Nezach

Mε ένα υπόκωφο μπαμ, ένα κομμάτι του στέγαστρου ξεκόλλησε και έπεσε μπροστά μου. Χτύπησε στην βεράντα και από κει αναπήδησε στον κήπο. Είκοσι χρόνια έμεινε ασάλευτο προστατεύοντας το σπίτι από βροχές και αέρα, δεν ζήτησε και δεν αντάλλαξε την υπαρξη του με τίποτα. Εμεινε εκεί μέχρι που ο Χρόνος, του όρισε πως τέλειωσε την αποστολή του και μπορούσε να γυρίσει στην γη..

Με γέμισε ο ήχος με μια θλίψη αλλόκοτη, σαν αυτήν που έρχεται όταν οι προσπάθειες και τα όνειρα που έκανες σκορπάνε όπως η σκόνη στον άνεμο. Αν δεν άντεξε το τσιμέντο στην κακοκαιρία και τα χρόνια που πέρναγαν, πως θα άντεχα εγώ? Που τα δομικά μου υλικά είναι τόσο ευάλωτα, τόσο ευπαθή και ήδη τόσο ταλαιπωρημένα.. Εμεινα απλώνοντας τα πόδια μου στην φωτιά, παρέα με την νέα μου θλίψη για σύντροφο κι ας είχε ήλιο έξω. Το σώμα μου είχε ρίγη, τα μέλη μου έτρεμαν κι εγώ ακολουθούσα τον ήχο στο μυαλό μου ξανά και ξανά μέχρι το έδαφος.

Εφτιαξα ζεστό τσάι, έφαγα γλυκό, σκεπάστηκα. Ο,τι θα έκανα δηλαδή αν ήμουν πραγματικά άρρωστη, περιμένοντας να φτιάξει η διάθεση μου. Και σιγά σιγά ξέχασα τον λόγο της θλίψης, τον υπόκωφο ήχο, τις ματαιωμένες προσπάθειες. Αποδεσμεύτηκα από το γεγονός και λίγο αργότερα ένιωσα αρκετά καλά για να βγω στον κήπο και να μαζέψω τα κομμάτια.

Με προσοχή, έσκυψα στο χώμα και τα έπιανα ένα ένα. Προσπαθώντας να διακρίνω κάθε τόσο, αν υπήρχε κίνδυνος να πέσει και κάποιο άλλο. Στο τέλος απορροφήθηκα τόσο που δεν κοίταζα πια. Κομμάτι κομμάτι, τα έριχνα στην άκρη, στο τέλος γονάτισα πάνω στις πλάκες και χωρίς να το καταλάβω όλα γύρω μου έγιναν πράσινα… Εμεινα να κοιτάω το χαλί από φύλλα δυόσμου, να μεθάω με το άρωμα που σκόρπιζε μέσα στην ψύχρα του πρωϊνού. Εγινε πράσινος ο κόσμος όλος, έγινα πράσινη εγώ, πράσινη η θλίψη, ο κίνδυνος, η ματαίωση. Και όλα μοσχομύριζαν..

Πλημμύρισε το μυαλό μου εικόνες από στιγμές ευτυχισμένες, από όνειρα που έγιναν πραγματικότητα, από γεύσεις των παιδικών χρόνων, από αγγίγματα δροσερά στο ζεστό δέρμα. Είδα πεταλούδες, εκεί που μόνο κουκούλια αδειανά υπήρχαν πριν, είδα μέλισσες, είδα το τσιμέντο να γίνεται άμμος κι ανάμεσα κοχύλια. Είδα το κύμμα να σκάει στην παραλία, είδα ταξίδια, είδα τα ράφια του Foyles φορτωμένα βιβλία, είδα ζωή, είδα ελπίδα στο κενό…

Είδα το Νezach να απλώνεται μπροστά μου και σκαρφάλωσα στο Δέντρο της Ζωής, λίγο πιο ψηλά..

Advertisements

~ από isisveiled στο Ιανουαρίου 15, 2007.

6 Σχόλια to “Nezach”

  1. Πίνοντας τσάι κι εγώ καταθέτω τα εύσημα για το post,ταξιδεύοντας τους αναγνώστες του όπως ο καπνός από την κούπα μου.

    καλησπέρα

  2. after my own heart.

  3. Netzah, με ελληνικούς χαρακτήρες νετζά,
    -εσύ το γράφεις επί το γερμανικότερον- τουτέστιν τρία σύμφωνα, νουν, τσαδέ, (χ)ε: η νίκη, η ισχύς, η νικηφόρος ισχύς,- όλα αυτά περικλείονται στη λέξη.

    Η εβδόμη νομίζω σ(ε)φιρά εκ του αντεστραμμένου σεφιροτικού δένδρου της ζωής (από μνήμης γράφω, αν κάνω αυτή τη στιγμή κάπου λάθος , εσυ ως πιο …ειδικός σε αυτά θα με διορθώσεις!).

    Ναι, ασφαλώς και είναι μια νίκη, μεγάλη μάλιστα, όταν «σπάμε» και προχωράμε…

    Ο χρόνος, ο πιο φανερός εχθρός του ανθρώπου, είναι στην ουσία ένας τρελλός σύμμαχος…

    Καλημέρα Ίσις, πανέμορφη η αφήγηση.

  4. Καλημέρα 🙂

    θα μου επιτρέψετε να αρχίσω συμπληρώνοντας τον Return στην αποκωδικοποίηση του Nezach..

    Σύμφωνα λοιπόν με τις δικές μου πηγές (Violet Firth, McGregor Mathers & A.Crowely), το Νετζά αποτελείται από τρία σύμφωνα. Δηλαδη Νουν, Τζαντί, Τσετ.. Γενικά η αναπαράσταση του Τσετ σε λατινικούς χαρακτήρες έχει επικρατήσει να είναι το -ch-, αλλά αυτό στην πραγματικότητα ελάχιστα μας ενδιαφέρει αφού μπορούμε να το αναγνωρίσουμε 😉

    Πράγματι πρόκειται για την έβδομη Σεφιρα του Δέντρου της Ζωής, αλλά για το αντεστραμμένο θα διαφωνήσω. Αντεστραμμένο όπως μπαίνουμε ή όπως βγαίνουμε ? λοοολ

    Βρίσκεται στην στήλη του Ελέους και ισορροπεί με το Χοντ (Δόξα) στο Γεσούντ (Θεμέλιο), διαμορφώνοντας έτσι την τελική τριάδα του κόσμου της Μορφής. Καθώς αντιστοιχεί στις ιδιότητες της Αφροδίτης, σαν πνευματική εμπειρία θα λέγαμε πως δεν είναι ακριβώς η Νίκη και η ισχύς που απορρέει απ’ αυτήν, όσο η θριαμβευτική ομορφιά. Ακριβώς δηλαδή με τον τρόπο, που η ομορφιά του δυόσμου θριάμβευσε πάνω στα συναισθήματα θλίψης και απογοήτευσης..

    Θα έλεγα (αν και αυτό είναι μία προσωπική μου ερμηνεία) πως η νίκη που επιτυγχάνουμε όταν «σπάμε» και προχωράμε, αντικατοπτρίζεται καλύτερα στο Τίφαρετ που είναι και η Σεφίρα του θυσιασμένου.. αλλά όλα αυτά έχουν πάρει αιώνες αναλύσεων και υποπτεύομαι ότι θα χρειαστούν άλλους τόσους. Οπότε και τελικά ο χρόνος ίσως είναι πράγματι, ένας τρελλός σύμμαχος 🙂

    έχω την εντύπωδη δε, αγαπητέ μου Return, πως οι επεξηγήσεις μας τελικά είναι ακόμα πιο αλλόκοτες από το κείμενο, χιχιχι.. 😉

    ευχαριστώ πολύ για την βοήθεια σου 🙂

    @ Ροϊδης

    και τι καρδιά! 🙂

    @ Ντέφι

    με συγκίνησε πολύ η απάντηση σου, καθώς μου έδωσε μια από τις πολύ αγαπημένες μου εικόνες 🙂

  5. Χαίρομαι . Καλημέρα . :)))

  6. Έχω πολλά να μάθω… Αυτή η σημειολογία του εσωτερισμού, που μου είναι εντελώς άγνωστη, και που για χρόνια με απωθούσε, στα σωστά χέρια (π.χ. τα δικά σου ενώ πληκτρολογούν) φαίνεται πως μπορεί να γίνει συναρπαστική!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: