Zen

H επιγραφή στην πόρτα έγραφε με όμορφα χρυσά γράμματα «The worries extinguishers». Τι παράξενο μέρος είναι τούτο σκέφτηκε.. Είχε διαλέξει αυτή την περιοχή, ονομαστή για τις φυσικές της ομορφιές, μετά από μια περιπέτεια υγείας που την ανάγκασε να μηδενίσει σχεδόν του ρυθμούς της στην δουλειά και μετά από τις συστάσεις των γιατρών, να αναζητήσει ανάπαυση και ηρεμία. Η συνταγή το έγραφε καθαρά : διακοπές.

Κι έτσι με μια τσάντα με τα απολύτως απαραίτητα, βρήκε καταφύγιο σ’αυτή την γωνιά του κόσμου μετά από συστάσεις φίλων. Λευκές παραλίες, δέντρα, νερά τυρκουάζ και στο βάθος ένα βουνό μονίμως στεφανωμένο με σύννεφα. Μέρα με την μέρα προσαρμόστηκε στους νέους ρυθμούς, προσαρμόστηκε ακόμα και στην σιωπή. Ετρωγε λίγο, κοιμόταν πολύ, αλλά σκεφτόταν ακόμα περισσότερο. Μέσα της την έτρωγε η ανησυχία για την δουλειά που άφησε, για το πως θα προχωρούσαν τα διάφορα project, τα οικονομικά της που κατέρρεαν, την οικογένεια που αποχωρίστηκε για να βρεθεί εδώ. Ομως οι γιατροί επέμεναν, αν ήθελε να σώσει την ζωή της έπρεπε να ξεκουραστεί.

Προσπαθώντας να διώξει αυτές τις σκέψεις, μια μέρα, αποφάσισε να ανέβει προς το βουνό. Κι εκεί ανάμεσα στα πυκνά δέντρα διέκρινε ένα ξέφωτο. Μερικά απλά κτίσματα ανάμεσα του έμοιαζαν απολιθωμένα στο χρόνο και πλησιάζοντας σε κάτι που έμοιαζε με ναό διάβασε την παράδοξη γραφή στην είσοδο «the worries extinguishers». Mπήκε δειλά μέσα και εκεί βρήκε μερικούς ανθρώπους που θα έπρεπε να ήταν μοναχοί, να τρώνε και να συνομιλούν σιγανά και ανάλαφρα. Αμέσως ένας απ’ αυτούς, της πρόσφερε μία θέση ανάμεσα τους. Το φαγητό ήταν φρέσκα φρούτα και γευστικά ψάρια από τις όμορφες θάλασσες της περιοχής.

Λίγο μετά, ο ηγούμενος την κάλεσε να περπατήσουν μαζί μέχρι να βρουν μια δροσερή γωνιά κάπου στο δάσος. Δεν τολμούσε να ρωτήσει τίποτα για την επιγραφή και απλά αρκούνταν να απαντάει ευγενικά στις ερωτήσεις του μοναχού. Ηταν ευχάριστη παρέα και σίγουρα γνώριζε πολλά για την ανθρώπινη φύση. Το διέκρινε στην ικανότητα του να μην την πιέζει στις ερωτήσεις του, αλλά να έχει μάθει μέσα στα πρώτα λεπτά περισσότερα γι’αυτήν, απ’ ό,τι φίλοι που γνώριζε χρόνια..

Περπατούσαν αμέριμνοι και χαλαρωμένοι, σπρώχνοντας που και που κάνα κλαδί για να περάσουν. Θαύμαζαν την πλούσια βλάστηση και τα περίεργα πουλιά που έβγαζαν τους πιο μελωδικούς ήχους. Δεν θα είχε περάσει ένα εικοσάλεπτο όταν με μία απότομη κίνηση ο μοναχός την έσπρωξε και βρέθηκε να κρέμεται από έναν κορμό πάνω από έναν απότομο γκρεμό. Ηταν τόσο μεγάλο το σοκ που της κόπηκε η ανάσα. Κι ήταν θαύμα πως τελευταία στιγμή αρπάχτηκε απ’ αυτόν τον κορμό. Ενιωθε τις παλάμες της να καίνε καθώς τράβαγαν όλο το βάρος της πάνω στην τραχιά επιφάνεια του δέντρου.

Εβλεπε κάτω τον γκρεμό, βαθύς σαν άβυσσος να χάσκει και ένιωθε το αίμα να εξαφανίζεται από το κεφάλι της. Μέσα σε δευτερόλεπτα πέρασαν από μπροστά της όλες αυτές οι σκέψεις που τόσο την παίδευαν τελευταία. Και ξάφνου έμοιαζαν γελοίες και ασήμαντες μπροστά στην προοπτική του να κρατηθεί στη ζωή. Ούτε οι υποχρεώσεις στην δουλειά, ούτε τα οικονομικά της, ούτε καν οι αγαπημένοι της άνθρωποι δεν έδειχναν να μπορούν να συγκρατήσουν το βάρος αυτής της νέας αγωνίας.

Με ανάσα που έβγαινε κοφτή και λαχανιασμένη, έβλεπε μπροστά της μόνο τον γκρεμό και το δέντρο. Και τότε δύο δυνατά χέρια την σήκωσαν και την τράβηξαν πίσω στην ασφάλεια του εδάφους. Καθώς βεβαιωνόταν πως δεν κινδυνεύει, θυμήθηκε ξανά τον μοναχό. Γυρνώντας αγανακτισμένη για να του επιτεθεί που την έσπρωξε δεν είδε τίποτα, και τίποτα δεν έμοιαζε να έχει διαταράξει την γαλήνη του περιβάλλοντος…

Είναι αδύνατον είπε μεγαλόφωνα, τότε ποιος με τράβηξε πάνω? Που είναι ο μοναχός? Που βρίσκομαι? και η έκπληξη της μεγάλωσε σαν πρόσεξε πως βρισκόταν στους πρόποδες του βουνού, κι όχι κοντά στην κορυφή του. Κανένας γκρεμός δεν θα μπορούσε να υπάρχει εκεί πέρα και ήταν βέβαιη πως ούτε χτίσματα ούτε μοναχοί κατοικούσαν σε κείνο το σημείο…

Εκείνο το βράδυ, ταραγμένη ακόμα από την περιπέτεια της, έπεσε κουρασμένη νωρίς για ύπνο. Και όπως βάραιναν τα βλέφαρα της, συνέχιζε να αναρωτιέται.. Τι ήταν αυτός ο άνθρωπος? Από που ξεφύτρωσε και γιατί φέρθηκε έτσι..

Μέσα από τα σκιερά πέπλα του ύπνου, σαν να άκουσε μια φωνή να της απαντά «the worries extinguishers» και ένα φτερούγισμα να απομακρύνεται..

Advertisements

~ από isisveiled στο Ιανουαρίου 14, 2007.

11 Σχόλια to “Zen”

  1. Αναμφίβολα, αυτή η ιστορία κάλλιστα θα μπορούσε να συμπεριληφθεί στα πλέον εξτρήμ rinjai zen ko-an, – αν δεν είναι το πιο εξτρήμ απ’όλα…

    Μου άρεσε πάρα πολύ.

    Καλό απόγευμα.

  2. Καλησπέρα 🙂

    στην μυθοπλασία τίποτα δεν είναι extreme.. 😉

    Αλλά μια και αρχίσαμε την κουβέντα θα ήθελα να σχολιάσω κάτι επιπλέον. Πριν την Ζεν λένε τα βουνά ήταν βουνά και τα ποτάμια ήταν ποτάμια και τα σύννεφα ήταν σύννεφα. Μετά το Σατόρι (ξαφνική και βιαία φώτισις όσο και το παράδειγμα μου) τα βουνά είναι πάλι βουνά και τα ποτάμια είναι ξανά ποτάμια και τα σύννεφα είναι πάλι σύννεφα..

    🙂

  3. Ναι, συμφωνώ απολύτως, τίποτε δεν είναι εξτρήμ στην μυθοπλασία.

    Τυπικά και μόνο το είπα , διότι συνήθως στα ko-an (δηλαδή όσα ανήκουν στη «ξαφνική» -υποθέτω ότι θα την ξέρεις έτσι κι αλλιώς- σχολή του rinjai zen) έχουμε …ξυλοφορτώματα, ραβδισμούς, χαστούκια κ.λπ.

    Εδώ όλα αυτά άγονται στην εσχάτη συνέπειά τους, τουτέστιν, την άμεση απειλή αφαίρεσης ζωής.

  4. 🙂

    τι χαρά να συζητώ με κάποιον γνώστη, χρειάζονται λιγότερες επεξηγήσεις 🙂

    ναι έτσι είναι, αλλά η ζεν χρησιμοποιεί την υπερβολή για να περικλείσει την ουσία. Εξάλλου αυτό που επιθυμούμε είναι η αφαίρεση της ζωής χωρίς συνείδηση και η επιστροφή σε μια ζωή συνειδητή

  5. Ναι, πολύ σωστά, το zen χρησιμοποιεί την υπερβολή για να εκτονώσει (μου έρχεται αυτό το ρήμα ως το πλέον κατάλληλο) μέσα στο νου τη «φώτιση» (shatori – που ανέφερες).

    Κάτι που είναι φανερό, ακόμα περισσότερο απ’όσο στα ko-an , στα ιαπωνικά χάι-κάι, δηλαδή, την εφαρμογή του zen στην ποίηση.

    Και αυτό που λες:

    «Εξάλλου αυτό που επιθυμούμε είναι η αφαίρεση της ζωής χωρίς συνείδηση και η επιστροφή σε μια ζωή συνειδητή»

    είναι αρτιότατα πεφρασμένο – συμφωνώ πλήρως.

  6. μμμ πραγματικά πολύ ενδιαφέρουσα η διατύπωση του Σατόρι ως «εκτόνωση», θα το σκεφτώ περαιτέρω ..

    Ακόμα περισσότερο από τα χάι-κάι (ή χαϊκού όπως τα ξέρουν οι περισσότεροι) είναι πολύ ενδιαφέρουσα η αποτύπωση αυτής της διαδικασίας στην ιαπωνική ζωγραφική που λειτουργεί αφαιρετικά..

    ευχαριστώ Return και πάλι 🙂

  7. Πολύ καλό, ως συνήθως.
    Μάλλον κάποιος σου έκανε δώρο έναν άγγελο…

  8. @isisveiled:

    Κι εγώ ευχαριστώ πολύ. Να είσαι καλά.

    Απλά να συμπληρώσω μόνον, για όσους αναγνώστες πιθανώς να μην το ξέρουν, και για να μην μπερδευτούν εξ αιτίας μου, ότι είναι και τα δυο σωστά : χάι-κού είναι στον ενικό αριθμό και χάι-κάι στον πληθυντικό.

  9. @ sadmanivo

    Μπα δεν νομίζω.. ελπίζω όμως πάντα στην υποστήριξη τους 🙂

    @ the Return

    χεχ.. άντε αστεία αστεία, πολλοί έμαθαν σήμερα περισσότερα απ’ ότι αν διάβαζαν καιρό 😉

  10. μου αρέσει αυτή η κουβέντα.

  11. Υπέροχο ! Νομίζω από τα καλύτερα σου . Αντί σχολίου θα σου αφήσω ένα χαικού .

    Στιλπνή γαλήνη
    κι’εμείς θαλασσόξυλο
    ταξιδεύουμε .

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: