play it once Sam

Mε την βροχή να πέφτει με κείνον τον ρυθμό που σε αποκοιμίζει, εκείνο το πρωϊνό τα ντουλάπια της κουζίνας και το ψυγείο ζητούσαν επιτακτικά επαναφόρτιση.. Η υγρασία θόλωνε την ατμόσφαιρα και όλα γύρω αποδίδονταν σε αποχρώσεις του γκρι σαν σε ασπρόμαυρη ταινία. Ισως μία από εκείνες τις κλασικές, που δεν προλάβαμε να δούμε στο σινεμά, αλλά παρακολουθήσαμε κάτι βροχερά βράδια στην τηλεόραση, με μόνη συντροφιά μια ακαθόριστη μελαγχολία.

Οταν επιλέγεις να ζεις μία ζωή ελεύθερη, σκέφτηκε, δεν έχει σημασία αν μέρες σαν αυτήν βαριέσαι ή πονάς. Πρέπει να σηκωθείς, να φορέσεις κάτι στοιχειωδώς αξιοπρεπές και ζεστό, να μαζέψεις τα μαλλιά σου ψηλά και να ακολουθήσεις την γραμμή της ζωής και όπου σε πάει. Κι αυτό, εκείνη την ασπρόμαυρη ημέρα, ήταν το κοντινότερο σούπερ μάρκετ. Καθόλου ρομαντικό, ίσως τόσο ρεαλιστικό που καταντούσε να μοιάζει ασπρόμαυρο ακόμα και τις έγχρωμες μέρες..

Περπάτημα, λεωφορείο, εισιτήριο, περπάτημα, σούπερ μάρκετ. Καρότσι. Και η λίστα με τα ψώνια στο μυαλό να παίζει ασταμάτητα, για να μη βγεις εκτός προϋπολογισμού. Ετσι είναι, μονολόγησε, λίγο σέπια βλέπω μόνο εκεί που γράφει γαλακτομπούρεκο στη λίστα και η μέρα μοιάζει υποφερτή. Ας είναι στη ζωή δεν βγαίνουν όλες οι πασιέντζες που ρίχνουμε, αλλά δεν τα βάζουμε με τα χαρτιά. Ρίχνουμε την επόμενη και την επόμενη μέχρι ή να βαρεθούμε ή να τα καταφέρουμε. Κι αυτό βέβαια, προσωρινό είναι γιατί πόσο να κρατήσει μια πασιέντζα?

Στο διάδρομο με τα απορυπαντικά άκουσε το όνομα της και βρέθηκε μπροστά του ή μάλλον δίπλα του, ξανά μετά από τόσο καιρό. Είπαν τα τυπικά, έκαναν και λίγο χιούμορ, με την προσοχή επισταμένως στραμένη στις διάφορες μάρκες προϊόντων καθαρισμού. Εχει σημασία να ξέρεις ποιο καθαρίζει καλύτερα, ποιο έχει και μαλακτικό, ποιο είναι ειδικά για μάλλινα και τελικά ποιο είναι το φθηνότερο για να μπει στο καρότσι σου… Κανένας χτύπος παραπάνω η καρδιά, λες και δεν είχε ποτέ συμβεί κάτι μεταξύ τους, κανένας λόγος να σκαλίζουν ένα παρελθόν χωρίς μέλλον..

Πότε θα πάμε για καφέ? την ρώτησε. Τι να του απαντούσε.. Εξάλλου και η ερώτηση ρητορική ήταν, το καταλάβαινε. Κι άλλες τυπικότητες και η προσοχή αυτή τη φορά στραμμένη στα watt που πρόσφεραν οι λάμπες απέναντι. Εφυγε σαν τον κλέφτη από το κατάστημα, όπως και την πρώτη φορά. Γρήγορα, αθόρυβα, οριστικά.

Το πεδίο ελεύθερο, και βιάστηκε να τελειώνει με τις λίστες, με τα ράφια που ζητούσαν γέμισμα, με το ψυγείο που είχε αδειάσει, με το γαλακτομπούρεκο που φώτιζε σέπια στο ασπρόμαυρο. Επιστροφή στο σπίτι, άδειασμα και τοποθέτηση των πραγμάτων στις θέσεις τους, μαγείρεμα κάτι πρόχειρο. Λίγο καθάρισμα ακόμα, πυτζάμες και πήρε το δρόμο για το κρεβάτι. Κάτι μέρες σαν κι αυτήν, είναι μάταιο να μένεις ξύπνιος. Κι έκλεισε τα μάτια της μ’αυτή την τελευταία σκέψη :

Of all the gin joints, in all the towns, in all the world, he had to walk into mine…

[This day and age we’re living in
Gives cause for apprehension
With speed and new invention
And things like fourth dimension.

Yet we get a trifle weary
With Mr. Einstein’s theory.
So we must get down to earth at times
Relax relieve the tension

And no matter what the progress
Or what may yet be proved
The simple facts of life are such
They cannot be removed.]

You must remember this
A kiss is just a kiss, a sigh is just a sigh.
The fundamental things apply
As time goes by.

And when two lovers woo
They still say, «I love you.»
On that you can rely
No matter what the future brings
As time goes by.

Moonlight and love songs
Never out of date.
Hearts full of passion
Jealousy and hate.
Woman needs man
And man must have his mate
That no one can deny.

It’s still the same old story
A fight for love and glory
A case of do or die.
The world will always welcome lovers
As time goes by.

Oh yes, the world will always welcome lovers
As time goes by.

Advertisements

~ από isisveiled στο Ιανουαρίου 18, 2007.

5 Σχόλια to “play it once Sam”

  1. Ravishing…:)

  2. είδα πρωτίστως τη φωτογραφία και μπήκα και διάβασα και το κείμενο και…
    Ναι.

  3. καλέ κυρία, βγάλε αυτό το εργαλείο του διαβόλου!!!
    και μια ρητορική ερώτηση :»πότε θα πάμε για τυρόπιτα;»
    😉

  4. Αυτό ήταν ΚΑΙ άπαιχτο ΚΑΙ πολύ ταιριαστό στα γούστα μου… Συναισθηματικές ροκιές σε Noir φόντο…
    (Τελικά, έχουν δίκιο: μ’ όποιον δάσκαλο καθίσεις, τέτοια ποίηση θα μάθεις)

  5. @ return

    thank you my dear friend

    @ roidis

    αχ ναι.. η ζωή τελικά είναι πιο ναι απ’ οτιδήποτε άλλο

    @ raffinata

    καλέ κυρία ποιο εννοείτε εργαλείο του διαβόλου?
    και μία καθόλου ρητορική απάντηση : έλα ντε! (λοοολ)

    @ sadmanivo

    ευχαριστώ νέε μου
    (ποιος είναι ο δάσκαλος ?)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: