, που να μην ηχήσει και στα δικά σου και στου άλλου τα αυτιά ψεύτικο? Αναλαμβάνει λοιπόν η καθημερινότητα πρωτοβουλία, παίρνει φόρα και αντικαθιστά αυτό που θα ηχούσε σαν μία παράξενη, βαριά σιωπή (αλλά τόσο αληθινή) και αντικαθιστά το κενό με λέξεις, με χιούμορ ακόμα και με γέλιο. Πάνω απ’ όλα είναι αναγκαία η επιβεβαίωση πως είσαι ζωντανός, πως θα τα καταφέρεις να βγεις κι απ’ αυτό το λαβύρινθο.

Πάμε στη δουλειά μας, διαμορφώνουμε μία νέα ρουτίνα, χαμογελάμε, το παλεύουμε. Μα εκεί στο βάθος, οι μικρές ή μεγάλες απώλειες της ζωής μας, δεν παλεύονται. Σ’αυτό το θέατρο Σκιών που είναι η ζωή μας, κάνουμε τα καραγκιοζάκια για να μην κατρακυλήσουμε όλοι μαζί σε ένα σκοτάδι που θα υπερκαλύψει και τις σκιές και το φως, θα συντρίψει και την πραγματικότητα, και την οποιαδήποτε δυνατότητα μας να σταθούμε όρθιοι.

Τον όρο «κάνω το καραγκιοζάκι», έβαλε στη ζωή μου πρώτη φορά ο Ν. όταν μια μέρα διαπίστωσα πως ενώ δίπλα μου αφηνόταν να πέσει σ’αυτή τη σαρκοβόρα σιωπή, μπροστά στους γονείς του φερόταν απολύτως φυσιολογικά. Ετρωγε, έπινε, σχολίαζε στην τηλεόραση. Κι ας είχε μόλις χάσει τη γυναίκα που αγαπούσε. Και δεν είχα ακούσει τίποτα πιο ταιριαστό, γι’αυτό που ζούσα κι εγώ ήδη ενάμισυ χρόνο.

Υπάρχουν πάντα αυτοί οι άλλοι, θεατές ενός θεάτρου πειστικού, που για χάρη τους γράφουμε ξανά το σενάριο της πραγματικότητας λες και ο θάνατος δεν αλλάζει απολύτως τίποτα. Τα αλλάζει όλα όμως. Φωτίζει σαν προβολέας, άγνωστες μέχρι τώρα πτυχές της προσωπικότητας μας, δημιουργώντας αναπόφευκτα σκιές τις οποίες προβάλλουμε στα μάτια των άλλων, που δεν θα κατανοούσαν την αλλαγή.

Ο πόνος ναι υποχωρεί κάποια στιγμή. Ή έστω μαθαίνεις να ζεις μ’αυτόν, τον ενσωματώνεις λες και υπήρχε πάντα μέσα σου. Ή απλά τον απωθείς, τόσο βαθιά, τόσο μακρυά που σχεδόν ξεχνάς την ύπαρξη του. Η αλλαγή όμως μέσα σου, παραμένει αναλλοίωτη, φωτίζει και σκιάζει συνεχώς τη ζωή σου, αλλά εσύ, κι εγώ, κι ο Ν. κάνουμε τα καραγκιοζάκια.

το εισιτήριο σας παρακαλώ ..

~ από isisveiled στο 2 Ιανουαρίου, 2007.

15 Σχόλια to “τα καραγκιοζάκια”

  1. μια που ήρθα νωρίς μπορώ να διαλέξω θέση;

  2. υποχωρεί ο πόνος , υποχωρεί..

    [καλή χρονιά σου εύχομαι!]

  3. – φυσικά, οι καλύτερες είναι στο κέντρο, οι σκιές μοιάζουν σχεδόν πραγματικές.. καλή χρονιά μικρή

    – ή ο πόνος υποχωρεί, ή το θέατρο σκιών κάνει ρεκόρ εισιτηρίων (καλή χρονιά, που χάθηκες εσύ?)

  4. Χρειάζεται ο πόνος. Για να μην είμαστε ανίσθητοι. Ο πόνος μας θυμίζει πως είμαστε ζωντανοί.
    Καλημέρα

  5. καλή χρονιά Ίσιδα….

  6. Καταλαβαίνω αυτά που λες για το θέατρο σκιών και εν πολλοίς συμφωνώ μαζί σου. Βρίσκω όμως και κάτι παρήγορο σ’ αυτή την άτυπη σκηνοθεσία του ίδιου μας του εαυτού: την προσπάθεια να «φύγουμε» για λίγο έστω και σαν ρόλοι για τις ανάγκες των δικών μας ανθρώπων που μας χρειάζονται.
    Όπως και νά’ χει σου εύχομαι καλή χρονιά με δύναμη και υγεία. Πάντα θα υπάρχει το αύριο. Αυτό να θυμάσαι.

  7. Ας το παλεψουμε και φετος τουλαχιστον….Καλη χρονια!

  8. – Ολα χρειάζονται, καλό θα ήταν να θυμόμαστε όμως πως είμαστε ζωντανοί και να επιδεικνύαμε συν-αισθησία και εκτός πόνου. Καλημέρα.

    – Μουτς ακόμη και στο σκοτάδι, ακόμα και χωρίς κεριά 😉

    – Το αύριο αν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές δεν υπάρχει πάντα. Λυπάμαι που το έχω επιβεβαιώσει στην πράξη. Ομως υπάρχει πάντα το σήμερα που είναι ακόμη πιο σημαντικό. Οι ρόλοι πάντα είναι χρήσιμοι παρόλα αυτά.. αρκεί να μη μας καταπίνουν 😉 Καλή χρονιά κι από μένα 🙂

    – Μερικές φορές είναι πιο υγιές αντί να παλεύουμε να παραδιδόμαστε αμαχητί. Παραμονεύει πάντα ο κίνδυνος οι άλλοι να νομίσουν πως αυτό που βλέπουν στον ρόλο συμβαίνει και στην πραγματικότητα. Τους αφαιρούμε έτσι την ευκαιρία να μας βοηθήσουν.. Καλή χρονιά (α, και ψιτ.. προσοχή στο τι περιμένεις την επόμενη χρονιά ε? 😉 )

  9. έχω ακόμα 4 ώρες «παράστασης» 😦

  10. Κι αν ακόμη φτάσουμε στον απέναντι βραχίονα του Γαλαξία, ο πόνος κι ο Έρωτας πάλι θα μας φτάνουν…
    Οπότε, τί μένει να πω;
    Το χιλιοειπωμένο: Σ’ αυτή τη ζωή όλα περνούν, ακόμα και η ίδια η ζωή.

  11. – εγώ πάλι από αύριο έχω δύο μέρες που πιθανότατα θα άξιζαν το Οσκαρ, ευτυχώς πριν και μετά υπάρχουν αυτές οι δυόμισυ ώρες μοναξιάς στο λεωφορείο που σου επιτρέπουν να είσαι ο εαυτός σου.. Θα μοιραστούμε τα κέρδη καλέ κυρία? 😉

    – ωραίο αυτό.. ο Ερωτας και ο Πόνος πάλι θα μας φτάνουν.. πολύ ωραίο..

  12. πολλά χαμόγελα βλέπω στα κόμμεντς και χαίρομαι 🙂
    καλή χρονιά

  13. Περιμένω νέα σου… ευχάριστα είμαι σίγουρος, αλλά τα περιμένω…

  14. Αχ γιατί τελείωσαν οι διακοπές;;;Δεν ήταν τέ-λει-ες;;;;

  15. Καλά.. πήγες και έφτιαξες ολόκληρο account για να πεις κάτι τόσο άσχετο? Και λένε εμένα ψωνάρα..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: