κι απ’ όλους ο Χειμώνας μ’αγάπησε..

Αν με καλείς, θα ‘ρθω να κάτσω δίπλα σου είπε η Ανοιξη. Κι όσο περισσότερο το επιθυμεί η καρδιά σου, τόσο πιο νωρίς, τόσο πιο λαμπρή, τόσο πιο φωτεινή θα είμαι. Θα κάνω ν’ανθίσουν και τα ξερά ακόμα κλαδιά, θα πρασινήσει το χώμα το σκοτεινό, ο ουρανός θα λάμπει για χατήρι σου αγαπημένη μου..

Θα γεμίσω την καρδιά και την σκέψη σου με Ερωτα, θα κάνω το δέρμα σου να αντηχεί υποσχέσεις λαμπερές, τα μάτια σου να χαμογελάνε στο φως της μέρας και να προσδοκούν τις ώρες της Σελήνης. Οσο περισσότερο μ’ αποζητάς, τόσα παραπάνω θα σου δώσω. Αιώνια νεότητα και ομορφιά, ζωντάνια, όνειρα και ορμή. Ολα όσα κάνουν τη γη να βλασταίνει θα γίνουν δικά σου αγαπημένη μου..

Θα κάνω του ύπνου τα όνειρα χρωματιστά και την σιωπή μελωδική, ν’ακούς αναστεναγμούς ερωτικούς, ψιθύρους και υποσχέσεις, θα κάνω την ζέστη του ήλιου μαξιλάρι σου και σκέπασμα σου νύχτες βελούδινες. Θα στολίσω με φτερά αγγέλου τους ώμους σου, να σ’αγκαλιάζουν βράδυ πρωϊ, να πετάς πέρα και μακρυά από το κρύο. Θα σε κάνω δική μου κόρη αγαπημένη μου..

Θα φυσήξω είπε ο Χειμώνας, γιατί δική μου είσαι και το ξέρεις. Θα παγώσω το χώμα, θα κάψω τα μπουμπούκια, θα σκορπίσω και τα όνειρα και το χρώμα, θα πνίξω τους σπόρους που αναθάρρησαν. Γιατί είσαι δική μου και το ξέρεις..

Θα τινάξω τον Έρωτα απ’ την καρδιά σου, όπως τα νεαρά φύλλα που θα πέσουν παγωμένα, θα σκίσω τα πέπλα της επιθυμίας σου σε χίλια κομμάτια. Να μείνει μόνο υγρή και καμμένη γη, να κάνει χρόνια να ξανανθίσει η ζωή, να καρπίσουν τα δέντρα. Γιατί είσαι δική μου και το ξέρεις..

Θα παγώσω τις λίμνες, θα φουσκώσω τα ποτάμια, θα γκρεμίσω τους τοίχους που ανεβαίνουν τα τριαντάφυλλα. Θα ακούς μόνο τον άνεμο να λυσσάει γύρω σου, δεν θα βρίσκεις πουθενά ζεστασιά παρά μόνο σε αναμνήσεις θολές. Κι αναστεναγμούς θ’ ακούς μόνο στις ανάσες των πουλιών που δεν πρόλαβαν να φύγουν και πεθαίνουν. Γιατί είσαι δική μου και το ξέρεις..

Οσο περισσότερο κοιτάς το μέλλον και ελπίζεις σ’αυτό, τόσο περισσότερο θα σε κρατάω εδώ σ’ ένα σκληρό παρόν, σε μια ομίχλη χωρίς τέλος. Θα βρέχει μέχρι κι οι ρίζες της Ζωής να σαπίσουν. Κι όταν γίνει αυτό θα είσαι για πάντα δική μου

και το ξέρεις..

Advertisements

~ από isisveiled στο Ιανουαρίου 20, 2007.

2 Σχόλια to “κι απ’ όλους ο Χειμώνας μ’αγάπησε..”

  1. Και για μια στιγμή μου φάνηκε ότι η περιγραφή με ταξίδευε σε μια μυστηριακή φύση της βρεττανικής νήσου, όπου τα βουνά σχεδόν εκλείπουν και η ιδέα του απείρου υποβάλλεται σε προοπτική του βάθους και όχι εγκάρσια σε κατακόρυφες ορατότητες…

    Και κατά συνέπεια, οι εναλλασσόμενες προσωποποιήσεις του χειμώνα και της άνοιξης απόμειναν να τραγουδούν εξ ίσου θλιμμένα και οι δυο…(παρόλο που η προοπτική της άνοιξης ειναι η θετική).

    Με μια ιερατική θλίψη μάλλον (μου ήρθε αυτό στο μυαλό τώρα), τέτοια που πολλές φορές προσιδιάζει στην αγγλική ρομαντική ποίηση.

    Να πω «υπέροχο», ασφαλώς θα είναι λίγο…

  2. Δεν ξέρω αν θα ήταν ανάρμοστο να θεωρήσω την επικοινωνία μας, κι εγώ με τη σειρά μου, ιερατικής φύσης.. Ειδικά όταν φαίνεται πως αντιλαμβάνεσαι τόσο επιτυχημένα, το που ταξίδευε το μυαλό μου γράφοντας το κείμενο..

    Να πω ευχαριστώ, ασφαλώς θα ήταν ακόμα λιγότερο..

    🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: