ξε-πουλημένοι

Εχει δύσκολα έχει και εύκολα μονοπάτια αυτή η Ζωή. Σύνολο τριάντα δύο, αλλά αυτό το αγνοούν οι περισσότεροι. Εχει δύο Στήλες που συγκρατούν το βάρος, της Αυστηρότητας και της Ευσπλαχνίας, αλλά καμμιά τους δεν έχει αξία χωρίς την κεντρική, της Ισορροπίας που μας δίνει η Συνείδηση. Είναι όμως ανήφορος. Κι ως τέτοιος είναι δύσκολος. Πιάνεται η ανάσα σου σκαρφαλώνοντας, οι μυς σου κουράζονται, η καρδιά σου λιποψυχεί.

Πιο εύκολο είναι να μείνεις εκεί σιμά στις ρίζες της Ζωής, σκάβοντας για σκουλήκια. Λερώνονται τα χέρια σου με χώμα και περιττώματα, αλλά δεν έχει κόπο. Που και που μέσα από το έδαφος ξεφυτρώνουν οι κάτοικοι (τυφλοί οι περισσότεροι) ενός κόσμου σκοτεινού. Κι έτσι δεν νιώθεις μόνος.

Το Δέντρο αυτό το μισείς. Πάνω στα κλαδιά του, που τόσο τεμπελιάζεις να δεις από κοντά, κάθονται πουλιά γλυκόλαλλα κι υπάρχουν καρποί ζουμεροί και χορταστικοί. Λες και επίτηδες το κάνουν να στέκονται μακρυά σου. Ξεχνάς όμως, πως αυτή είναι η δομή του δέντρου κι εσύ αυτός που αρνείσαι να φτάσεις μέχρι εκεί. Τι κι αν πάνω από το δέντρο στέκει ένας ήλιος λαμπερός, που θα ισιώσει την ράχη σου, θα ζεστάνει τις αρθρώσεις σου και θα πάρει μακρυά τον πόνο? Εσύ προτιμάς να σκάβεις για σκουλήκια, μέσα στο χώμα και τα περιττώματα.

Αυτά τα πουλιά φταίνε, σκέφτεσαι. Φταίνε αυτά γιατί τραγουδούν. Φταίνε οι καρποί που ωριμάζουν στα κλαδιά, τα φύλλα που θροϊζουν και κρατάνε δροσιά μέσα στη ζέστη. Οταν νομίζεις πως δεν κοιτάει κανείς, σηκώνεσαι και κατουράς στον κορμό, να σαπίσει και να πέσει. Κι άλλες φορές με τα σαθρά σου νύχια, προσπαθείς να γδάρεις την φλούδα, να φτάσεις στο κέντρο, να κόψεις τους χυμούς της ζωής που τροφοδοτούν το δέντρο. Σιχαίνεσαι κι αυτό τον σιγανό βόμβο μιας καρδιάς που χτυπάει εκεί ψηλά, αόρατη μέσα στα κλαδιά και σου θυμίζει πως στη θέση της δικής σου υπάρχει μόνο το κενό.

Τα πουλιά φταίνε. Τα φύλλα. Οι καρποί.

Ο νεαρός τυφλοπόντικας, ετοιμαζόταν για την πρώτη εμφάνιση πάνω απ’ το χώμα. Δεν έβλεπε και ήξερε πως έπρεπε να σκάψει πολύ, να ματώσουν τα τρυφερά ακόμα χέρια του στην προσπάθεια. Ολο αγωνία ρωτούσε για τον Πάνω Κόσμο τον πατέρα του.

– Για την κατάντια μας να ζούμε στα σκοτεινά, τυφλοί και βρώμικοι, φταίνε αυτοί που ζουν πάνω στο χώμα. Ανασκαλεύουν στα περιττώματα και παίρνουν τα καλύτερα σκουλήκια. Εξάλλου με το βάρος τους εμποδίζουν εμάς να ανέβουμε.

– Ξαναπές μου μπαμπά πως τους λένε..

– Οι ξε-πουλημένοι παιδί μου. Αυτοί φταίνε για όλα.

Advertisements

~ από isisveiled στο Ιανουαρίου 10, 2007.

5 Σχόλια to “ξε-πουλημένοι”

  1. Και οταν οι ξεπουλημενοι ειμαστε εμεις οι ιδιοι τα πραγματα γινονται ακομη χειροτερα…

  2. Δεν ξέρω , εγώ είμαι πολύ σιχασιάρα και δεν μ’αρέσουν τα χώματα τα σκουλίκια και πάσης φύσεως έντομα (πλην της πεταλούδας της πασχαλίτσας και του τζίτζικος), ούτως ή άλλως εμείς στα σύννεφα τέτοια δεν έχουμε . Το μόνο που ξέρω είναι πως ούτε οι ξεπουλημένοι μ’αρέσουν .
    Καλημέρα . :)))

  3. @ ΠΡΕΖΑ TV..
    έλα δεν θέλω τεμπελιές, μια ιδέα είναι όλα.

    @ Ελληνίδα
    κι εγώ έχω βρει ένα ωραίο σταθερό κλαδί και θαυμάζω τις πεταλούδες και τις μέλισσες.. ε, οι ξεπουλημένοι άμα το πάρουν απόφαση έχει κλαδιά και γι’αυτούς 🙂

  4. Καλά εγώ να ξεπουληθώ… αλλά ποιός θα δώσει δεκάρα για μένα;

  5. λοοολ

    όπως γνωρίζεις αδελφέ μου, και η τελευταία ψυχή έχει την αξία της, οπότε μην ξεπουληθείς

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: