Lapsang

Αυτό το τσάι μυρίζει σαν μπριζόλα! , δήλωσε η ευγενέστατη κατά τ’ άλλα υπάλληλος του καταστήματος που πωλούσε ποικιλία καφέδων και τσαγιών. Tην κοίταξα πάνω απ’ τα γυαλιά μου για να σιγουρευτώ ότι ήταν εκεί, και όχι κάποια αντανάκλαση πάνω στα κρύσταλλα από το φως. Στην ακοή μου εξάλλου δεν έχω καμμία εμπιστοσύνη, καθώς τα αυτιά μου άλλοτε αγνοούν τις φωνές αυτού του κόσμου κι άλλοτε αναμεταδίδουν στον εγκέφαλο μου πληροφορίες από κάποιον άλλο πιο εσωτερικό. Δεν είχα γελαστεί όμως. Πράγματι ήταν εκεί και το σχόλιο ήταν υπαρκτό.

Ευχαρίστησα ευγενικά, συγκατανεύουσα στο σχόλιο με συμπάθεια, πλήρωσα τα αποκτήματα μου και έφυγα. Σε αντίθεση με την λογική μου, η όσφρηση μου δεν με έχει προδώσει ποτέ. Σαφώς ένα καπνιστό τσάι δεν μυρίζει όπως τα υπόλοιπα, αλλά μου διεύφευγε εντελώς ο συνειρμός που οδηγούσε σε ψητό κρέας. Για να μην είμαι άδικη όμως, περίμενα να το δοκιμάσω και με την γεύση μήπως και αυτή μου η αίσθηση, έλυνε την απορία που είχε δημιουργηθεί μέσα μου. Οχι, κατά καμμία έννοια αυτό το τσάι δεν θύμιζε ψησταριά. Ημουν σίγουρη. Θα έλεγα μάλιστα πως, η λέξη καπνιστό το αδικούσε καθώς αναφέρεται σε μία διαδικασία που προσδίδει το συγκεκριμένο άρωμα, ενώ αυτό μοσχομύριζε καπνό πίπας.

Οσο το απόγευμα απολάμβανα ένα φλυτζάνι γεμάτο άρωμα, καπνίζοντας τα στριφτά μου τσιγάρα που με τόση επιμέλεια έχω επιλέξει και τον καπνό και τα χαρτάκια τους, σκεφτόμουν πως τελικά η καλλιέργεια πρέπει να είναι μάλλον γονιδιακό χαρακτηριστικό. Χρόνια υπέθετα πως ήταν κάτι που μπορεί να αποκτηθεί με εξάσκηση, ερχόμενος κανείς σε επαφή με ποικίλα ερεθίσματα, αυξάνοντας ίσως τις γνώσεις του, ευαισθητοποιώντας τις αισθήσεις του. Η γλυκύτατη όμως αυτή κοπέλα με διέψευσε. Εργάζεται τόσο καιρό σε αυτό το κατάστημα και θα περίμενα η επαφή της με όλη αυτή την ποικιλία αρωματικών ροφημάτων να έχει εξελίξει και την σκέψη της ως προς αυτά (τουλάχιστον). Δεν ήταν αγενής, δεν ήταν αμαθής, ήταν όμως ακαλλιέργητη. Γιατί η μυρωδιά του καπνού δεν διέφερε στη σκέψη της από την τσίκνα της ψησταριάς.

Σκέφτηκα πόσα υπέροχα πράγματα χάνει από τον κόσμο που την περιβάλλει, πόσο λίγα έχει εντυπώσει στον δικό της εσωτερικό κόσμο. Οσο λιγότερα είναι τα νοήματα που απορρέουν από τις αισθήσεις μας, τόσο πιο φτωχοί και περιορισμένοι γινόμαστε. Αραγε αυτό το όμορφο κορίτσι τι όνειρα είχε? Μπορούσε να δει τον εαυτό της πέρα από μια χαρούμενη παρέα που τρώει και πίνει σε μία ταβέρνα? Σε κάθε γουλιά εγώ μεταφερόμουν σε μια άλλη εποχή, σε μια άλλη χώρα.. Εβλεπα και ένιωθα δερμάτινους καναπέδες και μικρά γευστικά σάντουϊτς, άκουγα γύρω μου κυρίους να καπνίζουν στην βιβλιοθήκη πίνοντας το ποτό τους μετά από ένα φιλικό γεύμα. Ταξίδευα σε μία κατάσταση χαλάρωσης, οικειότητας και ομορφιάς που δεν μου είναι προσιτή στην πραγματική ζωή. Αντλούσα σκέψεις, εικόνες, ενέργεια από ένα απλό αρχικό ερέθισμα, στο οποίο όμως επέτρεπα διαφορετικούς δρόμους ύπαρξης..

Και ήρθαν σαν απάντηση όλα αυτά στη συζήτηση που είχα με κάποιον φίλο πρόσφατα, που απορούσε πως κάποιος γνωρίζοντας γράμματα ξέπεφτε καθημερινά στη σκέψη του και την γραφή του. Γιατί φίλε μου, ήταν η απάντηση, το Lapsang, του μυρίζει σαν μπριζόλα…

Advertisements

~ από isisveiled στο Ιανουαρίου 9, 2007.

2 Σχόλια to “Lapsang”

  1. Δεν ξέρω, προσωπικά θα έλεγα ότι η καλλιέργεια είναι και τα δυο μαζί: και «γονιδιακό χαρακτηριστικό» (για να χρησιμοποιήσω τον όρο σου) αλλά και περαιτέρω ανάπτυξη («εξάσκηση» όπως λες).

    Βέβαια, εδώ μπαίνει άλλο θέμα…τι ακριβώς εννοεί κάποιος ως «καλλιέργεια».

    Υπάρχουν διάφορες και διαφορετικές μεταξύ τους «καλλιέργειες» «φυτών»…

    Όλα τα φυτά ή λουλούδια ανόμοιων κήπων μπορεί να είναι εξ ίσου όμορφα.

    Π.χ. ένας ποιητής δεν σημαίνει ότι είναι πιο καλλιεργημένος από έναν, ας πούμε για παράδειγμα, οδηγό αγώνων… Ο τελευταίος μπορεί κάποιες φορές να βιώνει τη ποίηση (με την ευρεία έννοια), κατά τη γνώμη μου, σε πληρέστερο βαθμό από τον πρώτο.

    Άρα η καλλιέργεια δεν μπορεί να είναι ζήτημα επιλογής «θεματολογίας».

    Όλα είναι τόσο ρευστά…

    Καλό μεσημέρι, Ίσις, γόνιμος ο προβληματισμός που αναπτύσσεις στο κείμενό σου…

  2. Kαλησπέρα,

    όπως διαπίστωσα εγώ το γονιδιακό χαρακτηριστικό αποτελεί βασική προϋπόθεση για την εμφάνιση της καλλιέργειας στην ψυχοσύνθεση ενός ατόμου. Διαφορετικά η εξάσκηση από μόνη της πέφτει στο κενό.

    Υποθέτω πως την καλλιέργεια δεν μπορούμε να την ορίσουμε αυτόνομα, παρά μόνο να την ανιχνεύσουμε από τα επιμέρους χαρακτηριστικά της. Ετσι όπως την αντιλαμβάνομαι εγώ, είναι ακριβώς εκείνη η ικανότητα που μας επιτρέπει να αντιλαμβανόμαστε αλλά και να εκφράζουμε μία πληθώρα σκέψεων και συναισθημάτων απέναντι στον κόσμο, πέραν των προφανών, με υψηλότερη ευγένεια και ομορφιά. Πάνω σ’αυτό φυσικά και ένας οδηγός αγώνων μπορεί να είναι πιο καλλιεργημένος από έναν ποιητή. Η κύρια ασχολία μας δεν μπορεί από μόνη της ικανή να μας ξυπνήσει αυτή την ικανότητα όπως διαπίστωσα και από το παράδειγμα μου. Γι’αυτό κιόλας η «θεματολογία» στην οποία αναφέρεσαι αποτυγχάνει όταν δεν υπάρχει η γονιδιακή προδιάθεση.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: